Het Parijse Succes heeft vele kanten

Over het klimaat schrijven is een hekele zaak waar de gevoelens heel dicht aan de oppervlak liggen en reacties daarom fel en vaak heel persoonlijk overkomen. Maar nu de COP21 voorbij is en de resultaten van vele kanten en standpunten worden besproken en de overstelpende media aandacht ervoor weer op andere onderwerpen overslaat doe ik een voorzichtige poging.

De COP21, het jaarlijkse Conference Of Parties nummer 21 in Parijs had op vorige soortgelijke globale conferenties voor dat het door Frankrijk uitstekend georganiseerd was en Frankrijk de zaken uitmuntend in de hand hield waardoor ontsporingen zoals voorheen werden voorkomen.

Het COP21 had als uitgangspunt de vaststelling, "the science is settled", dat de aarde sneller opwarmt dan door natuurlijke oorzaken mogelijk is, dat de mens deze opwarming veroorzaakt door een overmatige uitstoot van CO2, een gas goed voor bomen en plantengroei maar ook veroorzaker van deze opwarming. Ook door andere broeikasgassen trouwens.

Voorts dat door deze opwarming de aarde ernstig gevaar loopt en dat dus deze opwarming  verminderd en tenslotte gestopt moet worden door het verminderen van de uitstoot door de mens van CO2.

Het COP21 had als doel bindende afspraken te maken om als wereld deze vermindering en verwijdering tot werkelijkheid te maken. Meer dan 190 landen namen er aan deel met 40.000 medewerkers en gedelegeerden. Met staatshoofden op de openingsdag om hun positieve voornemens kenbaar te maken.

Wat is er nu besloten om dat te bereiken.

- de wereld temperatuur aanzienlijk lager  houden dan 2 graden boven de temperatuur van voor de industriële revolutie en zelfs te trachten ze nog meer te beperken tot 1,5 graden meer.

-broeikasgassen te laten pieken voor 2030 en een balans te zoeken tussen bronnen en neutraliseren van broeikasgassen in de tweede helft van deze eeuw.

-elke vijf jaar de voortgang monitoren

-tegen 2020 100 miljard dollar per jaar te financieren voor ontwikkelingslanden met een zich vastleggen op verdere financiering in de toekomst

Voor mij was het sleutelwoord "shall" dat vervangen moest worden door "should" om de slottekst er door te krijgen.

Voor de leek een pietluttigheid, voor de jurist een wereld van verschil.

"Shall" bindt, is een verplichting, "Should" is een streven spreekt wenselijkheid uit. Denk aan het bijbelse "Gij zult niet doden" dat een gebod is en "je zou dat eigenlijk moeten doen" een wenselijkheid, een moreel streven.

Dat "shall" door "should" moest worden vervangen spreekt dus boekdelen.

De toezeggingen per land hoe, wanneer en in welke mate deze uitstoot te verminderen zijn daardoor vrijwillig en argumenten wanneer deze te herzien, om hardere actie te nemen, zijn een struikelblok gebleken.

Alles hangt dus af van de bereidheid en de economische afwegingen per land om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen.

Als ik de reacties in de media op de slotverklaring van de conferentie zo doorneem dan ziet men een scala aan reacties.

Als men niet in de nefaste rol van CO2 bij de opwarming van de aarde gelooft hebben de 40.000 medewerkers aan COP21 niet alleen hun tijd verspild maar gaan ook honderden miljarden dollars weggooien.

Als men ook niet in die opwarming gelooft of gelooft dat die de laatste 15 jaar gestopt is of zelfs dat er een nieuwe koude periode op komst is dan geldt datzelfde.

Bij de conferentie wordt niet gesproken over de extra kosten die gemoeid gaan met het verminderen van de uitstoot van CO2. De kosten van alternatieve energiebronnen liggen veel hoger dan die voor fossiele brandstoffen en de laatste moeten standby kunnen staan en kunnen dus niet worden afgesloten. Om de kosten hiervan zo laag mogelijkte houden worden juist steeds meer vervuilende kolencentrales gebruikt. De echte subsidie aan alternatieve energie moet door de belastingbetaler en bedrijfsleven worden betaald. De echte subsidie aan fossiele brandstoffen centrales is nodig vanwege hun backup functie en de fictieve subsidie voor de fossiele centrales is de milieuschade die fossiele centrales zouden veroorzaken, dus niet geldelijke subsidies door de belastingbetaler opgebracht.

Als men ervan overtuigd is dat toename van CO2 een temperatuursstijging veroorzaakt dan moet men constateren dat de omvang van de voorgenomen beperkingen ervan alleen de verdere toename van de opwarming zal doen afnemen maar niet stoppen. De maatregelen gaan niet ver genoeg om dat te bereiken. Maar het is een stap in de goede richting en een teken dat men de opwarming van de aarde als een te stoppen gevaar erkent.

Als men daarbij de berekeningen van sommigen betrekt die zouden aantonen dat de menselijke bijdrage aan de verhoging van het CO2 gehalte vergeleken met de totale natuurlijke vorming ervan zo gering is dat een beperking ervan een verwaarloosbare bijdrage aan verbetering van de situatie levert dan zou dat inhouden dat de honderden miljarden te inversteren in die beperking so wie so geen verschil zouden maken en dus beter anders besteed zouden kunnen worden.

Alles bij elkaar dus, hoe dan ook bekeken niet een doorslaggevend succes, zelfs niet van de kant van de milieubeweging bezien.

Wat wel duidelijk is, het klimaat is een heel gevoelig onderwerp waar activisten en andersdenkenden zo fel tegenover elkaar staan dat op de man spelen in plaats van op de zaak heel gewoon lijkt te worden en dat zelfs het anders denken als een misdaad wordt bezien die strafbaar zou moeten worden gesteld, zo belangrijk is de rechtzinnigheid.

Het zou voor de zuiverheid van deze controverse nodig zijn en ook in het belang zijn van het klimaat als er meer openheid kwam over de onderzoeken aan beide zijden en er dus een op feiten gebaseerde discussie tot stand kwam in plaats van een ja neen betoog.

Maar zoals altijd zijn dat mijn persoonlijke gedachten.

Enkele dagen geleden viel mijn oog op een kop in Elsevier: "het aanzetten van de geldpers maskeert de echte problemen".

De Nederlanders zijn tevreden. Hoe is dat nu mogelijk als 20% met onbetaalbare schulden zit. Als er tientallen duizenden met hypotheken onder water zitten. Als de RABO bank weer 9000 banen schrapt, 9% onder de Nederlandse armoedegrens leeft en men zich zorgen maakt over de toekomst van de ouderenzorg.

Maar toch scoort Nederland 7,8 in 2013. Tevredenheid gemeten over persoonlijke relaties, woning, woonomgeving, tijdsbesteding en financiële situatie. Op de vierde plaats in de EU. Boven o.a. Luxemburg, Duitsland, Frankrijk. Zijn wij echt zo gemakkelijk tevreden te stellen of is het  naar objectieve maatstaven gemeten dat zo'n gevoel op zijn plaats is.

En hoeveel ervan is gebaseerd op schijn. Ik vraag het me af.

De kop in Elsevier is juist. Want, terwijl het ongetwijfeld de bedoeling was dat nieuw gedrukte QE geld te "steriliseren" op de vervaldatum van de opgekochte obligaties, als het geld dus terugvloeit in de kas van de ECB door het dan uit de circulatie te nemen en te vernietigen, heeft Draghi nu medegedeeld dat het dan vrijkomende geld, dat dus uit de circulatie zou moeten genomen, opnieuw belegd wordt, m.a.w opnieuw gebruikt voor het opkopen van "waardepapieren".

De eurogeldvoorraad wordt dus blijvend verhoogd met 1500 miljard euro en die blijven in de circulatie. Het is dus echt aanzetten van de geldpers. Nieuw en meer geld. Maar hoeveel Nederlanders beseffen dat. Want je  moet goed zoeken  om dat uit te vinden.

Bovendien heeft nog niemand ooit uitgezocht waar die maandelijkse 60 miljard euro waar de banken over beschikken naar toegaan. Evenmin kent niemand de echte waarde van die obligaties en andere onderpanden die de ECB veilt. Een ding is zeker. Die 60 miljard per maand blijft niet binnen de eurozone. En wat gaan die 1500 miljard euro extra doen met de internationale waarde van de euro?

We tasten in het duister.

Maar de kern van de kop is  nog erger: maskeert de echte problemen.

Wat het echte probleem bij die QE is maakt eigenlijk niet uit, maar het  is het maskeren ervan. Dat maskeren blijft niet beperkt tot de Quantitative Easing van de ECB. Het is een politiek algemeen verschijnsel.

Het niet bekend willen maken wat het probleem is. Of dat nu een regelrechte ontkenning is of een schijnmanoevre maakt niet zoveel uit. De burger wordt in het ongewisse gelaten van wat er aan de hand is. Of er wordt zelfs een draai aan het probleem gegeven.

Je kunt dat dan weer maskeren door te stellen dat de burger niet de nodige kennis heeft om zich een oordeel te vormen en het dus zinloos is hem zich een oordeel te laten vormen want dat zou geen goed oordeel kunnen zijn en dus hoeft hij ook niet te weten waarover het gaat. Het zou alleen maar onrust zaaien. Of misschien kan het de meeste burgers niets schelen.

Ik geloof dat dat zo ongeveer de mening is van een van onze prominente politici.

Je kunt het ook maskeren door op de democratische toer te gaan en te stellen dat de kiezers een parlement hebben gekozen en dat de meerderheid van dat parlement de beslissingen neemt en het volk dus de mond moet houden. Maar dat wil niet zeggen dat dat parlement het volk voor het lapje mag houden of oningelicht mag laten. Datzelfde geldt trouwens voor de verhouding regering en parlement. Want wat voor het volk geldt geldt ook voor het parlement. De meeste leden ervan zijn evenmin als de burgers in staat de gevolgen van veel genomen besluiten te overzien. Kijk eens hoeveel wetten moeten worden herzien of een niet tevoren bedachte ongunstige bijwerking hebben. Er zijn in feite meer deskundigen buiten het parlement dan erin. En de EU als een soort overkoepelende denktank neemt de beslissingen. Te ingewikkeld voor de lidstaten.

Zo hoor je tegenwoordig steeds meer geluiden in de trant van "de democratie voorbij".

Dat is niets nieuws want ik meen dat Plato in de verre oudheid ook eens geschreven heeft dat de democratie uiteindelijk tot technocratie of zelfs dictatuur leidt.

En het valt niet te ontkennen dat het reeds op vele gebieden zo is dat de technocratie meer en meer zijn stempel op onze maatschappij legt en aan politieke besluiten ten grondslag ligt. Hoe ingewikkelder de maatschappij hoe groter macht voor technocraten.

Helaas valt het vaak evenmin te ontkennen dat de technocratie niet eenduidig is maar een veelkoppig monster dat de eigen belangen dient. Industrie, techniek, technocratie, handel, eigenbelang in die volgorde.

Dat kan tot pure of geringe misleiding voeren want technocratie wil niet zeggen objectiviteit of exactheid.

Technocratie moet een verspreidingsmedium hebben om draagvlak te verkrijgen, de Media.

Wie de media beheerst heeft een  machtig hulpmiddel in handen om de burgers een bepaalde richting in te sturen of hen te overtuigen dat een bepaalde strategie de enige juiste is.

Voor politici en technocraten een machtig wapen, vooral als er een monopolie positie binnen de media verkregen kan worden  waardoor de voorstanders van andere strategieën of opvattingen de toegang tot de media moeilijk of zelfs onmogelijk wordt gemaakt.

Dat zou ook tot  tot het gevolg kunnen leiden dat vrij kleine groepen een machtspositie in kunnen nemen en hun visie en strategie breed kunnen uitdragen terwijl andersdenkenden dat alleen in isolatie kunnen doen.

Is dat de zwijgende meerderheid die te pas en te onpas aangehaald wordt als juist medestander.

En zou kan men zich kunnen afvragen, wat maskeert het echte associatieverdrag  met de Ukraine dat in het laatste stadium verkeert alleen wellicht afhankelijk van een Nederlands referendum dat geen cent mag kosten.

Wat maskeert de echte gevolgen van de volksverhuizing die juist ook Nederland zwaar gaat voelen.

Wat maskeert het "slaat nergens op" van onze minister president op de woorden van Trump die toch veel goedkeuring in de VS krijgen. Waarom die bijna hysterische reactie in het VK erop.

Wat voor andere gevolgen dan door de ECB voorspelde, en nog niet uitgekomen, van de Quantitative Easing zijn er mogelijk.

Vaak denk ik dan, en misschien ten onrechte, dat vrij kleine actiegroepen een onevenrichtig groot aandeel hebben. Vooral als het de politieke voorkeur geniet en dat is niet equivalent aan de beste.

En dat andere geluiden dan in de mainstream media gedempt of genegeerd worden door die politieke of groepsbinding.

Maar zoals ik al meer heb gezegd, in de loop van de jaren ben ik sceptischer geworden tegenover alles wat een beetje te veel wordt aangeprezen of verdoemd.

Want echte kwaliteit blijkt vanzelf  Die heeft dat niet nodig...

Nostalgie of Gezond Verstand         

deel twee

Gisteren eindigde ik met de |EU opstelling tegenover migratie en immigratie. Een ideologische, idealistische en onredelijke benadering.

Er werd geen rekening gehouden met de bestaande verschillen tussen de lidstaten onderling die vertrekken van de ene lidstaat naar een andere heel aantrekkelijker maakte.

Maar goed, dat is een kwestie die zich beperkt tot de Europese Unie intern.

Maar waar in het verdrag van Lissabon in het geheel niet op was gerekend was de Arabische Lente waarbij jonge naar democratie verlangende burgers de dictaturen omver wilden werpen en daarbij vol enthousiame geholpen werden door het westen.

De democratie zou de dictatuur vervangen in het Midden Oosten en Noord Afrika.

Met westerse hulp met wapens en grondtroepen werd de een na de andere dictator gewipt en soms gedood.

Helaas was het historische besef van het westen wat verstompt en  was er geen rekening mee gehouden dat de bevolkingen van die dictaturen niet homogeen waren maar bestonden uit grensoverschrijdende stammen en godsdiensten die nadat zij verenigd met het westen de dictators hadden verdreven nu onderling de strijd om de macht aangingen en het westen de rug toekeerden.

De gevolgen hiervan ondergaan wij nu. Door die voortdurende stammenstrijd en godsdienstoorlogen ontvluchtte een groot deel van de getroffen bevolkingen de strijdtonelen en vestigde zich in aangrenzende veilige landen. Daar waren zij weliswaar veilig maar straatarm.

De volgende stap voor hen was de gang naar Europa, van veiligheid en armoede naar veiligheid en voorspoed.

De zuidelijke landen van Europa werden steeds oncontroleerbaarder  overspoeld met migranten direct uit hun eigen  land of via veilige andere landen.

De EU had geen plan opgezet voor deze aanzwellende stroom migranten maar het verdrag van Lissabon had wel een enorme aantrekkingskracht door de goede garanties die het migranten biedt.

Een verdrag  uit andere tijden totaal ongeschikt voor de nieuwe tijd.

Want zodra iemand binnen de EU heeft is hij inderdaad binnen en wordt beoordeeld op zijn status. En uitwijzen is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Bovendien werd bij hen de indruk gewekt dat zij van harte welkom waren.

Toen de zuidelijke lidstaten de toestroom niet meer in de hand konden houden en het aantal migranten bleef aanzwellen kwam een volksverhuizing op gang van zuid naar noord, niet te stuiten, niet in de hand te houden, zonder controle op identiteit en status.

De EU stond en staat volslagen machteloos en radeloos met de verdragen in de hand. Want gezien de terreurdreiging van de kant van radicale groepen zijn open grenzen hetzelfde als een open deur. Dat de EU ontkende dat ook terroristen zo gemakkelijk binnen zouden kunnen komen werd al snel door aanslagen achterhaald. Dat gaf niet veel vertrouwen aan de bevolking.

Vergadering na vergadering, vergeefse poging na poging, lidstaten die grenzen sluiten en op de vingers getikt worden maar wel moeten. Onderlinge onenigheid bij de regeringsleiders. Onzekerheid wie nu eigenlijk de EU vertegenwoordigen. Massa's migranten die zich verdringen bij de grenzen, op weg naar Duitsland, Zweden, Nederland.

Quoteringen door de EU machteloos opgelegd, lidstaten willen en kunnen niet en de migranten weten waar ze heen willen.

Overleg met Turkije met beloftes van opheffen visumplicht en opnieuw onderhandelen over lidmaatschap EU, eerder juist gestaakt door de slechte mensenrechten en vrijheid van menigsuiting in dat land. 

Overleg met NoordAfrikaanse leiders.

Beloftes van vele miljarden euros voor medewerking zonder zekerheid als resultaat.

De stroom houdt aan.

Meer dan een miljoen migranten in Duitsland dit jaar. De infrastructuur wankelt.

Brussel gaat onverstoorbaar door met directiven en aanwijzingen en verdeelt fictief. Nu half geheime plannen over "resettlement" voor naar men zegt 400.000 of zelfs 500.000 migranten uit veilige landen en dat betekent een permanent verblijf in de EU. Maar de toevoer gaat door.

De bevolkingen van de Europese Unie zien hun leven veranderd door het binnenlaten, onderbrengen en onderhouden van miljoenen migranten zonder enig idee wanneer de stroom ophoudt. Zonder dat de Europese Unie, behalve op papier, greep heeft op de situatie. Er ontstaan chaotische toestanden.

En dit zijn slechts twee van de vele aspecten van de EU en eurozone die de burger ongerust en argwanend maken.

Geen wonder dat nationalistische partijen veld winnen.

Daar de establishment, de gevestigde partijen, er duidelijk voor zijn aan de EU en de eurozone nog meer van de eigen souvereiniteit af te staan, hoewel ze in eigen land vaak een ander geluid laten horen, is het  logisch dat partijen die een duidelijk standpunt in nemen van tot hier en niet verder of zelfs minder (als dat gezegd mag worden) snel terrein winnen

Zoals het VK dat het liefst zou terugkeren naar de Europese Economische Unie, die zich beperkt tot de economie en de politiek aan de individuele staten overlaat.

De voorzitter van het Europees parlement heeft gezegd dat het voortbestaan van de Europese Unie zelfs in gevaar kan komen.

De oorzaak daarvan is dat de koers die de EU volgt en die door de politieke leiders in de EU ondersteund wordt niet meer door de bevolkingen gedragen wordt.

En nu, in tijd van crisis ook niet meer unaniem door de regeringsleiders,  die in de Raad van Regeringsleiders verantwoordelijk zijn voor de politieke visie van de EU.

Veranderingen in de verdragen zijn nodig maar houden ook gevaren in.

Maar zoals altijd het zijn maar de gedachtenspinsels van een amateur.

Nostalgie of Gezond Verstand

Even een losse gedachte. De politiek heeft een kort geheugen en dat is maar goed ook. Kijk eens naar de zorg. Vroeger hadden we het ziekenfonds en de vrijwillege ziektekostenverzekering boven een bepaald salaris. De premie daarvoor droeg ook wat bij aan de kosten van die verplichte verzekering. En je kon je bijverzekeren.

Dat moest toen zo nodig geprivatiseerd worden.

Ik hoor het nog. Concurrentie zou het goedkoper maken en beter. Geen bureaucratie. Nou, we zien hoe het nu is. Concurrentie van niets, bureaucratie vele malen erger en topsalarissen hoger en voor veel meer Managers en zo en je moet de kleine lettertjes lezen om te weten wat verzekerd is en waar. Verkeerde arts of ziekenhuis. Haha, zelf betalen want niet in het pakket.

Wat hebben we het beter gemaakt.

En dat is alleen nog maar in ons eigen knusse landje. Kun je nagaan hoe het in heel Europa gaat.

  

Er wordt vrij algemeen in politiek Frankrijk aangenomen dat de grote winst van het Front National in Frankrijk te danken is aan de terreur aanslagen in Parijs. Het is natuurlijk aanlokkelijk dat te willen denken. Het wentelt het probleem af van de bestaande partijen naar een buiten hen om gaande oorzaak.

Goed, misschien zijn er enkele andersdenkenden erdoor aangemoedigd de stap te wagen en FN te stemmen. Maar eerdere verkiezingsuitslagen wezen al op een sterke groei van het Nationalistische, Anti EU en Protectionistische Front National.

De PS en Hollande hebben hun, naar nu blijkt uit de lucht gegrepen, politiek niet waar gemaakt.

Accoord, het gaat economisch iets beter in Frankrijk, misschien is het beter te zeggen iets minder slecht.

Maar de devaluering  van de euro met zo'n 15% door het geld bijdrukken door de ECB en de uiterst lage rentestand door de ECB veroorzaakt zijn door Frankrijk toch veel te weinig uitgebuit.

Daar komt nog bij dat als men in plaats van de euro de dollar waarde neemt de waarde van de gehele eurozone met die 15% is gedaald en dus de internationale handel van de eurozone met meer dan 15% had moeten stijgen om in dollars uitgedrukt een verbetering te tonen.

Neemt men dan ook nog in aanmerking dat de inflatie tegen de verwachting van de ECB niet is gestegen en dus het prijspeil niet is gestegen en koopkracht niet is gedaald dan heeft dat ook een onverwachte steun gegeven.

Maar dat is het niet alleen.

De onvrede met de Europese Unie en de eurozone heeft  een verschuiving binnen Frankrijk en de gehele Europese Unie veroorzaakt, weg van het warrige EU beleid, terug naar meer nationaal gericht beleid.

De Europese Unie is door de verdragen, als laatste het verdrag van Lissabon, blijven steken in een voorbije periode, een wereld  die sinds het begin van de 21ste eeuw aan enorme veranderingen onderhevig is.

Door het opkomen van de Emerging Markets is het aandeel van de Europese Unie in de wereldeconomie gedaald en daardoor het internationale prestige teruggelopen. Nu is zelfs de Chinese Yen toegevoegd aan de wereldreserve munten waardoor de status van de euro nog verder terugloopt.

Er is door de derivaten crisis en huizenbubbel in 2008 een bankencrisis ontstaan die in de EU niet uniform kon worden aangepakt.

Enerzijds door de niet-euro landen zelfstandig, anderzijds door de eurozone landen centraal. Veroorzaakt door de invoering van de euro voordat de gehele Europese Unie daarvoor rijp was en, wat erger is, waarvoor ook de deelnemende landen niet rijp waren. Daarbij nog voorbijgaand aan het feit dat naar alle waarschijnlijkheid een aantal EU landen dat stadium nooit zal bereiken. Mede omdat de expansie politiek van de EU niet economisch maar politiek gestuurd is en nieuwe (kandidaat)leden vrijwel alle financiële steun van de EU nodig hebben. Onbegrijpelijk maar Brussel davert door.

Door dat wijd uiteenlopen van de capaciteiten van de lidstaten om aan die crisis het hoofd te bieden was en is een eenvormige aanpak uitgesloten. De niet eurozone staten konden elk de voor hen beste strategie bepalen door monetaire politiek en fiscale politiek op elkaar af te stemmen en zo beter uitgerust te werk te gaan.

De eurozone landen daarentegen bevonden zich in een tweeslachtige positie. De monetaire politiek van de eurolanden was in het verdrag van Lissabon in handen van de Europese Centrale Bank gelegd maar de fiscale politiek daarentegen bij de lidstaten behouden.

Bovendien bepaalde het verdrag van Lissabon dat lidstaten elkaar onderling niet direct mochten steunen en de ECB mocht ook geen directe steun verlenen.

Duitsland had dat geeist juist om te voorkomen wat nu gebeurt, zwakke lidstaten die door de andere gesteund moeten worden om een staatsbankroet te ontlopen.

Een economisch onmogelijk spagaat.

De ECB komt eronder uit door zijn mandaat, tot ergernis en tegenstand van de Duitse Centrale Bank, steeds verder uit te breiden met hulp van het Europees Hof.

Maar dat verandert niets aan de structurele situatie en de ECB en de Commissie en het op afstand meedenkende IMF beseffen dat alleen structureel vastgelegde permanente geldstromen van sterke naar zwakke lidstaten een blijvend lidmaatschap van zwakke lidstaten kan garanderen.

Maar dat is en blijft verboden door het verdrag van Lissabon en stuit ook op sterke weerstand van de potentiële donorlanden.

Zuinigheid en hervormingen moeten zwakke landen op het rechte spoor krijgen met de hulp van het ESM,  Europese Stabilisatie Mechanisme, dat daartoe leningen verstrekt aan in liquiditeit nood verkerende lidstaten, maar daardoor tevens de staatsschulden van die landen met dat geleende bedrag vergroot.

Die zwakke landen hebben natuurlijk al veel te hoge schulden, anders zaten ze niet in de problemen, en krijgen nu nog grotere schuld. Alleen als ze structureel gezond zouden zijn, en op een enkele uitzondering na zijn ze dat niet, komen ze er bovenop. Maar omdat de bijkomende voorwaarden voor die leningen, te weten bezuinigen en hervormen neerkomen op belastingverhogingen en loonsverlagingen stort de koopkracht van de bevolking in waardoor de binnenlandse bestedingen inzakken hetgeen gecompenseerd zou moeten worden door grotere uitvoer. Het geheel getooid met de fraaie naam interne devaluatie. Deflatie is het gevolg. Dat beseft de ECB (en het IMF)  natuurlijk donders goed, vandaar hun oproep tot meer integratie, lees permanente financiële bijstand. Anders loopt het fout.

Natuurlijk veroorzaakt dit continue getouwtrek tot onrust bij de bevolkingen. Bij de gebailoute door de armoede. Griekenland, Portugal.  Bij de sterkere landen omdat die die permanente, door hen niet te controleren,  geldstortingen van hen niet zien zitten. Zij hard werken en die andere achteroverleunen en incasseren. Of dat nu terecht is of niet, het leeft.

Natuurlijk krijgen de eurozone en de EU de schuld. Terecht want die hebben het in de verdragen en het latere verdraaien van die verdragen veroorzaakt.

Maar dat is niet het enige.

Het verdrag van Lissabon is uiterst optimistisch geweest over migratie en immigratie. Het idee van iedereen is gelijk, mag overal heen en valt dan onder de sociale wetgeving van waar hij of zij zich bevindt. Dat is vastgelegd in de verdragen.

Dat geldt zelfs  niet alleen voor EU leden maar ook voor binnenkomers van buiten. Als die tenminste legaal binnenkomen. Niet alleen mogen ze zich dus waar dan ook heen begeven en zich vestigen binnen die EU maar bovendien kunnen ze ongecontroleerd reizen en doen binnen de Schengenzone waar de grenzen niet meer bewaakt mogen worden.

Dat gaf al problemen omdat niet iedereen in de EU echt gelijk is want lonen, uitkeringen, rechtspositie zijn niet overal in de EU gelijk en er werd dus gemopperd over uitkeringstoerisme. Maar goed, dat was overkomelijk.

Morgen het tweede deel

Tolerantie, Magie en het Exacte Leven

Dit keer iets geheel anders. Al een paar jaren verdiep ik me in de gebeurtenissen in en om de Europese Unie. Natuurlijk ben je aangewezen op bronnen, berichten, want je kunt niet overal bij zijn en, al zou je dat wel kunnen, overal kennis van nemen en narekenen. Dus probeer je door verschillende bronnen te raadplegen een soort filter in te bouwen. Al gauw kom je dan tot de ontdekking dat vaak wat als vaststaand wordt gepresenteerd slechts één benadering is en beslist niet de enige echte waarheid of exact wetenschappelijk gecalculeerd. Een bepaalde visie erop. Want berekenen heeft geen zin als je niet weet of alle invloeden bij die berekeningen betrokken zijn geworden,  maar geeft wel een uitkomst. Met andere woorden als je niet weet of 2 werkelijk 2 is blijft die 2+2=4 maar weet je nog steeds niet wat die 4 voorstelt. Vandaar de onderstaande bespiegelingen. Langdradig en niet wetenschappelijk verantwoord maar wel voor mij belangrijk.

Het idee dat journalisten van dag en weekbladen, radio en tv  en internet onafhankelijke dienaren van de nieuwsgaring zouden zijn, zoals zijzelf zo graag doen voorkomen is natuurlijk lariekoek.

Wiens brood men eet wiens woord men spreekt en adverteerders brengen brood op de plank en zonder adverteerders is de koek snel op.

Laat staan wanneer die instellingen in handen zijn van multimilliardairs die hun visie op de wereld willen promoten.

Dat de wetenschap onafhankelijk zou zijn is om dezelfde reden lariekoek.

De geldstromen bepalen wat moet en mogen beslist niet door afwijkend gedrag opdrogen.

Geen hoogleraar wil iemand in zijn specialiteit hebben die een andere richting op wil gaan.

Waarschijnlijk ook niet een van dezelfde richting maar potentiëel gevaarlijk.

Dat de politiek meer naar binnen is gericht naar het partijbelang dan naar het landsbelang en bij coalitie vorming de partijprogramma's gretig opgeeft voor de regeringsmacht valt evenmin te loochenen.

De cynische waarheid dat bij volgende verkiezingen de kiezer toch steeds weer de oude vertrouwde partijen trouw blijft is tot nu toe ook steeds betrouwbaar gebleken.

Dat wil zeggen dat de drie peilers waar de  de burger  die, omdat zijn tijd besteed wordt aan het in zijn levensonderhoud voorzien en de overheid aan het geld te helpen om hem in theorie te dienen, en dus geen tijd heeft zich zelf op de hoogte te houden, objectiviteit en eerlijkheid missen.

Aan de goden overgeleverd dus en aan het mystieke geloof door de media gepredikt.

Het is in het verleden nooit moeilijk gebleken geloof wijd en zijd te verspreiden want de mens is daar gevoelig voor. De boodschap dat door dat geloof alles beter zou worden. Zo niet hier dan wel in het hiernamaals.

In de oud germaanse tijd het Walhalla, where de geest van de in de strijd gesneuvelden in de Hall of the Slain werden opgewacht door de god Odin.

In de Griekse mythology de door Cerberus bewaakte onderwereld waar Hades waakte over de gestorvenen.

In de Christelijke godsdienst de hemel en de hel waar een eeuwige schifting tussen goed en kwaad werd gemaakt na het tranendal, zoals het aards bestaan werd genoemd.

We beroemen ons erop dat na de Middeleeuwen, de tijd van het absolute geloof in het woord in de Renaissance de mens de wetenschap weer opvatte, dat wil zeggen het vergaren van kennis.

Wetenschap wordt gekenmerkt door twijfel. Niet het aannemen maar het onderzoeken. Feiten vergaren en daaruit gevolgtrekkingen maken.  Berekenen.

Een geloof kan geen tegenspraak dulden. Een geloof is absoluut. Alles wat niet met het geloof overeenkomt bestaat niet. Een geloof heeft daarom de plicht  afwijkingen van dat geloof te verbieden. Desnoods met geweld en de kracht van de wet. Pas als de ongelovigen zo sterk in aantal en macht zijn geworden dat zij het geloof omver zouden kunnen werpen komt daar verandering in.

Common Sense noodzaakt dan tot Tolerantie, het aanvaarden van het onvermijdelijke, de Ketterij.

Maar altijd zal dan het geloof, zij het in kleinere kring  blijven bestaan en ook de kans op alleenheerschappij ervan. Geloof blijft ook  niet beperkt tot een godsdienst. Geloof kan alle gebieden bestrijken.

Alle geloven hebben één kenmerk gemeen. Zij sluiten al het andere uit. Zij berusten niet op louter aantoonbare feiten maar op het aannemen zonder sluitend bewijs. Geloof met sluitend bewijs zou wetenschap zijn en daardoor geen geloof meer.

Wetenschap berust niet op meerderheid van stemmen maar op objectief feitenonderzoek. Feitenonderzoek dat herhaald wordt en op falsificatie wordt beproefd.

Geen waarschijnlijkheid maar feitelijkheid.

Geloof wordt echter vaak aangeboden onder de naam wetenschap die geen echte wetenschap is. Veel wat nu zo wetenschap wordt genoemd is filosofie met een exact randje.

Geloof gaat gepaard met voorspellingen, niet met 2+2=4. Die voorspellingen betreffen vrijwel altijd rampzalige gebeurtenissen die plaats  zullen vinden bij afwijken van het geloof. Als deze niet  uitkomen worden daar redenen voor bedacht die dat verklaren zonder het geloof aan te tasten.

Geloof kan alleen bestaan door de beinvloedbaarheid (gullability) van de mens. Men behoeft geen behaviorist te zijn om dat in te zien.

Experimenten hebben aangetoond dat volkomen normale mensen bereid waren studenten tot dodelijke electrische schokken toe te dienen omdat hun was verzekerd dat dat de leerprocessen zou bevorderen. Zij geloofden dat en dienden de schokken toe. Gelukkig was het nep en kronkelden de tevoren ingelichte studenten er op los onder de gefingeerde pijnstoten hetgeen de docenten konden waarnemen maar desondanks door hun geloof in de didactische uitwerking ervan tot de zwaarst mogelijke schokken doorgingen.

Geloof  is ook het wapen van de demagogen die de massa kunnen opzwepen en achter zich krijgen en zo zelfs wereldoorlogen ontketenen, het maakte in de middel eeuwen kruistochten mogelijk (al zat daar waarschijnlijk ook een escapist adventurous element bij). Geloof kan derhalve ook catastrophale gevolgen krijgen.

Is het echt zo, dat de renaissance geloof heeft doen vervangen door de wetenschap of is het zo dat pseudo wetenschap of filosofie als wetenschap wordt aangeboden.

Is er geen verschil meer in zekerheid tussen exacte wetenschappen en sociale wetenschappen. Of is het nog steeds zo dat de sociale wetenschappen geen zekerheid maar een waarschijnlijkheid presenteren en dat er bij verschillende stromingen erin ook verschillende waarschijnlijkheden voorkomen.

Zodat wij in plaats van een zekerheid een waarschijnlijkheid als vaststaand feit opgediend krijgen. Dus toch een geloof. Vandaar misschien de verkettering van andersdenkenden over  de klimaat veranderingen. Het door de centrale banken uitvoeren van geldverruimings technieken als de enige manier om de inflatie van 2% te produceren. Twee geloven in één klap. Het 2% geloof en het geldscheppen geloof.

Zoals de euro wordt voorgesteld als onvermijdelijk en onomkeeerbaar. Zoals de opname van migrantenstroom door de EU wordt voorgesteld als een vanzelfsprekendheid.

Sinds de middeleeuwen is er niet veel essentiëels veranderd in de mens. Secten telen weelderig, het einde der tijden wordt regelmatig aangekondigd, net als het zoet na het zuur en de blijvende groei van de eurozone economie. Profeten worden vervangen door bankiers,  politici en sociale wetenschappers die hun doemsoordelen in mystieke termen over ons uitstrooien.

Nog steeds hel en verdoemenis als men niet luistert naar hun woorden.

Geloof is een kwestie van zonder evidentie aannemen als waarheid. Bij de geldverruiming ook zelfs als die evidentie het tegendeel lijkt te tonen.

Als men nu nog gelooft dat de geldverrruimingen, QE en renteverlagingen alleen maar bedoeld zijn om te inflatie op haast 2% te brengen dan negeert men alle evidentie.

Een tijdje terug heb ik over de ECB maatregelen het volgende gezegd.

"Dat de inflatie, waar, denk erom, al deze ECB ingrepen juist om gaan, het enige doel is immers die inflatie tot haast 2% op te laten lopen, terwijl deze overal ter wereld te laag is (behalve in een aantal landen waar hij juist veel te hoog is) en in de maanden dat Draghi de maandelijkse 60 miljard opkoopt zonder enig inzicht wat de banken met die maandelijkse 60 miljard doen, niet is opgelopen doe kennelijk niet ter zake. Hooguit afgedaan met de dooddoener dat de inflatie anders nog lager was geworden.

Dat het volgens vele analisten alleen de aandelen onevenwichtig in waarde heeft doen stijgen, de rente op obligaties onredelijk laag heeft gehouden, het regeringen, bedrijven en particulieren onverantwoord veel te goedkoop heeft laten lenen, spaarders van hun rente heeft ontdaan, en de Eurozone banken heeft gedwongen door die lage rente buiten de eurozone hun geld te proberen te verdienen en de euro meer dan 15% in waarde heeft doen dalen zodat analisten verwachten dat doorzetten van dat beleid de euro op pariteit met de dollar zal brengen zijn allemaal bijeffecten die niet in aanmerking moeten worden genomen want het heilige doel is bijna 2% inflatie.

Ik vind het zoals ik al meer heb betoogd microscopische myopie. Maar dat is het oordeel van een leek".

Maar zie nu wat er op de financiële markten gebeurt als Draghi met minder komt dan men uit zijn woorden trachtte op te maken.

Tegen alle verwachtingen of misschien moet ik zeggen speculaties op de waardedaling van de euro door draconische ingrepen van Draghi, vielen de maatregelen van de ECB,  zeer waarschijnlijk door sterke bezwaren van een aantal leden van het bestuur de speculanten zwaar tegen.

Een van de oorzaken is waarschijnlijk dat de hoge verwachtingen die Draghi op de markten had opgewekt bij een aantal bestuursleden van de ECB in het verkeerde keelgat zijn geschoten. Zij voelden zich door Draghi's voorspellingen voor het  blok gezet en vonden ze overtrokken.

Maar desondanks waren het toch forse ingrepen. De duur van de 60 miljard maandelijkse opkopen werd verlengd tot maart 2017 hetgeen betekent dat er 360 miljard euro meer bijgedrukt gaan worden.

Bovendien blijven die in totaal 1460 miljard euro als liquiditeit voortbestaan want bij aflossing worden zij opnieuw belegd. Het is dus inderdaad 1460 miljard euro die blijvend aan de euro geldvoorraad worden toegevoegd. Dat was niet de bedoeling.

Bovendien wordt de negatieve bankrente die de nationale banken moeten betalen voor het stallen van gelden bij de ECB verhoogd tot min 0,3%, hetgeen spaarders en pensioenfondsen nog erger treffen.

Maar voor de geldmarkten en speculanten was dit niet genoeg. Zij hadden op een zwakkere euro gerekend door nog grotere geldverruiming dan deze.

De aandelenbeurzen eindigden de week daarom op een zwakkere toon dan gedacht.

Mario Draghi "had not delivered"

"The FTSE 100, London’s leading index, dropped by 0.6pc to 6,238.29, closing the week nearly 2.3pc lower".

De euro schiet omhoog, de beurskoersen zakken, de inflatie blijft laag.

Maar Draghi kwam enkele dagen later al weer terug met de dreigende mdedeling dat

'There cannot be a limit' to stimulus, says ECB president Mario Draghi"

European Central Bank will step up efforts to support economy, says Mario Draghi

Oftewel QE kan blijven of hoger worden, er kan ongelimiteerd en eindeloos meer geld worden bijgedrukt, de rente kan dus nog lager. Met welk doel?

Om de inflatie te beteugelen? De geschiedenis leert dat juist het ongebreideld geld bijdrukken tot onhoudbare inflatie leidt.

Om de eurozone economie te stimuleren? Daar gaan per maand geen 60 miljard euro in geïnvesteerd worden. Gaat dat geld naar de lage lonen landen zodat wij nog meer goedkope invoer krijgen als concurrentie voor onze eigen industrie?

Naar de aandelenbeurzen? Jazeker want die blijven stijgen en trekken dus ook de oude spaarders aan die op hun spaargeld verliezen. Naar de lidstaten? Ja, die kunnen zo voordelig lenen dat het lijkt dat ze er op verdienen zoals Duitsland en ons eigen land die geld lenen en nog rente erop toe krijgen.

Dat de inflatie niet oploopt en, waar, denk erom, al deze ECB ingrepen juist om gaan, het enige doel is immers die inflatie tot haast 2% op te laten lopen, terwijl deze overal ter wereld te laag is (behalve in een aantal landen waar hij juist veel te hoog is) en in de maanden dat Draghi de maandelijkse 60 miljard opkoopt zonder enig inzicht wat de banken met die maandelijkse 60 miljard doen, niet is opgelopen doet kennelijk niet ter zake. Hooguit afgedaan met de dooddoener dat de inflatie anders nog lager was geworden.

De economie telt niet meer, de centrale banken beheersen de financiële markten door hun rente ingrepen, geld crëren, lage rente leningen, stutten daardoor de onhoudbare schulden van landen en bedrijven.

Zij scheppen een schijnwereld, een fictieve werkelijkheid die, hoor Draghi, alleen door meer en meer en meer geld uit de hoed te toveren in stand gehouden wordt tot de ultieme bubbel barst en de spiegel aan stukken springt. En dan...

Maar het is alleen maar mijn blog en het zijn mijn hersenspinsels, en misschien is de werkelijkheid totaal anders dan ik denk. Misschien ben ik wel een ongelovige.

Wat is nu waar van Orbans verhaal over die 400.000 migranten uit Turkije.

Migranten overstromen Griekenland en Italië. Je kunt natuurlijk bootvluchtelingen niet laten verdrinken en de grenzen worden gewoon overlopen.

Maar bootmigranten redden betekent binnenlaten en je kunt die grensoverstromers niet doodschieten. 

En Griekenland de schuld geven is waanzin tenzij je ze de opdracht geeft kost wat kost stoppen die intocht.

Want dat kan alleen met geweld en dan vallen er doden en breekt de hel los. En binnen is binnen en het begin van de pelgrimstocht naar het paradijs, Duitsland, Zweden (niet meer, grens dicht), Nederland en die andere hoog uitkerings en goede kansen landen.

In de Engelstalige  pers lees ik nu ook hier en daar dat ze op Griekse eilanden opgevangen zouden moeten worden  en daar ge"processed" zoals dat zo mooi in het Engels klinkt.

Dat eiland idee en daar alle migranten afhandelen  heb ik al een aantal malen geopperd.

Maar de EU blijft liever onderling bekvechten,  quoteren, Turkije paaien, ontkennen,  veeljarenplannen maken en vooral wegkijken en vele tientallen miljarden verspillen aan non oplossingen. Als het maar op papier klopt.

Er was de laatste dagen nogal wat verontrusting en emotie over een geheim plan van Duitsland of de EU (het is de laatste tijd soms wat moeilijk om wie van de twee het gaat) om 400.000 of 500.000 migranten uit Turkije naar de EU te laten komen en over de EU landen te verdelen.

De Hongaarse premier Orban maakte zich daar behoorlijk boos over.

Ik lees in Elsevier dat Staatssecretaris Klaas Dijkhoff (VVD) Orbán woensdag in de Tweede Kamer tegenspreekt en dat ook vicevoorzitter van de Europese Commissie Frans Timmermans, het verhaal eerder op woensdag 'onzin' noemde.

Nu is het beleid (als je dat woord voor het voortdurende gestuntel erover kan gebruiken ) van de EU voor migranten volstrekt onduidelijk.

Het enige houvast biedt Mw Merkel die aan het binnenstromen van migranten in Duitsland geen bovengrens wil stellen zolang het in oorsprong oorlogsvluchtelingen waren maar de buitengrenzen, ver van Duitsland dus, beter wil laten bewaken. In mijn onschuld denk ik dat ze bedoelt dat er niemand meer ongecontroleerd binnenkomt.

Helaas is dat juist het probleem zoals ik hierboven misschien een beetje bot heb beschreven.

Als je de communiquees en verslagen leest in 2015 van de EU over vluchtelingen en migranten dan blijkt daaruit een constant achter de feiten aan sukkelen.

Zo was er  een plan voor resettlement van 20.000  vluchtelingen die zich in veilige landen bevinden en via de UNHRF naar  de EU kunnen worden overgebracht om zich daar permanent te vestigen.

Vervolgens was er een plan voor relocatie van  40.000 migranten uit Italië en Griekenland volgens een verdeelsleutel naar andere EU landen. Dat is geen resettlement, dus niet voor permanente vestiging.

In het licht van de huidige ontwikkelingen een lachertje als alleen al Duitsland dit jaar in totaal een miljoen migranten binnenkrijgt, als niemand weet hoeveel er zich op dit moment in Duitsland bevinden, dat het scheiden tussen oorlogsmigranten en economische migranten niet heeft plaatsgevonden en zelfs identificatie niet of laat gebeurt. Of dat alle Syrische migranten een verblijfsvergunning krijgen. En wat geldt voor de andere EU lidstaten. Heeft elk de eigen normen of zijn de Duitse ook de EU normen.

Dat de oost Europese landen niet aan een quotering willen deelnemen en bovendien de meeste migranten zelf hun einddoel hebben bepaald is onderdehand algemeen bekend.

Maar hoe zit dat nu met dat Orban verhaal over die 400.000 of 500.000 migranten die de EU uit Turkije zou overnemen en door Dijkhoff en Timmermans ontkend wordt. Wie heeft gelijk.

Wel, in de Independent staat het gehele verhaal te lezen.

Op 29 november is er een bespreking geweest tussen acht EU leiders, onder wie ook  uit Nederland,  waar de resettlement van ongeveer 400.000 Syriërs uit Turkije naar de EU besproken is. EU ambtenaren houden vol dat daar niets nieuws of geheimzinnig aan was. Mw Merkel zei dat het idee was "illegale migratie te vervangen door legale" volgens de Independent.

Resettlement is volgens de Independent ook specifiek genoemd bij de 3 miljard overeenkomst met Turkije  op 29  november.

Volgens ambtenaren van de EU  was het idee uiteindelijk de vluchtelingen Europa binnen te brengen via een beheerst, open en vrijwillig proces en dat dwarsliggende landen zoals Hongarije niet gedwongen zouden zijn eraan deel te nemen.

Elizabeth Collett, directeur van de Migration Policy Institute Europe zei volgens de Independent dat dat initiatief zinvol was na de pijnlijke EU onenigheden in september over de relocatie quota.

Dit zou een  werkbare overeenkomst zijn voor zowel de EU als Turkije.

Aldus de essentie van het artikel in de Independent.

Ik vraag me af of hier nu resettlement, zoals door de UNHCR is bedoeld, dus voor permanente vestiging of de EU relocatie, die geen permanente vestiging inhoudt, is bedoeld.

Maar het is wel duidelijk dat er een groot gebrek is aan duidelijkheid wat de EU nu eigenlijk wil, overeengekomen heeft met Turkije en wat de lidstaten willen en kunnen en weten.

Ik vraag me ook af hoe Timmermans en Dijkhoff nu pertinent kunnen verklaren dat er niets van waar is.

Tot nu toe is wat doorgaat voor migranten beleid een schoolvoorbeeld geweest van hoe het niet moet.

Te beginnen bij Duitsland waar Mw Merkel niet van beperking van aantallen wil weten maar de CSU en een groot deel van haar eigen CDU duidelijk wel een beperking willen.

Dat is al een principiële zaak.

Voorts of alle Syrische migranten beschouwd worden als oorlogsvluchtelingen of niet.

Tenslotte welke onderdelen nu Duits beleid zijn en welke EU beleid en hoe beide op elkaar zijn afgestemd.

Tenslotte een duidelijk beeld van wat tussen Turkije en wie? en wanneer? is overeengekomen en of daar inderdaad resettlement, dus blijvende vestiging, van 400.000, of zelfs 500.000,  migranten vanuit Turkije naar de EU bij behoort.

En hoe zeker het is dat Turkije inderdaad niet-oorlogsmigranten terug gaat nemen en welke aantallen.

En een reële berekening van de totale kosten voor het rijk en lagere overheden gebaseerd op tot nu toe per migrant gemaakte kosten voor opvang, latere huisvesting inclusief meubilering en uitkeringen voor het bekende percentage dat daarvan afhankelijk zal blijven.

Want die kosten zullen door de belastingbetaler moeten worden opgebracht en op de rijks en gemeente begroting drukken.

En wie van mening is dat het migranten probleem onder controle is moet zelf een onvoorstelbaar groot optimist zijn of misschien??