De vluchtelingen, nu ineens toch illegale migranten

Turkije - Europese Unie 3-0

 the never ending story

Na deze besprekingen van de 28 regeringsleiders van de Europese Unie met de premier van Turkije lijkt mij één ding wel zeker. De Europese Unie heeft het morele recht verloren om welk land dan ook aan te spreken op persvrijheid en mensenrechten. En Polen zou de andere regeringsleiders daarop fijntjes kunnen wijzen als ze de Polen toch nog op het matje zouden willen roepen om het vermeende verlies van de rechtstaat aldaar met sancties tegen Polen te beantwoorden.

Maar dat zijn natuurlijk mijn persoonlijke overwegingen in de marge.

Turkije is met verrassende nieuwe voorstellen gekomen. Wel hangt er een prijskaartje van 6 miljard euro aan plus twee politieke prijzen, visum vrij reizen vanaf juli a.s. en versnelde toelatingsbesprekingen voor de EU. En het zijn nog maar voorstellen, op 17 maart wordt er verder over onderhandeld.  Of is het een oud plan in een nieuw jasje. Das Bild vindt dat niet onwaarschijnlijk.

Als er inderdaad een één op één regeling zou worden overeengekomen dan komt dat  erop neer dat hoe meer illegale migranten de EU via Turkije binnenkomen en (tegen het recht op asielaanvrage in)  meteen worden (terug)gestuurd naar Turkije hoe meer legale migranten de EU er dan als "resettlement" van Turkije moet overnemen tegen betaling van zes miljard euro (tot 2018 en daarna?).

Het kan gunstig zijn als er niemand meer illegaal de EU (via Turkije) binnenkomt (zoals geloof ik Rutte nu denkt) afgeschrokken door het meteen teruggestuurd worden en dus de EU dan ook geen enkele vluchteling uit Turkije als resettlement krijgt toegestuurd. Alleen blijven die 6 miljard euro te betalen.

Maar als het zou gelden voor alle illegale immigranten die zich nu al overal in de Europese Unie en andere Europese landen ophouden dan betekent dat een dubbele volksverhuizing.

Of geldt het alleen voor toekomstige (il)legale migranten. En hoe moet het dan met die verdeling van 160.000 plus onder de lidstaten met tot nu toe nog geen duizend daarvan geplaatst.

Op 17 maart moet daar verder uitsluitsel over komen.

Hoe het ook uitpakt, het lijkt mij duidelijk dat Turkije in geval van overeenstemming  door de EU tegen betaling gebruikt gaat worden als transit zone of  bufferland dat doorgang naar de EU van illegale migranten stopt en dat Turkije deze desnoods terugneemt als de EU hiervoor in de plaats resettlement biedt aan dezelfde aantallen vluchtelingen in Turkije als de aantallen teruggenomen illegale migranten. 

Hoe het dan gaat met het recht op asielaanvrage en in de EU wachten op de afhandeling daarvan zoals dat nu geldt moet nog juridisch bekeken worden. Maar de ervaring leert dat er altijd mazen en uitwegen in de wetgeving te vinden zijn. De mensenrechtenorganisaties en vluchtelingenorganisaties schreeuwen al moord en brand. Maar die preken tenslotte ook voor  eigen parochie.

Tjechië heeft, geloof ik, het idee in gedachten om op Griekse eilanden grote detentiecentra te bouwen voor de illegale migranten tijdens de asiel beoordeling. Dat zou financieel voor Griekenland aantrekkelijk zijn, veel werkgelegenheid scheppen, gunstig zijn voor de economie  en ook een afstotende werking hebben. Ik heb daar al lang geleden voor gepleit. Het grote voordeel is dat de EU dan niet afhankelijk van andere landen is. Ook het asielaanvrage recht wordt dan niet aangetast.

Er zijn ook andere EU landen die of afkerig of twijfelachtig over de Turkije deal zijn. Want het maakt de EU, hoe je het ook keert of wendt, volkomen afhankelijk van Turkije waardoor bij onderhandelingen de EU geen enkele speelruimte heeft en Turkije alle dwangmidddelen.

En wat zou Turkije doen als de EU het voorstel niet aanneemt.

Voor de EU betekent het een totale ommezwaai in strategie. Geen welkom meer, geen morele plicht meer tot opvangen van allen zonder begrenzing. Tot nu toe heeft iedereen die zich op het grondgebied van de EU bevindt recht op het aanvragen van asiel in de EU gehad, theoretisch in het eerste EU land van binnenkomst, maar dat bleek in de praktijk ondoenlijk. Dat geldt ook voor de illegale migranten. Tevens  hebben ze het recht in de EU de afhandeling van die aanvrage af te wachten en de rechten te genieten die bij die status behoren. Misschien uit nood geboren maar door met name Duitsland als morele plicht zonder begrenzing verkondigd en volgehouden.

Tot nu toe is dat juist een cruciaal punt geweest. Merkel zegde zelfs alle Syrische illegale migranten een directe verblijfsvergunning toe zonder zelfs hun recht op asiel te toetsen. Maar dat was Wir Schaffen Das.

De nieuwe strategie zou dus het tegenovergestelde beogen. Alle (toekomstige) illegale migranten uit Turkije zonder vorm van proces meteen naar Turkije terug sturen. Na 17 maart zullen we hopelijk vernemen hoe het precies in zijn werk zou gaan. Sie Schaffen Das.

Maar hoe vergaat het dan illegale migranten die niet via Turkije de Europese Unie binnenkomen. Want de route Turkije Griekenland is dan wel de kortste maar er zijn ook voldoende andere mogelijkheden om vanuit Noord Afrika naar Italië of Spanje over te steken. In Malaga komen geregeld migranten uit Noord Afrika binnen, Italië ligt met Lampedusa waar in 2014 al 170.000 illegale migranten binnenkwamen ook gunstig voor bootvluchtelingen, de Zuid Spaanse kust is eenvoudig te bereiken voor zowel drugs smokkelaars als illegale migranten. Wat wordt dan de status van die illegale migranten

En, als de Turkije Griekenland route afgesloten wordt zoeken de migranten en smokkelaars andere wegen..

Water vindt altijd een weg en kronkelt tot het zijn eindpunt bereikt.

De beste oplossing is naar mijn mening nog altijd het onaantrekkelijk maken naar de EU te komen door het recht op aanvragen van asiel alleen te laten gelden voor diegenen die rechtstreeks zonder via een veilig land te reizen als vluchteling in de EU aankomen. Dan is in de EU het eerste veilige land en moeten zij daar asiel aanvragen volgens de internationale regelgeving.

Iedereen die echter die via een ander eerste veilig land de EU binnenkomt is strafbaar illegale migrant (volgens de UNHCR) en krijgt daarom geen recht op asielaanvrage.  Dat had in dat eerste veilige land moeten gebeuren. De Tjechische oplossing met detentiecentra op Griekse eilanden is dan afschrikwekkend genoeg. Geen kans op asiel, geen asielzoekers rechten en niet in de EU mogen blijven.

En tenslotte moet er toch een andere uitweg gevonden worden als de onderhandelingen met Turkije vastlopen. Want zet niet al je geld op één troef. Dan kun je gemakkelijk worden afgetroefd. Politici die dat niet door hebben komen dan van een koude kermis thuis. En Mw Merkel vecht voor lijfsbehoud in de Duitse politieke arena. Dat weegt mee in de overwegingen. Lees de Duitse pers erop na.

De 28 EU leden zitten ook niet op één lijn. En bij de "resettlement" gaat het om vrijwillig meewerkende landen, niet de EU, want dat is geen staat maar een unie van nog steeds zelfstandige staten. En welke lidstaten zijn bereid.

Het is niet alleen EU tegenover Turkije maar ook EU landen tegenover andere  EU landen.

Maar dit alles zijn alleen maar de overdenkingen van een leek. Die zijn misschien te simpel of juist te ingewikkeld. Maar er is de hoop dat 17 maart de kaarten echt op tafel komen. Of misschien ook niet.

 De Toverstok van de Centrale Banken

Magiërs

Behalve de vrees dat een "neen" bij het Oekraine referendum de Europese Unie op de grondvesten zou doen schudden en de vrees dat de migrantenkwestie Griekenland nog erger paria van de Europese Unie zou maken dan het nu al is en de vrees dat Groot Brittannië bij, jawel alweer zo'n verrekt referendum, wel eens "neen" zou kunnen zeggen tegen die EU en de vrees dat het niet goed zal komen met Italië c.s. tegen Duitsland c.s. over austerity of potverteren is er ook nog de vrees dat de ECB die verrekte deflatie maar niet weg krijgt. Dat de core inflatie zo'n 1% is, niet hoog maar toch niet zo dramatisch als die deflatie, die vooral veroorzaakt wordt door lage olie en grondstoffen prijzen en goedkope invoer uit emerging economies die nu eenmaal niet zo tobben met arbeidswetgeving en verworven rechten als Europa wordt vergeten. Wat ook vergeten wordt is dat heel veel van dat QE geld juist naar die goedkoop producerende landen gaat die dan nog meer van die goedkope (en goede) spullen kunnen maken die wij dan weer invoeren waardoor de prijzen zo laag blijven en de inflatie dus ook. En over die QE endie lage,negatieve rente gaat het nu.

Vorige keer heb ik gesproken over de witte of zwarte magie van de Centrale Banken. Ik heb daarvoor al ettelijke malen malen als mijn mening gegeven dat ik er niet in geloofde. Waarom? Omdat het naast een aantal onwenselijke bijwerkingen het  probleem niet oploste, zag ik. Maar  denk erom, ik ben slechts een leek, ik kijk onbevooroordeeld door theoretische vorming naar de feiten en trek daaruit ongehinderd door  geloof in die economische theorieën mijn conclusie. en voor de vakmensen opgeleid in de mathematische economie is dat uiteraard niet mogelijk.

De laatste tijd komt er echter meer twijfel naar voren over de effectiviteit van de onorthodoxe ingrepen van de Centrale Banken, onder andere van de Bank der banken, de BIS. Zelfs IMF en OECD laten kritische geluiden horen over de limieten van wat QE en rente kunnen en doen.

Donderdag a.s. zal Draghi uiteenzetten welke maatregelen de ECB dit keer zal gebruiken om, zoals het doel is, de inflatie naar hogere waarden te krijgen.

Hij kan de asset backed securities aankopen verlengen, verhogen, het soort aangekochte assets uitbreiden, de deposito rente van banken bij de ECB nog negatiever maken.

Draghi is van mening dat de ingrepen van de ECB de groei van de economie in de eurozone positief beinvloed heeft.

In Groot Brittannië heeft Hargreaves Landsdown de resultaten van verschillende categorieën sinds het begin van de QE en renteverlagingen van de Bank of England tot februari 2016 geïnventariseerd.

Dat leidt tot het volgende staatje voor Groot Brittannië:

Dit zijn de neven resultaten van de QE en rente, met uitzondering van  de inflatie die in totaal sinds 2009 met 16% is toegenomen maar in januari  0,3% bedraagt. De bij effecten van geldverruiming en renteverlaging die in GB zelfs nooit negatief is geweest.

Kapitaal, assets, zijn in waarde enorm gestegen, spaarders en gepensioneerden daarentegen hebben grote verliezen geleden.
Dit zijn de gevolgen in Groot Brittannië, maar alle tekenen wijzen erop dat deze ontwikkelingen mondiaal zijn.

Maar wat voor uitwerking hebben rente en obligatie aankopen, QE, nu op de economie gehad. Hargreaves stelt dat de Centrale Banken  sinds de financiële crisis de wereld economie hebben overspoeld met goedkoop geld maar de globale groei is nog steeds in het slop vooral in Europa en Japan waar reusachtige stimulerings paketten op dat probleem zijn losgelaten.

Wat nu? In theorie meer van hetzelfde. Dus opkopen van aandelen, obligaties, onroerend goed, alles. Of misschien niet. En de rente, met in sommige landen negatieve rente, zit al aan de grond. En banken zouden al snel spaarders en depositie houders rente in rekening moeten gaan brengen als "bewaarloon".

Een andere theorie. Het QE experiment heeft gefaald. Economieën blijven zwak, de recessie komnt terug, als de asset prijzen kunstmatig hoog zijn kunnen ze instorten.

Aan wat Hargeaves meldt kan ik nog mijn eigen idee toevoegen. QE en renteverlagingen hebben niet alleen hun doel niet bereikt. Misschien dat ze als impuls om de economie op gang te brengen met één enkele geldinjectie succes gehad zouden kunnen hebben. Op dezelfde manier als sommige economen nu helicopter money willen inzetten, dus geld rechtstreeks in de economie gebracht via een forse geldschenking aan de consument die dan via inkopen daarmee die ecomomie op stoom zou brengen. Ook daar kun je geen gewoonte van maken omdat je dan weer teveel inflatie zou veroorzaken.

Maar door de enorme hoeveelheden geld gekoppeld aan de enorm lage rente is het lenen zo aantrekkelijk en goedkoop geworden dat de schuldenberg nu zo groot is dat er nu geen verantwoorde leenruimte meer is. En de rente laag moet blijven om de schulden betaalbaar te houden en geen crash te veroorzaken zoals in 2008.
Dus een dwangposite in plaats van een stimulans positie.
En als paarden met oogkleppen voor door galopperen is geen oplossing.
Wat heel zeker is dat de bomen niet meer tot in de hemel groeien maar zelfs dreigen de bladeren te verliezen. En investeren is nodig.
Maar dat investeren zal heel behoedzaam moeten gebeuren omdat in een toekomstige periode met juist geldschaarste die investeringen rendement zullen moeten opleveren. Tientallenjaren subsidie daarbij verschaffen is het tegenovergestelde van rendement verkrijgen.

Maar het zijn maar de overpeinzingen en gedachten van een leek.

Migratie, zal Groot Brittannië EU lid blijven, Brussel en de Verdragen

Wij worden om de oren geslagen met onheils mededelingen over de Europese Unie. Ellende hangt ons boven het hoofd als we niet steeds snel doen wat Brussel wil. Maar wat wil Brussel eigenlijk?

Een uittreden van Brittannië uit de Europese Unie kan een wereldcrisis veroorzaken, leest men.  Het kan Brittannië reduceren tot een tweede rangs natie, waarschuwt men.

Want de EU zal een uittreden niet vriendelijk opvatten wordt al door Duitsland en Frankrijk gesuggereerd. Integendeel, Brittannië hoeft er niet op te rekenen dat het zomaar toegang tot de Europese vrijhandelszone krijgt. Al is zo'n weigering ook niet in het belang van de EU die aan Brittannië toch een belangrijke handelspartner heeft met meer uitvoer naar Britain dan invoer uit Britain. Om het nog erger te maken kan het een economische wereld crisis inleiden. Als de twee dwars gaan liggen tenminste. Maar het gaat niet om economie op de eerste plaats maar om politieke macht. Het is niet mogelijk gebleken de macht van Brussel te beperken en zeggenschap terug te halen naar de nationale parlementen hoewel dat binnen de verdragen zeer goed mogelijk is. Wat alleen mogelijk bleek is een geringe mogelijkheid voor Brittannië zich aan verdere machtsovername van Brussel te onttrekken maar alleen als die over de euro area gaat. 

De illegale migranten crisis kan een crisis in de  Europese Unie veroorzaken. Sorry, die is er al ruimschoots. Hij gaat alleen maar ernstiger en uitgebreider worden. Als we niet doen wat Merkel wil tenminste. En ook dan is er een even grote kans dat  hij nog verder uit de hand loopt.

Essentiëel is dat we daarbij niet op de mensenrechten en persvrijheid van Turkije mogen letten want we hebben Turkije nodig bij het in toom houden van de stroom illegale migranten. Maar wel op alle rechten die de EU (of Duitsland) aan die migranten toekent. Want principes zijn alleen van belang als het de EU te pas komt. Zo deugt de Oekraine bijvoorbeeld wel maar Rusland absoluut niet. Onze media vertellen ons dat elke dag.

Dat de Balkan EU leden en Polen hun eigen identiteit willen behouden en daarom onder andere zelf willen bepalen wie er die landen binnenkomt is laakbaar. Zij moeten zich door Brussel laten voorschrijven wat zij moeten doen. Dat in Griekenland een onhoudbare toestand geschapen wordt door de EU migranten politiek die tot ingrepen door de afzonderlijke EU leden en kandidaatleden leidt waardoor Griekenland een geïsoleerd door migranten volgestroomd land dreigt te worden waar een grote uitbarsting dan welhaast niet te voorkomen is, wordt genegeerd.

Dat Oostenrijk niet wil meedoen aan een resettlement programma van de UNHCR om migranten uit Turkije op te nemen in ruil voor een belofte van Turkije economische migranten terug te nemen tegen betaling van 3 miljard euro dit jaar  (of misschien meer, wie weet het) deugt ook niet, ook al stipuleert dat resettlement programma dat het een vrijwillig gebaar is van medewerkende landen. Voor zover ik weet  zijn het 14 EU landen die mee willen werken.

Gezien de afloop van de onderhandelingen met Brittannië is wel duidelijk dat Brussel steeds meer macht wil. Niet duidelijk is welke weg de EU daarbij opgaat. Er wordt gesproken over een twee sporen beleid, een splitsing tussen euro area landen en de andere EU landen. Daarbij moet de eurozone de "ever closer union" vormen terwijl de andere landen een voor elk land flexibelere binding met Brussel zouden kunnen  hebben, zoals Brittannië als het voor "stay" kiest bij het referendum. Want wat voor Brittannië geldt moet ook voor de andere EU landen mogelijk zijn. Maar dat is vrijwel niets. En in de verdragen staat nu eenmaal dat alle lidstaten (Britain en Denemarken uitgezonderd) de euro moeten invoeren zodra ze aan de toelatingsvoorwaarden daarvoor voldoen.

De oude zes kern (=oprichtingslanden) van de EU zijn al bij elkaar geweest om in beperkte kring zo'n "ever closer union" te bespreken.

Maar wie heeft een idee wat die ever closer union dan voor vorm krijgt met daarbij een zich voegen naar de verdragen.  Of vormen die verdragen alleen maar een vaag kader dat op allerlei manieren kan worden geïnterpreteerd. Men leest wel eens dat het Europees Hof bij de interpretatie  het nuttigheids principe hanteert. Als iets noodzakelijk is voor het voortbestaan van de EU is het toegestaan.

Binnen de euro groep, de voortrekkers van de Europese Unie, is er ook een breuk. Dat valt niet te ontkennen. Een breuk tussen de aanhangers van de austerity, niet vreemd dat dat de welvarendste euro landen zijn, en de flexibiliseringslanden, voornamelijk de zuidelijke.

Zuinigheid en vlijt tegenover meer uitgeven en lenen in de hoop dat de economie oppikt en groei groter wordt dan begrotingstekort. Met een flinke scheut inflatie daarbij om de schuld, die dan nog eens flink toeneemt, minder waard te maken.

Maar niet toegestaan in de verdragen, in tegendeel, verboden.

Dan de fiscale unie oplossing die voornamelijk inhoudt door structurele geldstromen van welvarend naar arm de status quo in stand te houden. Maar verboden door de verdragen.

En hoe dan ook blijft de status quo bestaan dat er in de EU nu eenmaal potentieel meer welvarende landen zijn en minder welvarende landen ongeacht hervormingen. En de verdragen eisen dat ze alle dan die voor alle onmogelijke euro hebben.

Je vraagt je af wat er dan eigenlijk overblijft van de verdragen en van die "ever closer union" die dan in delen uiteenvalt. Maar, op papier blijft alles wel kloppen.

Volgende keer wat QE nu heeft veroorzaakt. En is QE wetenschap of geloof. Want binnenkort in maart komt Draghi weer met zijn geldverruiming en nu negatieve rente magie. Maar is het nu zwarte of witte magie.

Cynische overpeinzingen met

een droeve terugblik

Dit keer een wel heel pessimistische gedachten reeks. Soms denk ik na het lezen van weer zoveel krantenberichten  en zoveel berichten op internet dat het niet waar kan zijn. Dat er echt zo'n janboel van is gemaakt zonder dat  er echt wordt ingegrepen. En het ergste lijkt mij dat het zomaar wordt geaccepteerd, dat vrijwel niemand zich afvraagt hoe het zo ver heeft kunnen komen en dat men zich evenmin afvraagt wat de oorzaken van dit alles zijn. Alsof alles nieuw is en op zichzelf staat. Alsof er geen voorgeschiedenis is en het als een donderslag bij heldere hemel over ons komt. Zijn we zo fatalistisch geworden in onze westerse maatschappij.

Overal in de wereld vechten vredestroepen onder  de vlag van de United Nations tegen terreurgroepen of tegen zelfs regeringstroepen die strijden tegen wat zij op hun beurt rebellen noemen.

In de ogen van sommige landen zijn rebellen geen rebellen omdat zij strijden tegen regeringen die hen onderdrukken terwijl andere landen hen juist rebellen noemen omdat zij strijden tegen wettig gekozen regeringen.

Er wordt zelfs een onderscheid gemaakt tussen gematigde rebellen en andere rebellen. Wettig gekozen regeringen mogen worden bestreden omdat zij in de ogen van de Verenigde Naties  of  De Europese Unie hun onderdanen onderdrukken, terwijl andere regeringen die hetzelfde doen juist worden gesteund in hun strijd tegen wat zij noemen rebellen.

Wat gesteunde rebellen zijn  in de door de UN gewettigde strijd tegen de ene regering zijn voor een andere regering juist rebellen die tegen hen strijden. Laat ik ze voor het gemak even Koerden noemen.

Pure propaganda vinden wij terug in onze eigen pers en andere media die als nieuws en opinie uitspuwen waarvoor zij politiek staan. Of misschien begrijpen zij het niet meer.

Veel van, zoniet de meeste, van deze rebellistische ontwikkelingen , zijn het gevolg van de westerse bemoeizucht met andere culturen. Om de een of andere onbegrijpelijke reden, want onze cultuur is, gezien de talloze oorlogen die het westen in en na de middeleeuwen onderling heeft gevoerd, toch ook niet zo ideaal, hebben wij de neiging onze cultuur aan andere culturen te willen oppleggen als een voor hen geschiktere dan zij hebben.

In hoeverre daarbij economische motieven een rol spelen laat ik in even het midden. Het gebeurde en gebeurt.

De laatse reeks van westerse interventies om onze cultuur, de democratie, in Noord Afrika en het Midden oosten  vaste voet te willen laten krijgen mondde uit in de Arabische Lente.

Met westerse militaire en logistieke steun om de daar heersende perfide dictators ten val te brengen dachten onze politici (hopelijk) daar de westerse democratie te kunnen vestigen.

Helaas, of volgens anderen voorspelbaar, liep dat op een trieste afgrijselijke wijze mis.

Rebellengroepen werden snel de meerdere van de echt democratisch gezinden en de landen Irak, Libië, Syrië, Egypte en andere werden in burgeroorlogen tussen rivaliserende rebellen groepen, of liever gezegd stammen ondergedompeld, een strijd die ondanks machteloze regeringen sinds 2010 of zelfs eerder doorwoekert en nog lang niet uitgestreden is. Burgeroorlogen die soms ook het karakter van godsdienst oorlog hebben

In Egypte greep het leger in om de vorming van een islamitische staat te voorkomen en bracht weliswaar geen democratie maar een wel zekere rust.

De gevolgen zijn een onstuitbare vlucht van burgers uit de door rebellen en bugeroorlog geteisterde landen naar veilige landen. Want bij burgeroorlogen zijn de burgers nog meer het slachtoffer van de strijd dan bij een oorlog tussen twee georganiseerde legers in uniform en een beetje in toom gehouden door de Geneefse Conventie.

Nu ondervinden wij zelf ook de gevolgen van onze westerse democratiserende politiek. De veilige landen en regios nabij  de in rebellenstrijd gewikkelde landen zijn volgestroomd met vluchtelingen keurig volgens de richtlijnen van de UNHCR. Zij mogen daar ongenood binnenstromen en opgevangen worden en zich laten registreren als asielzoekers. Vandaar kunnen zij vervolgens via een resettlement programme onder toezicht van de UNHCR worden overgebracht naar zogenaamde tweede veilige landen om zich daar te vestigen. De Europese Unie participeert hierin.

In theorie prachtig maar in de praktijk volkomen uit de hand gelopen.

Door de overgrote aantallenen van vele miljoenen en het feit dat de Europese Unie zich in het geheel niet heeft voorbereid hierop zijn de buitengrens landen van de EU simpelweg overvallen door de enorme instroom en is er sindsdien door de EU alleen maar ad hoc,  te laat en fout en onderling ruziënd gereageerd.

De bekende taktiek, het ene gat met het andere stoppen en denken dat woord en daad synoniem zijn. Zonder fundamenteel te reageren.

Want iedereen die de EU binnenkomt (en ze zijn niet buiten te houden) heeft onmiddellijk recht asiel aan te vragen en dus recht om te blijven. Daar zitten Griekenland, Italië en Spanje mee.

Koppel dat aan de Schengenzone en je zit met de huidige situatie. Niet de schuld van Griekenland maar van de EU wetgeving. Niet te ontkennen.

Wat nu gebeurt door de afsluiting van de Griekse noordgrens is Griekenland in de praktijk uit de Schengenzone verwijderen en aansprakelijk maken voor de wetgeving van de EU (niet Griekenland), die het mogelijk maakt dat iedereen binnen mag komen zij het illegaal en en dan asiel kan aanvragen. Met enkele duizenden per dag. Meer dan 130.000 sinds januari 2016.

Uitzetten mag niet en kan niet.

En omdat ze zodra ze asiel hebben aangevraagd de binnenkomers recht hebben op onderdak, levensonderhoud en zakgeld moet Griekenland daarvoor zorgen. Binnenkomen gaat dus door en doorstromen is nu geblokkeerd.

Je hoeft geen EU Commissielid  te zijn om te beseffen  hoe dat gaat aflopen als er niet snel wordt ingegrepen.

Al zou je een pesthekel aan de Grieken hebben en vinden dat ze een onding in de Eurozone zijn, dan kun je toch niet ontkennen dat ze hier niets aan kunnen doen. Het is de EU wetgeving.

Het is een cynische conclusie. De EU heeft meegeholpen de democratie daar te willen vestigen en krijgt nu in ruil hun cultuur terug.

Het ellendige is dat het niet zomaar stopt. Want is de weg eenmaal gevonden dan zijn er tientallen, zo niet honderden miljoenen die wegtrekken uit oorlog en/of armoede naar het rijke westen. Wegkijken helpt niet meer.

donderdag 3 maart 2016 

Politiek, economie,

wat is het verschil. Zonder de eurozone  is er geen ECB. Zonder EU is er geen Brussels ambtenaren apparaat . Het financiële, economische, politieke hart van de Europese Unie en de Euro Area zou ophouden te bestaan.

De bureaucratie die wij zelf hebben opgebouwd met een Centrale Bank die nu nog slechts een gedeelte dirigeert zal in de finale fase de gehele EU lidstaten Super  Staat beheren. Iedereen de euro behalve Britain. Beheren is regeren. Regeren is beslissen. 

Maar zover zijn we nog niet. Is die bureaucratie nog te stoppen.

Pas nu begint onze overheid te beseffen wat ik al vele bloggen hiervoor heb gezegd.

De illegale migranten die ons Europa (want het is allang niet meer alleen de Europese Unie) met honderd duizenden onstuitbaar binnenstromen zijn geen mensen die vrezen voor vervolging zoals de Geneefse Conventie die ziet. Het zijn geen mensen die vrezen vervolgd te worden voor ras, godsdienst, vrouw zijn, politieke overtuiging, sexuele voorkeur.

Het zijn juist migranten die niet uit angst hiervoor naar Europa stromen. Zij  willen ontkomen aan de moorddadige burgeroorlogen en daarvoor naar veilige landen trekken of uit armoede naar landen die hun een betere economische toekomst bieden.

Dus moeten wij niet verbaasd zijn dat zij hier hun vooringenomenheid of zelfs verachting of vijandschap tegenover mensen met ander geloof, sexuele geaardheid of vrouw zijn of wat dan ook met hun vlucht voor de burgeroorlog hebben  meegenomen.

Zij zijn niet gevlucht omdat zij daarvoor te vrezen hadden. Want hun zeden en gewoonten zijn niet de onze. 

Wij kunnen dan ook niet verwachten dat zij hun zeden en gewoonten (ik heb een bloedhekel aan dat euphemistische "normen en waarden", een nietszeggend neologisme) zullen willen inruilen voor onze zeden en gewoonten.

Integendeel, wij zien, ondanks de onwil van de overheid om openbaarheid te geven aan de werkelijkheid, dat zij in hun huidge, toegegeven primitieve, onderkomens hun eigen zeden en gewoonten willen handhaven.

Nu  wegkijken niet meer mogelijk blijkt wil men overgaan tot het in aparte opvangcentra  plaatsen van homoseksuelen om die te beschermen tegen die uitheemse zeden en gewoonten.

Een volgende stap zou dan zijn aparte opvang voor vrouwen, of sunnieten of shiiten, of islamieten of christenen, of voor elke categorie.

Want als we voor één categorie toegeven, dan moeten logischerwijs de andere volgen om dezelfde redenen.

Wat wij daarbij weigeren te beseffen is dat wij zelf als Europeanen volgens de zeden en gewoonten van de meerderheid onder hen eveneens voor hen verachterlijk zijn door sexuele geaardheid, godsdienst, vrouw zijn.

Door dit apart willen onderbrengen van homosexuelen geven wij te kennen dat wij zwichten voor de zeden en gewoonten van de binnenkomers.

Kom niet  met de smoes dat het het onder de maat zijn van de opvangcentra is dat deze vervolging van mensen die onder de Geneefse voorwaarden vallen veroorzaakt. Kom ook niet met de smoes dat het maar een kleine minderheid is onder hen die zo voelt. Het zijn hun zeden en gewoonten die niet verenigbaar zijn met de onze. Dat is de oorzaak.

De burgemeester van Rotterdam doorziet dat perfect, denk ik. Hij is dan ook tegen de segregatie. Segregatie is niet bescherming van de Geneefse vervolgden maar wijken voor een cultuur met andere zeden en gewoonten.

Want de Geneefse conventie zou juist gediend zijn door het uitzetten van diegenen die hun zeden en gewoonten niet willen opgeven en anderen willen blijven vervolgen in ruil voor lichamelijke bescherming tegen oorlogsgeweld.

Wij mogen hen niet dwingen  maar wel de keus bieden.

Dat wil niet zeggen dat wij hun willen dwingen onze zeden en gewoonten over te nemen. In hun hart mogen zij hun eigen meningen hebben. Maar als de physieke uitingen van hun meningen onze zeden en gewoonten aantasten mogen we dat niet tolereren. Dat wil dus zeggen dat er vrijheid van meningsuiting is maar niet de vrijheid van physiek optreden daardoor. Mentaal vervolgen kan ook een onderdeel van physieke vervolging zijn. Denk aan stalking en pesten.

Zelf heb ik wel eens de vrees dat het al te laat is. Dat wij zoals zoveel andere beschavingen met eigen zeden en gewoonten ten onder zullen gaan omdat onze beschaving te oud en kwetsbaar is geworden om weerstand te bieden. En ook omdat, zoals in zoveel andere culturen, er een zo grote afstand is tussen diegenen die dagelijks in  contact zijn met de levens werkelijkheid en degenen die dat niet zijn, gemeenlijk aangeduid met het woord "elite" of "establishment" en wier motief is de status quo te handhaven die hun eigen status niet bedreigt.

Don't rock the boat, geen verandering want het is toch goed zo.

logica and politiek

Zoals ik in mijn vorige blog voorspelde ontstaat er in Griekenland in sneltreinvaart een onstuitbare migranten crisis. Door de kustwacht geredde migranten overspoelen Griekenland samen met andere nieuwe binnenkomers,  terwijl in het noorden de grens potdicht zit. Op deze wijze krijgt Mw Merkel wel gelijk;  er komen minder migranten Duitsland binnen want de tussengrenzen zijn gesloten terwijil zij toch geen bovengrens stelt. Wat in Griekenland gebeurt en wat Macedonië met man en macht moet proberen te bijven tegenhouden is kennelijk een ander probleem. Alle logica is zoek en de politiek slaat woest om zich heen. Uitsluitend en alleen asielaanvragen stoppen voor illegale migranten zodat het geen zin meer heeft naar de EU te  komen zou misschien nog kunnen helpen. Maar het is even goed mogelijk dat het te laat is en dat de stroom zich niet meer laat stoppen. Nog grotere toeloop dan vorig jaar. Het kunnen alleen politici zijn die denken dat de stroom op natuurlijke wijze zal afnemen. Daar kan ook Turkije niet voor zorgen..

Gisteren maakt ik enkele opmerkingen over de G20 uitspraken over de economie en een mogelijke Brexit.

Waarom zou een Brexit zo'n enorme klap voor de wereldeconomie zijn.

Dat bracht me tot de volgende overdenkingen over een Brexit gezien in het licht van de ontwikkelingen in de Europese Unie. Die zijn misschien wat slaapverwekkend maar verklaren mijns inziens niet alleen de Britse uitbarsting van ongenoegen maar ook de in vele lidstaten groeiende onrust en ergernis over de Brusselse lust tot vergaren van steeds meer macht.
Is het de vloek van de bureaucratie waar ik eerder over schreef, het Brusselse organisme dat een eigen leven is gaan leiden los van wat er in de lidstaten speelt.  Dat zich bij een overweldigende migrantencrisis bezig gaat houden met het maximum vermogen van broodroosters en waterkokers.

Als je logisch probeert te denken zoek je in een bepaalde situatie de beste oplossing voor de toekomst.

Als je politiek denkt zoek je in die situatie de beste oplossing voor je politieke toekomst.

Dat is zeker van toepassing in de huidige Brexit ja/neen situatie net als bij de migranten crisis.

Het verleden heeft aangetoond dat Groot Brittannië en de rest van de Europese Unie op economisch gebied uitstekend konden samenwerken tot beider voordeel.

Het verleden heeft ook aangetoond dat op politiek gebied de EU en Groot Brittannië steeds flinke verschillen toonden.

Zo heeft bijvoorbeeld Brittannië geëist van de euro en de zeggenschap van de Europese Centrale Bank verschoond te blijven.

Een politiek besluit want wie de zeggenschap over zijn munt afstaat staat ook zijn souvereiniteit en zeggenschap over nationale belangen af. En politiek is het verkrijgen van zeggenschap.

En verlies van souvereiniteit is het wat niet alleen Groot Brittannië maar meer lidstaten bezig houdt.

We moeten terug naar de verdragen van Maastricht en Lissabon om het te begrijpen.

In het verdrag van Lissabon staat in de preambule, het "voorwoord" de zinsnede dat gestreefd wordt naar een "ever closer union".

Verder wordt in dat verdrag gesproken over zelfstandige lidstaten die de souvereiniteit over bepaalde gezamenlijke belangen die centraal behartigd  moeten worden overdragen aan, ok, "Brussel".

Voorts dat bij een aantal andere belangen gekeken wordt wie die het beste kan behartigen, Brussel of de lidstaten zelf,  maar bij voorkeur de lidstaten.

Tenslotte dat alle andere zaken uitsluitend bij de lidstaten horen.

Dat zijn onder andere de fiscale zaken, belastingheffing, begroting, uitgaven. Alleen zekere grenzen, in de verdragen vastgelegd,  mochten daarbij niet overschreden worden.

Wat wordt bedoeld met die "ever closer union". That is the big question. Naar elkaar toegroeien in economie, wetgeving maar zelfstandig blijven of steeds verder tot een superstaat uitgroeien.  Maar dat laatste spoort niet met de zelfstandige lidstaten uit de verdragen.

De vrees is dat steeds meer souvereiniteit aan Brussel wordt overgedragen, meestal als antwoord op een crisissituatie, niet door een positieve ontwikkeling.

De euro speelt daarbij een sleutelrol.

In het verdrag van Maastricht stond al dat de euro de munt is van de Europese Unie en dat deze EU een Europese Munt Unie zou worden. Maar in het latere verdrag van Lissabon werd ook de clausule opgenomen dat de lidstaten van die EMU elkaar niet direct mochten steunen en dat de Europese Centrale Bank dat ook niet mocht.

Een aanwijzing van de bevoegdheidsgrenzen van die EMU en de zelfstandige verantwoordelijkheid van de lidstaten voor hun financiën.

Maar wel moeten alle lidstaten volgens de verdragen de euro verplicht invoeren zodra zij aan de voorwaarden voldoen, voornamelijk een begrotingstekort van maximaal 3% en een staatsschuld van 60%.

Groot Brittannië bedong een vrijstelling van de verplichting de euro in te voeren en ook Denemarken kreeg een uitzonderingspositie. Anders waren zij niet accoord gegaan met het voorgestelde verdrag van Lissabon dat unanieme instemming van alle lidstaten nodig had.

Een politieke beslissing.

Groot Brittannië heeft dus al steeds een uitzonderingspositie ingenomen en heeft de EU blijven beschouwen als primair een economische gemeenschap, EEG, die de deelnemers grotere economisch bloei had verschaft door afschaffen van invoerrechten, vrij verkeeer van personen, diensten en goederen. Maar geen open grenzen, want dat waren de grenzen van de Schengenlanden waar Groot Brittannië niet toe behoort.

De eurozone bestaat eigenlijk niet, noch een apart bestuur van de eurozone. De Commissie van de EU is de baas. De eurozone is een resultaat van een artikel in het verdrag van Lissabon deel Functioning of the Union, waar het een groep van lidstaten wordt toegestaan een voorsprong te nemen op de rest onder gezag van de Commissie. Die voorsprong groep, internationaal de euro area genaamd, is echter een eigen leven gaan leiden met eigen afspraken en regelgeving die nioet voor de andere lidstaten gold, nog niet tenminste.

Denk aan de bailouts, het Europees Stabiliteits Mechanisme, het ESM, de banken unie, het streven naar een fiscale unie en een eigen eurozone parlement en ministerie van financiën met eigen begroting en zelfs belastingheffing.

Maar, en dat is een kernpunt, als de Europese Unie is uitgegegroeid tot die EMU, Europese Munt Unie, waarin alle lidstaten de euro voeren, uitgezonderd Groot Brittannië en wellicht Denemarken gaat deze voorsprongsregelgeving voor de gehele Europese Unie gelden. Dan wel tenslotte.  

Cameron heeft onderhandeld met de EU onder andere hierover.  Want dat is een essentieel punt. De verhoudingen worden al meteen duidelijk: onderhandeld met de EU. Niet er is binnen de EU onderhandeld over. Neen, het buitenbeentje Britain tegen de rest.

Cameron heeft eruit gesleept dat de regelgeving van de eurozone, in het eind stadium dus van alle lidstaten van de  EU  behalve het VK, niet voor Brittannië mag gelden.

Want alle andere EU lidstaten zullen uiteindelijk de euro moeten invoeren en voor alle zal dus die euro regelgeving gelden behalve voor Britain.

Dat is misschien technisch mogelijk, maar in de praktijk zal de regelgeving van die EMU (dat is de eurozone dan) wel degelijk van invloed zal zijn op het VK. Want die regelgeving is dan geheel gericht op de euro, met  dan in het VK een eigen regelgeving voor het pond. Volkomen geïsoleerd. En een zo geïntegreerde financiële regelgeving maakt in feite ook een politieke unie. Want wie het geld beheert heeft de macht. Natuurlijk zal Britain daar de gevolgen van ondervinden.

Dus of het VK binnen of buiten de EU staat heeft voor dit onderdeel nauwelijks betekenis. Elke regel in de EU kan volgen op elke regel in het VK en omgekeerd, in beide gevallen.

De beperkingen van uitkeringen voor binnenkomers, een andere voorwaarde,  gelden maar voor een beperkte groep en voor een beperkte tijd. En dat binnen die periode minimumlonen, gemiddelde lonen en uitkeringen binnen de EU in evenwicht zijn gekomen lijkt gezien de geschiedenis van de laatste twintig jaar en de armoede van de nieuwe lidstaten niet erg realistisch.

Dat zelfstandig handelsovereenkomsten sluiten sneller en meer gericht op het Brits belang gunstiger is voor het VK is duidelijk.

Want  zoals nu de EU handels en associatie overeenkomsten plaats vinden, die door de niet sporende belangen van de lidstaten lang duren en door die verschillende nationale belangen nooit optimaal kunnen zijn (denk aan EU/VS nu) spreekt vanzelf.

Het argument dan,  dat Britain bij lid blijven van binnen uit meer invloed zal kunnen uitoefenen en de EU van binnen uit hervormen lijkt mij heel vergezocht. De EU wordt EMU, euroland, met regelgeving over dat euroland die niet voor Britain gelden en waar Britain dan ook geen invloed op heeft. Waar kan het dan wel invloed op uitoefenen.

Waarom zou een uittreden van Groot Brittannië dan misschien wel een wereldcrisis veroorzaken.

Want of Britain of de EU er beter op wordt of niet, of er een grote klap voor de wereldeconomie door wordt veroorzaakt of zelfs een grote mondiale crisis ligt geheel en al aan de politieke wil van de EU en Britain om tot een voor beide redelijk resultaat te komen bij een Brexit.

Geen politieke twist maar ecnomische afwegingen.

Voor de Europese Unie tot stand kwam en de Europese Economische Gemeenschap heerste en er dus geen sprake was van politieke integratie of ever closer union nam de economische groei en de welvaart van de bevolkingen toe.

Geen enkele economische reden om te veronderstellen dat bij een politieke zelfstandigheid van Britain maar volop participeren in de Europese economie zoals tijdens de EEC de wereldeconomie of de EU economie of de Britse economie zou instorten. Maar dat eist politieke wil.

En zoals ik aan begin van deze overpeinzingen zei, logisch en rationeel denken en handelen en politiek denken en handelen lopen wijd uiteen.

En zoals ik in een vorig blog ook zei, bureaucratie is zelfinstandhoudend en uitdijend. 

En de overweging dat een aantal lidstaten van de EU nog niet aan de voorwaarden voor toelating tot de euro groep voldoet en dat ook gezien de armoede in nieuwe (kandidaat) lidstaten in de nabije toekomst nog niet zal gebeuren en er dus voorlopig geen reden tot zorg is.

Want de EU is immers niet voor een beperkte periode overeengekomen maar als permanente unie. En wat  nu wordt beslist zijn de regels voor de toekomst.

Sunday morning

It is amazing that the G20 world leaders and bankers do not have an answer how to solve the worldwide economic gloom they have created and can only think of continuing on the same track: monetary easing (though admitting it is insufficient and maybe exhausted) and looser fiscal policy (larger deficits and bigger debts and there is far too much debt already) and structural reforms (equal to diminishing bureaucracy which has never succeeded) but are unified in prophesying that a Brexit will be a world wide disaster.
And why all this far too much debt? Money printing and low interest rates,  central banks' way to stimulate growth, have made borrowing nearly free and all have profited themselves into unsustainable debt. 

 


De migrantencrisis en de bureaucratie

Een bureaucratie is zelfinstandhoudend en uitdijend. Hoe vreemd het ook moge klinken, als de Europese Unie zou ophouden te bestaan zou de Brusselse bureaucratie gewoon door kunnen gaan met hun pietepeuterige reguleren en decreteren (zoals  over waterkokers en broodroosters die te veel stroom gebruiken, nu tijdelijk uitgesteld tot na het Brexit referendum. Want de Engelsen zijn gek op toast en tea.  Dat zou meer stemmen voor "uit" opleveren).

Zolang de salarissen maar betaald blijven.

In feite is dat wat nu al gebeurt.

In de migrantencrisis zien we de bureaucratie doorgaan met zinloos vergaderen zonder enig resultaat maar met de irrationele veronderstelling van wat bureaucratisch over de migrantencrisis besproken en geregeld wordt de werkelijkheid is.
Als dan blijkt dat dat niet het geval is wordt hetzelfde scenario weer herhaald met iets andere woorden maar de inhoud verandert niet.
Dat intussen de lidstaten individueel allerlei maatregelen treffen die hun eigen positie zo weinig mogelijk schade toebrengen wordt op bureaucratische wijze veroordeeld als tegen de regelgeving van de Europese Unie in en met sancties wordt gedreigd.
Bureaucratisch wordt zo ontkent hoe de werkelijkheid is en wordt de schijnvertoning doorgezet.
De werkelijkheid is dat de Europese Unie en de rest van Europa overlopen wordt door vorig jaar meer dan een miljoen en dit jaar door al meer dan honderduizend migranten uit allerlei landen die zelfstandig in Europa naar het land reizen waar zij denken het beste af te zijn.
De werkelijkheid is dat met de idealiserende wetgeving in de EU en daarbuiten deze migratie in de hand wordt gewerkt. De werkelijkheid is ook dat zolang  deze idealiserende wetgeving gehandhaafd blijft deze migratie zal aanhouden.
De toekomst is dan dat er tientallen, en misschien wel honderden miljoenen zijn die dan potentieel ook zullen komen en van deze idealiserende wetgeving profiteren.
De toekomst is dan dat de oorspronkelijke bewoners plaats aan deze migranten zullen moeten afstaan en bovendien voor hun huisvesting, woninginrichting en levensonderhoud zullen moeten betalen. Want de bureaucratie kan het anders zien en overleggen over integratie, opleiding, al aanwezige kwalificaties en banen scheppen zonder enig idee te hebben waarover zij praten. En zonder de aanwezige ervaring met eerdere migratie in acht te nemen.
De werkelijkheid is dat alleen al in Duitsland 130.000 migranten spoorloos zijn, de werkelijkheid is dat niemand weet hoeveel er binnengekomen zijn en niemand weet hoe de samenstelling van de migrantenstroom is. Natuurlijk worden cijfers bekendgemaakt maar niet waarop ze gebaseerd zijn.

Er hangt voor sommigen een soort waas over de migratie dat we allemaal wereldburgers zijn en dat we als element van de globalisering moeten accepteren dat een land niet meer aan de bewoners ervan behoort maar aan de gehele wereld. En weer anderen hebben een vaag idee dat wij op morele en ethische gronden migranten niet mogen weigeren. Een nobele gedachte.

De werkelijkheid is dat we nu zien dat door blokvorming van de Balkanlanden, lid of geen lid van de Europese Unie, de noordgrens van Griekenland wordt afgegrendeld zodat Griekenland tot een transitzone wordt waar de migranten ongehinderd binnen kunnen komen maar niet uit kunnen doorstromen.

Dat brengt natuurlijk opluchting voor de landen ten noorden van Griekenland waar de stroom opdroogt. Maar het kweekt tezelfdertijd in ijltempo in Griekenland een noodtoestand.
Nu roepen de Grieken toch al de gramschap van de EU op omdat zij de zuid grenzen niet voldoende bewaken. Maar door die idealiserende wetgeving is dat niet mogelijk.
Want iedereen die op EU bodem voet zet heeft het recht asiel aan te vragen en in de EU af te wachten tot alle beroepsmogelijkheden bij afwijzing uitgeput zijn.
Dat geldt ook voor iedereen die illegaal de EU betreedt.

Illegale migrant is iedereen die vanuit een eerder aangedaan veilig land naar de EU komt. En Griekenland, of Italië of Spanje  kunnen ze niet buiten houden. Niet via zee noch land tenzij je een hek bouwt om de landgrenzen en het zeerecht afschaft.

En als illegale migranten geen asiel zouden mogen aanvragen dan gelden heel andere regels voor hen. Dan kunnen ze zelfs afgezonderd worden. Geen recht op huisvesting.

Maar het belangrijkste is dat migratie dan lang zo aantrekkelijk niet meer is.
En de UNHCR "resettlement" regeling waar de EU aan meedoet blijft bestaan.
En voor echte vluchtgelingen (die dus niet via een ander veilig land komen maar rechtstreeks van het ontvluchte land naar de EU) is de asielaanvrage wel mogelijk.
Terugsturen is dan veel minder nodig want de aantrekkingskracht om hier te komen is weg.
En nu is  terugsturen naar landen die kennelijk verheugd zijn dat hun landgenoten naar Europa vertrekken, want dat levert hun land geld op aan door de migranten opgestuurd geld zodra deze uitkering of werk krijgen, daardoor niet eenvoudig.
En nu heeft iedereen die in de EU binnen komt het recht asiel aan te vragen met alle benefieten daaraan verbonden. Dat afschaffen doet de situatie totaal wijzigen.

Het moet dan redelijk zijn te stellen dat een wijziging van de wetgeving die deze migratie in de hand werkt een eerste vereiste is om aan de grenzenloze migratie een einde te maken.

Maar dat is nu juist door de bureaucratie onmogelijk. Want in de waarneming van de werkelijkheid door de bureaucraten is aanpassen van de wetgeving aan de situatie een weg door de bureaucratie die uiterst ingewikkeld is.  De regelgeving wordt door de bureaucratie vastgenageld, bevestigd en in stand gehouden.
Zo kan men blijven vergaderen, overleg plegen, directieven uitvaardigen, banvloeken uitspreken, zelfs onhoudbare situaties in de hand werken maar pragmatisch en snel wetten aanpassen in een crisis stuit op de bureaucratie die zich inkapselt in de procedures.