Wat schort er aan de EU

deel vier

 Cameron beweerde nog vandaag dat hij bij een Remain overwinning nog verdere hervormingen van de EU zou afdwingen. Juncker, President van de EU commissie, boorde dat voornemen direct de grond in door te verklaren dat bij de onderhandelen Cameron al het maximum gekregen dat de EU wilde toestaan en dat er van verdere hervormingen geen sprake zou zijn. 
Hoe kon Cameron dat dan beweren.

Morgen is het de grote dag. Het Brexit referendum. Overmorgen moeten ze weer gezamenlijk door één deur. Maar Voor en Tegenstanders beschuldigen elkaar nog voor de laatste keer van onwaarheid spreken. Het gaat om ongeselecteerde immigratie of een Australisch puntensysteem dus immigratie van de economisch nuttigen,  grote economische schade of juist voordeel door onafhankelijk te zijn van de EU secondaire voorwaarden bij handelsverdragen. Althans zo lijkt het.

Maar in essentie gaat het om onafhankelijkheid of afhankelijkheid en aan beide hangt een prijs. En de opt-outs en de "hervormingen" door Cameron onderhandeld zijn een omstreden punt. Want gisteren is weer gebleken na de uitspraak van het Duitse Verfassungsgericht dat het Europees Hof de opperste juridische instantie is in de EU. Wat gebeurt er als dat Hof moet besluiten over opt-out opties of andere speciale overeenkomsten die in strijd zouden kunnen zijn met de EU verdragen of de uitleg die door het Hof  daar aan gegeven wordt. Of, zoals nu reeds gebeurt, over gevallen van verschil tussen Britse wetgeving en de EU wetgeving. Dat is de essentie.

Na morgen zijn er in de verhouding Verenigd Koninkrijk en de rest van de EU twee mogelijkheden. Het zijn vrienden of vijanden. Blijft GB binnen de EU dan is alles koek en ei, wint daarentegen de Leave dan worden, als je Hollande,  Schaüble en anderen hoort de messen geslepen en GB zo ver mogelijk gesloopt.

Emotioneel dus want economisch gezien zou het voor beide partijen voordeliger zijn bij een Brexit om de bestaande voordelen voor beide te behouden.

Maar aan de vijandschap van de EU ligt de vrees ten grondslag dat een Brexit bij andere EU landen de doorslag zou geven om eveneens uit de EU te stappen. En om dat te voorkomen moet GB gestraft worden. Zoals dat bij Grekenland gebeurde toen dat land uit de austerity wilde stappen en opnieuw onderhandelen over bail-out voorwaarden.

De daaruit te trekken conclusie zou kunnen zijn dat de EU niet bij elkaar gehouden wordt door een voor alle geldend belang maar door de vrees voor sancties bij het willen verlaten ervan en door eigen belang.

Als dat zo is dan moet het duidelijk zijn dat er iets wezenlijks mis is met de wijze waarop de  Europese Unie zich ontwikkeld heeft. Want in de tijd van de Europese Economische Gemeenschap was dat niet zo, ieder profiteerde.

Dat blijkt ook uit de opkomst en bloei van wat wordt genoemd nationalistische populistische groepen en partijen. Dat die groei niet toevallig is maar kan worden toegeschreven aan groeiende weerstand tegen de EU moet voor de EU een teken zijn de koers te wijzigen. Want steunen op een slinkende politieke meerderheid om ongestoord door te kunnen gaan is de kop in het zand steken. Want volgens de enquetes is een meerderheid van de bevolking  tegen die ontwikkelingen. Politieke partijen die dat negeren moeten daarvoor de prijs betalen. Dat is alom in de EU zichtbaar. Voor of tegen de EU geldt niet. Wel hoe de bevolking over de EU denkt en dat is duidelijk.

De euro levert blijvende problemen op. Blijven doorgaan met kunstmatige renteverlaging en geld bijdrukken zal op de duur tot flinke geldontwaarding leiden en begint al in Japan en misschien ook in de eurozone zijn kracht (als die er ooit was) te verliezen. De wisselkoersverlagende werking is in Japan zoek, de yen blijft stijgen ondanks de QE. Ik vraag me af of de QE niet meer problemen met zich meebrengt dan dat hij aan oplossingen biedt. Lage inflatie lijkt endemisch geworden ondanks de meer dan 800 miljard euro die de ECB al in de economie (maar welke) heeft gepompt om sterkere groei te veroorzakenen en zo de inflatie omhoog te krijgen.  En die 2% inflatie is juist het doel. En ondanks positieve prognoses (die volgens sommigen meer het gevolg zijn van groepsdenken dan van de echte economie bezien en vrijwel altijd te optimistisch zijn gebleken) is de werkelijkheid dat er eurozone landen zijn die niet zonder blijvende hulp kunnen voortbestaan en dat  zowat de helft lijdt onder objectief gezien unsustainable schulden (alleen betaalbaar door de kunstmatige lage rente en daardoor zeer waarschijnlijk ook veroorzaakt), dat de groei ondanks de ECB steun, lage grondstoffen prijzen te laag is om een omslag tot stand te brengen. Geen groot of zelfs klein succes dus. Het enige wat men zou kunnen zeggen is dat  het anders nog erger zou zijn geweest. Maar dat klopt niet als men naar niet euro landen kijkt.

En de schulden blijven een te grote last, ook al zou er een primair begrotingsoverschot zijn. En indien ooit de rente zal stijgen zullen die schulden nog zwaarder gaan wegen.

Want stel dat de inflatie inderdaad gaat stijgen omdat de olieprijs weer omhoog gaat  en de andere grondstofprijzen eveneens en dus de rente zal moeten gaan stijgen (en in de USA houdt men al rekening met een te sterk stijgende inflatie mogelijkheid) dan zullen de rentebedragen over de hoge schulden wellicht onbetaalbaar worden. Want al neemt de "echte" waarde dan af, de nominale waarde niet. En ook de waarde van het BBP daalt met de inflatie mee. En of de echte groei bij hogere inflatie extra zal toenemen is ook de vraag. Want het is de vraag die het aanbod bepaalt en niet andersom. En inflatie  is gewoon hogere prijzen en vermindert dus de koopkracht. De eurozone heeft wereldwijd gezien een enorm hoge staatsschuld. Niet alleen Griekenland.

De zwakke eurolanden dringen aan op een fiscale unie. Gezamenlijke begroting en verdeling van de gelden over de eurolanden. Geldstromen dus van sterker naar zwak. Een Fiscale Unie zonder Politieke Unie is niet mogelijk. Arbeidswetgeving en belastingwetgeving zouden immers uniform moeten zijn. In de eerste plaats uitgesloten door de enorme verschillen in economische potentie tussen de lidstaten, zie de minimum lonen varierend van nog geen 300 tot meer dan 1700 euro.

In de tweede plaats onmogelijk omdat de lidstaten niet al hun economische en financiële eigen macht en onafhankelijkheid willen afstaan aan Brussel. Ook al zou de bestuursstructuur zo worden gewijzigd dat het de EU een  direct democratische unie genoemd zou kunnen worden.

In de derde plaats omdat reguliere geldstromen zonder uniforme sociale regelgeving  onredelijk zijn en gelijkbercchtigheid verstoren. Neem als eenvoudigste voorbeeld pensioenleeftijden. Landen waar de inwoners met 67 jaar met pensioen gaan kan men niet belasten met betalingen aan landen waar dat op 55 jarige leeftijd plaats vindt. Zo ook met duur van werkloosheid uitkeringen en andere social benefits.

In de vierde plaats en meest fundamentele omdat men landen met grote economische (potentiële) verschillen niet in één muntunie kan onderbrengen zonder chaos te scheppen. En dat moet in de EU volgens de verdragen wel voor alle, ook nu nog kandidaat of pre-kandidaat leden. Kijk eens naar hun economisch vermogen en huiver.

Wat schort er aan de EU

deel drie

Een van de elementen in de Remain/Leave kwestie is de macht van het Europees Hof van Justitie dat in oorsprong zich met de handel bemoeide maar met de EU is mee uitgegroeid tot een Opperste Hof van Justitie in de Europese Unie waarvan de bevoegdheden uitsteken boven die van de  nationale opperste gerechtshoven en zelfs nationale grondwetten. Cameron verzet zich sterk tegen die allesomvattende juridische macht van het Europees Hof waartegen bovendien geen beroepsmogelijkheden bestaan.

Vandaag is in het Duitse Verfassungshof de definitieve uitspraak geweest over de wettigheid van de OMT van de ECB nadat het Europese Hof voor deze OMT  toestemming had gegeven nadat het Verfassungshof in eerste instantie had bepaald dat bepaalde elementen ervan tegen de Duitste grondwet ingingen. Het Verfassungshof heeft zich geschikt in het oordeel van het Europees Hof en zo de superioriteit daarvan indirect erkend.

Voor Cameron moet dat een teken aan de wand zijn.  De uitspraken van het Europees Hof gaan boven die van de hoogste rechter in de lidstaten.. Dat maakt de uitslag van het referendum nog belangrijker.

En onafhankelijk van die uitslag is de reactie van Brussel. Zal Brussel die aangrijpen voor een snelle tocht naar meer integratie of erkennen dat hoe dan ook een heroriëntatie van de Europese Unie noodzakelijk zal zijn. De kern daarvan moet de keuze zijn. De EU als een bond van zelfstandige staten die de oude Economische Gemeenschap in herinnering roept of een statenbond met centraal gezag. Maar zo'n keuze moet niet gegrondvest zijn op de mening van een Elitaire groep maar in de Europese Unie een breed draagvlak bij de bevolking hebben. Dat lijkt duidelijk niet het geval hoewel hij wel bij de traditionele politieke partijen zal bestaan.

Doorgaan op de huidige steelse integratie pogingen bij elle volgend probleem is geen keus. Dat blijkt zonneklaar uit de uitslagen van divers enquetes. Een nieuwe koers komt daarin naar voren die meer neigt naar een bond van zelfstandige staten dan een statenbond. Maar een technocratische bureaucratie is sneller gevormd dan omgevormd. Maar nu verder naar de oorzaken van het falen van de EU zoals ik die zie.

Een tweede rampenplan is de tweeslachtigheid van de EU. De grondleggers van de Europese Unie hadden wel degelijk een Federaal Europa voor ogen en hebben daarvoor in hun plannen de kiem gelegd. Tezelfdertijd beseften zij heel goed dat de tijd niet rijp was voor een afstaan van meer macht dan absoluut noodzakelijk was  aan een centrale overheid en spraken dus over zelfstandige lidstaten tot in het verdrag van Lissabon toe. Maar ook staat daarin als doel een "ever closer union".

Soms heb ik wel eens het idee dat regeringsleiders met een zekere schroom of misschien wel tegenzin hun handtekening zetten onder de verdragen in het besef dat niet tekenen hun als een soort tegenstander zou neerzetten en isoleren. Don't rock the boat. Uiteraard is dat mijn privé idee. 

Wel blijkt duidelijk dat zelfs het "opting out" bij delen van het verdrag, het bedingen van een uitzonderingspositie dus,  een land al tot een soort buitenstaander maakt. Het schoolvoorbeeld is Groot Brittannië dat bij het verdrag van Lissabon heeft bedongen buiten de eurozone te blijven en de eigen munt te behouden.

Dat houdt in dat de EU regelgeving voor de euro niet geldt voor GB.  Zo ook heeft GB het Schengen accoord over de afschaffing van de grenscontroles niet getekend. Ook heeft GB een opt out voor the Charter of Fundamental Rights of the European Union, the Area of Freedom, Security and Justice en, als onderdeel van de Cameron deal met de EU, the ever closer union, geen verdere integratie voor GB. Maar GB valt wel als EU lid onder de jurisdictie van het Europees Hof.

Hoewel ook andere lidstaten een enkele opt out hebben spant GB de kroon. Het gevolg is dat GB zich nooit een echt lid van de EU heeft gevoeld en dat de wens tot zelfstandigheid daar zeer sterk leeft.

Tusk, de President van de Raad van Regeringsleiders heeft in een toespraak gesteld dat de apostolische wens van de EU Elite  tot integratie uitlopend in een Europese Federale Staat van de Elite op felle tegenstand stuit van de bevolking van de meeste lidstaten die de zelfstandigheid van hun eigen land vooropstellen. Een tweespalt verborgen aanwezig in de verdragen toen de stichters het doel niet duidelijk durfden te formuleren. Toen was de tijd nog niet rijp en nu wellicht nog minder.

Een derde angel is de verdeling van de macht tussen de lidstaten en de EU in het verdrag van Lissabon. De EU legt allereerst het principe van de subsidiariteit (bij voorkeur behandelen op het laagste niveau) zo uit dat de EU altijd beter in staat is bij gedeelde taken die voor zijn rekening te nemen en zo geruisloos steeds meer macht naar zich toe te trekken. Zo blijven in realiteit maar weinig taken over voor de lidstaten. En aan een van de de belangijkste in de eurozone, de eigen fiscale macht,  van begroting, belastingheffing, uitgaven zelf bepalen wordt van alle kanten geknaagd.

Een vierde angel lijkt hierop maar gaat over de geheel aan de EU toegewezen taken. Soms wordt daarin tot het kinderachtige toe bedisselende regelgeving verwekt.

Neem als enig, doch duidelijke voorbeeld energie, die tot de exclusieve EU taken behoort.

Het plan het vermogen van  waterkokers, kettles, broodroosters, toasters, verplicht terug te brengen is naar sommige bronnen vermelden uitgesteld tot na 23 juni uit vrees dat dat de uitslag van het  Britse referendum zou kunnen beïnvloeden. Dit geeft al aan hoe gevoelig deze materie ligt.

Deze reductie in het vermogen zou veel energie besparen.

Om ook even kinderachtig te worden. Theoretisch klopt dat niet. Er is een bepaalde hoeveelheid energie voor nodig om bij een bepaalde omgevingstemperatuur een snee brood een bepaalde bruining te bezorgen. Een krachtiger toaster zal hier minder tijd voor nodig hebben en zo minder last hebben van de afkoelende werking van de omgevingstemperatuur. Bij lager vermogen zal de bruinigstijd langer zijn en dus meer invloed van de omgevingstemperatuur ondervinden en dus is meer energie nodig dan bij een high powered toaster. Toegegeven, kinderachtig misschien maar dat is het verbod eveneens.

Tenzij men zegt dat daardoor in peak periodes door die talloze minder krachtige apparaten de peak lager  (maar langer) zal zijn omdat hij door de lagere vermogens over een langere periode wordt uitgesmeerd. En zo instorten van het net in piektijden voorkomen kan worden. Maar dat klinkt niet erg gunstig voor de toekomstige energievoorziening.

Typisch trouwens dat een veel belangrijker energieprobleem, de verschillende vormen van stekers en wandcontactdozen in de EU nog niet is opgelost.

Die standaardiseren zou menig electrische schok kunnen voorkomen bij doe het zelf adepten.

Tenslotte is de EU is niet in staat gebleken belangrijke problemen zoals illegale migratie, financiële instabiliteit, werkeloosheid, terrorisme, interne uitkerings migratie effectief aan te pakken, maar irriteert hij de burger wel met vrijwel nutteloze directieven die het dagelijks leven vergallen en steeds meer macht naar Brussel sluizen.

Dit alles kan het gebrek aan vertrouwen van de burger en zijn achterdocht over de Brusselse plannen verklaren.

Maar ziet de Elite het ook zo.

Wat schort er aan de EU

deel twee

De vraag is, als ik de schrijver begrijp, hoe dan wel dat vertrouwen van de mensen in de Europese instellingen kan worden herwonnen. Of dat de mensen al deze, of een aantal van, deze instellingen principieel afwijst.

Want het is niet een kwestie die de laatste jaren speelt.

Het afwijzen van de grondwet van Lissabon door referenda in Frankrijk en Nederland (en in andere landen durfde men een referendum niet aan, geloof ik) was al een duidelijk teken aan de wand. Het afwijzen van een centraal bestuurd Europa bestond toen al. De EU is op slechte fundamenten gebouwd. De EU draagt de grondslagen van zijn falen vanaf het begin in zich. Het hinken op twee gedachten.

Als ik terugga naar het Verdrag van Lissabon dan zie ik daar al duidelijk dat de grenzen van de acceptatie van de Europese Unie voor de meerderheid in Frankrijk en in Nederland al bereikt waren en in de concept grondwet voor hen overschreden waren. Zij wezen de concept grondwet, want dat was het toen, in een referendum af.

In de andere landen was er geen volksraadpleging. Maar er was wel een politieke meerderheid, ja, zelfs unanimiteit onder de regeringsleiders.  Alleen daardoor kon de "concept grondwet" snel omgedoopt tot "verdrag" toch doorgezet worden. De kloof tussen volk en elite was al duidelijk.

Die EU was het resultaat van het groeiproces dat na de tweede wereldoorlog werd ingezet om de ingestorte economie van west Europa te steunen. De Kolen en Staal Gemeenschap die uitliep op de Europese Economische Gemeenschap met het vrije verkeer van goederen, diensten en personen. Een vrije markt die economisch zelfs heden ten dage nog niet is voltooid.

Met het verdrag van Maastricht werd de politiek toegevoegd aan de economie, de EU, met zijn gezamenlijke munt,  de euro en de EU centrale bank, de ECB zagen alle het licht.  

De "grondwet" van Lissabon zou het eindpunt van de ontwikkeling zijn, de grondwet van de Europese Unie. Maar deze grondwet werd dus  verworpen door een Frans referendum en een Nederlands referendum. 

Door het de nieuwe naam "verdrag" te noemen werd het toch  door de regeringsleiders aangenomen.

Hier is de grondoorzaak van het afbrokkelen van het vertrouwen in de EU zichtbaar geworden.

De keuze tussen eigen souvereiniteit en Europese superieure souvereiniteit, het verschil tussen volk en leiders.

De historie van die afgewezen grondwet herboren in een verdrag is er een geweest van aanpassing van dat verdrag aan de nog steeds levende wens van de regeringsleiders om tot een ware politieke unie te komen.

Maar het verdrag spreekt over zelfstandige lidstaten  die een aantal bevoegdheden overgedragen hebben aan de EU, die voorts bepaalde bevoegdheden delen met de EU op voorwaarde van subsidiariteit, hetgeen wil zeggen dat deze bevoegdheden aan de lidstaten toevallen tenzij dat niet goed mogelijk zou zijn.

Alle andere, dus niet met name genoemde bevoegdheden, vallen ten deel aan de lidstaten, waaronder de zeer belangrijke fiscale bevoegdheid, staatsbegroting en belastingen. 

Weliswaar  met dien verstande dat (volgens het verdrag van Maastricht) de staatsschuld niet de 60% van het Bruto Binnenlands Product overstijgt en een begrotingstekort van meer dan 3% van het BBP  door corrigerend optreden van het bestuur van de EU wordt gevolgd.   

Bovendien wordt het de lidstaten verboden andere lidstaten direct financiëel te steunen, hetgeen de ECB, de centrale bank evenmin mag.  

Ik noem deze voorwaarden uitdrukkelijk omdat zij direct of indirect geschonden werden waardoor de geloofwaardigheid van het verdrag zwaar onder duk kwam te staan.

De euro, ingesteld bij het Verdrag van Maastricht, is de munt van de Europese Unie en tevens de splijtzwam van de EU.

De euro die juist datgene moest zijn dat de landen van de EU vast aan elkaar zou koppelen.

Die als tegenwicht moest dienen voor de hereniging van Oost en West Duitsland door de inruil van de Deutschmark voor de euro die de EU landen aan elkaar zou verbinden.

Die euro zou het sluitstuk van de EU  zijn als alle lidstaten aan de voorwaarden tot invoering ervan zouden hebben voldaan en de euro dan verplicht hadden ingevoerd.

EU en euro onverbrekelijk aan elkaar verbonden.

Diezelfde euro bracht de onverenigbaarheid van de zuidelijke landen en de noordelijke aan het licht.

In 2003 al toen zowel Duitsland als Frankrijk de 3% norm schonden.

Let wel, Duitsland was toen nog niet de financier van de eurozone maar een economisch zwak land.

Geen van beide landen werd gestraft zoals had moeten gebeuren.

Maar Duitsland had zijn les geleerd en voerde uitgebreide hervormingen in bij de arbeidswetgeving, de Hartz wetgeving. Het tijdperk van de austerity, zuinigheid en vlijt werd hiermede ingeleid. Daardoor kwam Duitsland snel tot bloei. En dit Duitse model werd de eurolanden opgelegd. 3% en 60%.

Frankrijk daarentegen ging op de oude voet verder, evenals de zuidelijke lidstaten.

Tot 2007 kwamen de weeffouten van de euro nog niet zo sterk in zicht en onvolkomenheden bij de naleving van de voorwaarden werden oogluikend toegelaten.

Na 2008, de bankencrisis, begon het eurogebouw te kraken. De Europese banken moesten van de ondergang worden gered,  daardoor namen de staatschulden enorm toe.

Griekenland had een dubbele boekhouding gevoerd die in 2009 uit kwam. Een schuld van 300 miljard euros, 113% in plaats van 60%. Later zou het nog erger worden.

De banken moesten daardoor gered worden van de ondergang hetgeen inhield dat Griekenland om dat mogelijk te maken ook gered moest worden en de lamentabele periode van de bailouts begon.

Maar ook Portugal, Ierland en Spanje hadden een overmaat aan schuld.

In 2010 krijgt Griekenland het eerste bail-out pakket van de EU en het IMF.

Ook Ierland krijgt een bail-out pakket.

Maar het verdrag van Lissabon verbiedt directe financiële steun van lidstaat naar lidstaat en ECB naar lidstaat.

Het verdrag werd daarom via een zeer ruime uitleg van een nood paragraaf  genegeerd en de bail-outs waren een feit.

Directe financiële steun. Een van de belangrijkste verbods artikelen in het verdrag doorbroken.

Om het "directe" van de steun in het vervolg te omzeilen wordt een aparte organisatie voor de eurolanden opgezet, het ESM, European Stability Mechanism waarin alle eurolanden participeren en dat bail-out leningen aan lidstaten in liquiditeitsnood kan verscaffen. Het begrip "liquiditeit'" werd daarbij zeer ruim uitgelegd.

In 2011 krijgt ook Portugal een bail-out lening, nu legaal via het ESM.

In Griekenland is de situatie zo hopeloos dat een tweede bailout noodzakelijk blijkt.

De ECB gaat over tot het opkopen van Italiaanse en Spaanse staatsobligaties om de rentekosten omlaag te brengen om zo  uitbreiding van de crisis te voorkomen.

De staatschuld van Griekenland wordt verminderd door een haircut voor private crediteuren van 50%.

Eurozone banken moeten geherkapitaliseerd worden door de staten.

Spanje omzeilt een bail-out maar krijgt een lening om de banken te herkapitaliseren. De eurozone wankelt op zijn grondvesten.

Een van de grote nadelen van de bail-outs is dat de staatschulden van de bail-out landen verhoogd worden met het bedrag van die bail-out leningen.

Dat houdt in dat de terugbetaling ervan een flinke rem zet op de mogelijkheden tot extra steun aan de economie.

De leningen zijn er om de schulden die aflopen te vervangen door nieuwe leningen gefinancierd met bail-out geld.

Een ander groot nadeel is dat de bail-out landen naast de leningen onderworpen worden aan een strikt hervormingsregime onder dwingend toezicht van de zogenaamde Troika, met vertegenwoordigers van EU, ECB, IMF.

Die voorwaarden houden o.a. hogere belastingen, aanpassing van de arbeidswetgeving, o.a. loonsverlagingen, bureaucratie en lagere overheidsuitgaven in.

Door deze ingrepen neemt de koopkracht en dus de binnenlandse vraag aanzienlijk af. In plaats van ondersteuning van de economie volgt een afbraak. Zie het Griekse BBP dat met 30% is ingezakt. Zie de staatschulden van de bail-out landen die schrikbarend hoog zijn. 

Zie de totaal tabel over de toestand van de eurozone die ik enige tijd geleden heb samengesteld. 

Op een enkel land na voldoet er geen enkele na 15 jaar euro nog aan de toetredingsvoorwaarden ervoor.

Bovendien is gebleken dat er grote verschillen zijn in de economische potentie van de eurolanden. Het monetair beleid, dat kapitaal versterkt en sparen verlies doet opleveren en bedoeld is de schulden van de zwakke landen betaalbaar te houden zorgt er juist voor dat de verschillen tussen zwak en sterker toenemen in plaats van afnemen.

De enige noodgreep (want geen oplossing) lijkt de sprong naar voren door een fiscale unie en eurozone parlement naast het EU parlement in te stellen waardoor in plaats van leningen die terug betaald moeten worden en bij de staatsschuld worden opgeteld, reguliere geldstromen van sterk naar zwak mogelijk worden die dus niet tot hogere schuld en terugbetaling leiden. Echter verboden in het verdrag van Lissabon en dus onmogelijk zonder verdragswijziging.

Bovendien leveren  gezien de ervaringen in België en Italië die geldstromen geen verbetering in de economische situatie van de zwakke regios maar alleen een voortdurend aanvullen van de tekorten om de begroting rond te krijgen. Boze tongen beweren dat ook alle noodzaak om te hervormen dan wegvallen want het nodige geld komt toch wel.

De Euro als enige munt voor de EU is een mislukking door de grote potentiële verschillen van de EU landen en was van het begin al aan gedoemd te mislukken.

De Commissie die corrigerend had moeten optreden bij overtredingen van de 3% en 60% regels en dat vanaf 2003 al niet deed heeft ook bijgedragen tot het uit de pan rijzen van de schulden.

Maar straffen zouden toch niets uitgehaald hebben omdat de diepere oorzaak nu  eenmaal niet kan worden weggenomen en de Duitse austerity aan de zwakke landen opgelegd hun problemen slechts heeft vergroot want de enige echte oplossing, een devaluatie van de valuta van de zwakke landen is onmogelijk door die éne gezamenlijke munt.

Zelfs de wisselkoers daling door de Quantitative Easing (toen de QE nog dat bijverschijnsel had) en de lage olieprijs en lage grondstoffen prijzen en vrijwel gratis leningen door de ECB aan de eurobanken hebben geen behoorlijke economische groei opgeleverd die in staat was het schuldpercentage stevig te doen zakken en de schulden in euros nemen nog jaarlijks toe door de begrotingstekorten.

Dat alle EU landen op de duur de euro zullen invoeren lijkt als men het lijstje kandidaatsleden doorneemt erg onwaarschinlijk gezien hun economische achterstand op de rest. En dat landen als Polen, die een flinke groei doormaken, staan te popelen om de euro in te voeren is gezien de toestand van de eurozone hoogst onwaarschijnlijk.

Dat op zich al is een veeg teken, een EU met diverse munten.

Dan laat ik de bankenunie maar buiten beschouwing omdat door de felle Duitse tegenstand die zich ertegen keert de Duitse banken ook aansprakelijk te maken voor schulden en gaten bij banken in andere landen de zaak in feite onbespreekbaar maakt.

Volgende keer het tweede en derde rampenplan van de EU.

Wat schort er aan de Europese Unie 

vandaag deel een.

Wat gaat er met de EU gebeuren na het Britse referendum. Ik heb sombere gedachten. Hoe de uitslag ook zal zijn binnen de Engelse politiek zal het moeilijk zijn het reputatieverlies van remain en leave politici op te krikken. Van beide zijde is er zoveel wrevel, zo veel persoonlijke aantijgingen dat weer verenigd samen verder gaan in een afhankelijk of onafhankelijk Britain een volgend probleem zal worden. Cameron heeft zich als regeringsleider niet boven de partijen gesteld maar zich zo nadrukkelijk als voorman van het Remain kamp opgesteld dat hij bij een Brexit onmogelijk is geworden en wellicht eveneens bij een Remain.

Hij heeft ook gezegd dat er na het referendum geen tweede mogelijkheid meer zal zijn. Dat is, geloof ik, wat overtrokken. Want elke regering, op gezag van het parlement, kan zijn land uit de EU loodsen. Hij zal bedoelen dat er geen tweede referendum zal zijn.

Ook in de rest van de EU zal er ongeacht de uitslag onrust blijven. Want door het Britse referendum is er veel losgekomen. Van de hautaine houding in de EU van 'ze doen het toch niet' is niets meer over. Ook niet van het negeren in het begin van de economische gevolgen voor de EU als geheel.  Nu worden de scenarios tussen vriendschappelijk en vijandig uit elkaar gaan bij een Brexit overwogen en de keus tussen die twee kan wel eens beslissend zijn voor de toekomst van de EU. En al komt er een remain uitslag dan nog is gebleken dat een groot deel van de Britten tegen de ontwikkelingen in de EU zijn gekant. Datzelfde speelt in de andere EU landen. De tegenstand tegen de geruisloze machtsusurpatie van Brussel is de laatste jaren sterk toegenomen. Voor de wens van de Elite van een verenigde centraal bestuurde politieke Europese Unie blijkt geen draagvlak bij de Europese bevolkingen te bestaan gezien de enquetes.

In het vorige blog heb ik in het kort het PEW onderzoek over de appreciatie van de Europese Unie samengevat. Een grote diversiteit van meningen en prioriteiten en beslist geen onvoorwaardelijke aanvaarding van de onwikkelingen in de EU.  In ieder geval dus één resultaat van Remain/Leave zij het onbedoeld, te weten een reactie op de vraag wat de Europeanen nu verlangen van de EU.

In de Duitse pers, dit keer de Frankfurter Algemeine Zeitung  wordt er een groot artikel aan gewijd. Ik heb het met belangstelling gelezen om twee redenen. De eerste is dat Duitsland wel het meest Europese land van alle is dat echt streeft naar een federaal Europa, maar dan wel op Duitse leest gestoeld. En als tweede dat in Duitsland de kanselier, Mw Merkel, in de EU, voorzichtig gezegd, de sturende kracht is wier politiek door de andere regeringsleiders gevolgd wordt.

Zerfält Europa ? Stort Europa in? De EU zoals die in de loop van tientallen jaren is gegroeid heeft geen toekomst. De voorstellen van zowel verachters als vereerders ervan leiden nergens toe. Men moet de sceptici met moedige ideeën voor een nieuw Europa begeesteren, zegt de krant.

Een bijdrage van Hubert Védrine, eerder gepubliceerd, dacht ik in "Le Monde",  volgt op deze stelling. Ik probeer het samen te vatten. Maar het geeft geen strategie aan en wel knelpunten maar geen oorzaken, geloof ik.

De huidige EU schiet niets op met de voorstellen van de vereerders noch van de sceptici. Men kan niet langer de ogen sluiten voor de afkerige houding van de Europese volkeren tegenover de Europese integratie. Het populisme reflexmatig te brandmerken en schandaliseren geeft misschien een goed geweten maar sterkt het alleen maar en draagt geen oplossing aan zolang men niet de oorzaken van deze crisis aanpakt.

(Waarom, zo vraag ik me af,  tegenstand tegen de onwikkelingen in de EU nu steeds als "populistisch" moet worden afgedaan en niet gezien mag worden als een logisch gevolg van het willen doordrukken van integratie tegen de wil van de meerderheid in, is typerend voor het elite gevoel. Maar goed, niet kinderachtig zijn).

De schrijver vermeldt vervolgens dat  het pro-integratie deel van de EU bevolking slechts 15% bedraagt.

Het percentage anti-EU deel is eveneens ongeveer 15%. Volgens de schrijver zit er tussen de twee uitersten een meerderheid van zo'n 60% die eurosceptisch is, in toenemende mate twijfelende en ontgoochelde Europeanen.

Nationale verkiezingen en enquetes tonen deze ontwikkeling aan.

De EU lijkt daardoor ondertussen nog slechts een verzwakt, van binnen uit aangetast, organisme.

Hetzelfde geldt voor de lidstaten.

Die worden door de steeds sterkere eis voor een directe democratie door de over-geinformeerde burgers steeds meer in twijfel getrokken.  En geen enkele -misschien met Duitsland als uitzondering- functioneert goed.

Tegenover deze ontwikkeling spelen zich allerlei veel eisen stellende kwesties af.

Putin die de meningsverschillen tussen de lidstaten aan het licht brengt, zoals buurland van Rusland te zijn of oud door de sovjets onderdrukte volkeren.

Daarbij komt de vluchtelingen kwestie. Voor het grootste deel Syrische oorlogsvluchtelingen maar tezelfdertijd ook economische migranten.

Deze groepen openbaren een diepe kloof tussen degenen die multiculturele maatschappijen voor onvermijdelijk en acceptabel achten en degenen die tot geen enkele prijs zo'n multiculturele maatschappij willen aanvaarden, namelijk de Oost Europese landen die vroeger onder het Ottomaanse rijk of onder de Sovjetunie vielen.

Deze conflicten spelen zich af tegen de achtergrond van een sukkelende economie, een voortgaande terugloop van het Europese deel van de wereldbevolking en toenemende gevaren voor het milieu. In het politieke leven van alledag functioneren de Europese instituten. Maar er bestaat het gevaar dat de Unie uiteen valt, een Brexit zou meer landen tot uittreden kunnen bewegen.

Hoe valt het te verklaren dat zovelen zich van het Europese integratie project afkeren.

De principiële anti-euro groep vindt het voldoende ontgoocheling en angst voor hun doel te gebruiken. Zij doen geen constructieve voorstellen maar eisen steeds alleen maar uit de euro, uit Schengen, uit de EU.

De voorstanders van een steeds verdergaande integratie, de Teleologen van de opbouw van Europa en de Fundamentalisten van de "ever closer union" herhalen als een mantra "Europa is niet het probleem maar de oplossing".

Overtuigen kunnen geen van beiden.

De aanhangers van het geloof in "meer Europa" (en geloof is hier het juiste woord) hebben noch zelfkritiek noch willen ze deze terughoudende positie van de burgers analyseren. Zij beperken zich tot het stigmatiseren van het zich afkeren van Brussel en hopen door moraliseren en verdoemenis oordelen deze onwikkeling te stuiten.

Zij roepen mythen te hulp "Europa is vrede" en de "fietstheorie", dat Europa instort als het niet steeds voortbeweegt.

Zij verdoemen "nationaal egoisme" en beweren dat staten en naties achterhaald zijn. "Souvereiniteits denken" is verdoemd.

Maar anderszins gloriëren de Europeërs niet langer over het opgeven van de souvereiniteit en zelfs niet meer over de overdracht ervan maar spreken over "gezamenlijk uitoefenen", preciezer maar wel een beeetje laat.

Dezelfde rhetoriek in het afwijzen van "walgelijke" ideeën. Uitdrukkingen die aan de dertiger jaren doen denken, en automatisch schrik opwekken  en de wens naar Europese integratie weer tot leven moeten brengen.

Deze formuleringen worden als wijwater ingezet om zo het vampier te vernietigen.

De linksen geloven in een "sociaal Europa" of een "Europa van de burgers".

Onzin, want dat model kan alleen gelden bij die Europese landen die op dat gebied achterliggen. In Frankrijk of Duitsland kan men daar dus niet mee aankomen.

Uit de voorstellen van de "beslist Europavriendelijke" groeperingen komt vrijwel naadloos de logica van een institutionele vlucht naar voren voort

Die wordt voortgebracht door ex of huidige leidinggevenden uit de kringen van Ministeries van Financiën, Voorzitters van Centrale Banken, Leiders van Europese instellingen, of aan hen verwante organisaties.

Bij deze "gewaagde", "moedige" en "op de toekomst gerichte" voorstellen gaat het er in werkelijkheid om technocratische en organisatorische maatregelen binnen de eurozone te verdiepen. Deze ontberen niet een bepaalde economische logica als men tenminste aan het instellen van een gemeenschappelijk ministerie van financiën denkt.

Maar men beseft echt niet hoe daardoor het vertrouwen van de mensen in de Europese instellingen weer herwonnen zou worden.

Een artikel zoals dit geeft naar mijn mening slechts een deelanalyse van wat er oppervlakkig mis is in de Europese Unie. Er wordt er van uitgegaan dat over het bestaan van de EU op zich geen discussie is en of de slechte organisatie die de aanpak van problemen bemoeilijkt de oorzaak zou zijn van de afkerige houding van de Europeanen. Maar ik geloof dat de oorzaken daarvan andere en fundamenteler zijn. 

de volgende keer deel twee, de oorzaken.

Ja, je kunt een Brexit ook als een zegen zien.

Ik las vandaag in een Duitse krant dat een Brexit eigenlijk positief gezien moest worden. Als die dwarsliggende Britten uit de weg waren konden de overige landen tenminste daardoor ongehinderd verder integreren en tenslotte komen tot de Federale Staten van Europa. Tja, zo kun je het natuurlijk ook in een bui van verdwazing zien. Al die andere nationalistisch getinte partijen in opkomst en groei die dat juist niet willen moet je dan wel eventjes vergeten.  Zo las ik ook dat bij een Brexit de Schotse Nationalistische Partij, sterk pro EU, weer een referendum zou opstarten om zich van Engeland af te scheiden en zich als onafhankelijk land bij de EU aan te sluiten. Waarschijnlijk hebben ze daar niet bij bedacht dat dat ook zou betekenen het pond sterling af te schaffen. Als EU land dat een nieuwe munt zou moeten introduceren zou dat natuurlijk de euro moeten zijn. Ik weet niet of dat nu door de Schotten als een grote stap voorwaarts moet worden gezien. Zo las ik ook dat een Nederlandse enquete had aangetoond dat de meerderheid van de Nederlanders voor de EU was en geen referendum over de EU zou wensen. Misschien dat dat ook betekent dat de meerderheid van de Nederlanders dan graag ziet dat de EU (zoals de bedoeling is) uitgroeit tot een Europese superstaat. Maar dat leeft in de rest van de EU beslist niet zoals blijkt uit twee omvangrijke onderzoeken van PEW, het grote internationale onderzoeksbureau. Daaruit komt een beeld naar voren van een wens voor een EU die sterk gevarieerd is en beslist niet als algemeen overeenstemmend kan worden gezien.

Men kan dat als vaststaand aannemen en niet verder lezen maar als men de variaties wil weten dan staan ze hieronder kort samengevat met mediaan getallen.
Wie dan nog denkt dat men gewoon kan stellen dat de meerderheid van de EU bevolking onvoorwaardelijk voor de EU staat moet dan dan maar blijven denken.

Ruwweg stellen dat de meerderheid van de bevolking in de EU lidstaten voor de Europese Unie is is de werkelijkheid  geweld aan doen.

Want de vraagstelling moet zijn welke kiezers tevreden zijn met de  EU in de huidige vorm en geen verdere veranderingen willen of welke kiezers een verdere integratie van de Europese unie wensen en welke kiezers meer macht terug willen sluizen naar de nationale lidstaten en zelfs welke de EU totaal willen zien verdwijnen.
Als er die vraag wordt gesteld is het antwoord genuanceerder.

51% is voorstander van de EU, 47% is er tegen.

Een nipt positief verschil maar onder voorwaarden, geen absolute instemming want over 10 EU lidstaten genomen

-wil 19% meer macht aan Brussel geven,

-neemt 27% genoegen met de EU zoals hij nu is

-en wil 42% dat er meer macht teruggegeven wordt aan de nationale lidstaten.

Dus de meerderheid wil minder macht voor Brussel en een heel kleine minderheid meer macht. Dat brengt wel andere nuances aan.

Uit een uitgebreid  PEW onderzoek (op 13 juni gepubliceerd) blijkt dat de meerderheid van de EU lidstaten de nadruk wil leggen op eigen zaken, de Grieken het meest, de Spanjaarden het minst, maar nog wel 40%.

Maar wel willen de EU landen een actievere rol in de wereld met 74%. Maar Griekenland voert met 65% de lijst aan van landen die hun invloed in de wereld hebben zien teruglopen, tot Duitsland met slechts 11%. Politiek rechts is meer georiënteerd op binnenlandse kwesties. Ook is rechts sterker ongerust over de dreiging van vluchtelingen.

Ook de visie hulp aan ontwikkelingslanden  loopt uiteen, van Spanje met 83% voorstander aflopend tot Griekenland met 28%. Maar toch in totaal 53% voor en 41% tegen.

Duitsland wil meer globaal inzetten, Frankrijk minder, Duitsland heeft ook een positiever beeld van de EU, 60% tegen Frankrijk, 38%. In Groot Brittannië is de jongere generatie meer globaal ingesteld dan de oudere.

De Europeanen zien de ISIS en de klimaat verandering als grootste dreiging en daarna de globale economie, cyberaanvallen en Syrische en Iraakse vluchtelingen.

Maar ook daar (behalve voor ISIS) een variatie in de dreigingsgraad tussen de landen.

De meeste Europeanen vinden de USA belangrijker voor Europa dan Azië maar ook hier weer veel variatie, van 60% voor Polen tot aflopend 43% voor Duitsland maar in totaal 55% voor de USA tegenover 31% voor Azië.

De buitenlandse politiek van de EU tegenover Rusland wordt door 51% tot 33% afgekeurd. Zelfs in Polen  is dat 48 tegen 32. De EU behandeling van de vluchtelingen crisis wordt ook algemeen afgekeurd. In Griekenland en Zweden het sterkst, 94  en 88%.

Ook de economische politiek van de EU vindt geen genade bij 96% van de Grieken, 68% van de Italianen. Maar de Duitsers en de Polen (47%) zijn het meest positief.

Human rights worden minder algemeen positief bezien Spanje staat bovenaan  met 63% en Hongarije onderaan met 17%. Vele landen vinden andere buitenlandse zaken belangrijker. Zo'n 11% vindt het helemaal niet  belangrijk.

Defensie is niet erg populair. Polen en Nederland vinden uitbreiding belangrijk (62 en 49%). Bij andere landen daalt het af tot Spanje dat met 14%  de rij onderaan sluit.

Ook bij de bestrijding van terrorisme zijn er grote verschillen. Nederland en Duitsland met 66 en 64% vinden dat teveel geweld ertegen juist meer terrorisme uitlokt. Bij Italië en Polen is dat 39% en 30% en zij sluiten zo de rij.

Het idee dat er dus een algemene alles omvattende mening over de EU zou zijn wordt gelogenstraft. Er zijn juist grote verschillen over de politiek van  de Europese Unie. Zo is het en niet anders

De twee werelden van de 

Europese Unie

Goed, ik ben een oude cynicus. Misschien ben ik niet meer van deze tijd en kan gewoon niet meer volgen hoe de moderne wereld in elkaar steekt. Dan kan zo zijn. Zelfs het vroegere kick en rush voetbal vond ik veel spannerden dan nu het tikkie tikkie schaakspel van Jan naar Piet en Piet naar Jan en dat nog een paar keer. Ok, het is technisch verantwoord  en wordt beter betaald. Eigenlijk wilde ik over de prognoses van de OECD en de gaten in de single markt schrijven maar dit kwam bij me op als een onweersbui na de hitte.

Maar leven wij nu echt in twee universums, zo vrees ik.

Het ene zoals de elite het ziet, het andere dat de gewone man ervaart.

Waarom is een Brexit een gevaar voor de EU. Niet om de economische gevolgen. Ook zonder GB kan de EU perfect functioneren als derde economische macht in de wereld. En er zijn meer landen zoals GB na een Brexit, zelfstandige landen die zich uitstekend weten te handhaven in de wereld door hun economisch vermogen. En de EU kan alleen maar met een slakkengang handelsverdragen sluiten met 28 verschillende wensen en belangen. Een zelfstandig land kan dat sneller met de landen buiten de EU. Ook met de EU als de oude vervallen, in beider belang.

Neen, het gevaar is dat het steeds minder sluimerend ongenoegen met de wijze waarop de EU zich, door Brussel bestuurd,  ontwikkelt.

Een Brexit zou dat ongenoegen in openlijk verzet kunnen doen omslaan. Dat is de grote vrees. Een Brexit is niet het falen van Groot Brittannië in de EU, het is het falen van de Europese Unie dat door een Brexit gestalte krijgt. Het is het niet willen begrijpen van de regeringsleiders in hun EU onderonsjes dat ze ook hun eigen land vertegenwoordigen en niet alleen hun eigen ontwikkelingsvisie visie van de EU.  Dat ze ook dat éne land moeten kunnen vertegenwoordigen dat iets perse niet wil. Zij moeten de bevolkingen van de EU vertegenwoordigen.

Maar de EU elite leeft in een ander universum dan de gewone man.

Zo beschouwt de Europese Uie de eurozone als een vooruitgeschoven post van de EU. Een later door alle lidstaten te bereiken ideaal.

Maar de in de economische werkelijkheid levende lidstaten zien de eurozone als een kwakkelende schijnbare eenheid van met torenhoge schulden en onoverbrugbare verschillen elkaar wantrouwende landen die zover van elkaar verschillen dat zij steeds verder van elkaar afgroeien in plaats van te kunnen integereren.

Want integreren vooronderstelt afnemende onderlinge verschillen en vertonen van groeiende overeenkomsten.

In de werkelijke wereld een eurozone waaruit je weg moet blijven tenzij je zo zwak bent dat je niet op eigen poten kan staan.

Een eurozone waar je niet meer uit kan ontsnappen als je er eenmaal inzit. Maar door de EU elite totaal anders gezien.

De EU leeft nog in het tijdperk van het behaviourisme, de tijd dat men dacht dat alles en iedereen in origine uniform is en dat alleen de goede stimuli tot de ideale ontwikkeling zouden leiden.

Een tijd dat genetische verschillen onbekend waren.

De gedachte dat alle landen op dezelfde manier handelend tot dezelfde ontplooing zouden komen.

Dezelfde gedachte die ons in Noord Afrika en het Midden Oosten onze democratie wilde laten overbrengen door de dictators daar ten val te brengen en te juichen over de Arabische lente.

En overdonderd te zijn omdat dat anders afliep dan wij op onze westerse wijze dachten.

Het idee dat in principe de stammen daar hetzelfde waren als de westerse volkeren.

We zien de gevolgen nu onze landen overstromen.

De gedachte dat Grieken, Italianen, Spanjaarden, Duitsers, Fransen, en alle andere Europese volkeren op dezelfde wijze zouden kunnen werken en leven.

Maar wel kunnen zeggen dat Grieken onbetrouwbaar en lui zijn, dat Fransen niet van hervormen willen weten en Duitsers met genoegen de hakken tegen elkaar kletsen.

Maar zodra je zegt dat Marokkanen van ons verschillen en anders geaard zijn dan wij dan zijn we racisten en discrimineren wij.

En de tolerantie waarop wij Nederlanders altijd prat gingen geldt alleen nog als men de politiek correcte paden bewandelt. Wijkt men daarvan af dan is de tolerantie ver te zoeken. Zo ver zijn we al binnen die EU van onze roots afgeweken.

Daarom is de Brexit een gevaar.

In essentie zijn omdat hij aangeeft dat de Britten anders zijn dan wij. Dat zij niet willen leven in een wereld waar zij niet zelfstandig kunnen beslissen wat zij willen en wat zij niet willen.

En, ik kan dat zeggen omdat ik nog de tweede wereld oorlog zij het als heel jong maar niet achterlijk, ervaren heb.

Ook toen wilde Groot Briittannië zelfstandig blijven en niet voor Duitsland buigen.

Toen was het ook gemakkelijker geweest het op een accoordje te gooien en met Duitsland tot overeenstemming te komen.

Maar Groot Brittannië onder Churchill's leiding onderging liever de Duinkerkse evacuatie en reddingstocht door militairen en burgers met hun kleine scheepjes, de Duitse Blitz die de Londense bevolking terroriseerde en de bombardementen op de autoindustrie in Coventry dan te buigen voor de Duitsers.

Dat was en is de volksaard.

Maar in de EU moet iedereen hetzelfde zijn en Brussel decreteert dat wat Brussel voor ogen staat.

Wij zien het in de controverse tussen de nieuwe oostelijke lidstaten en de oude kern.

De oude kern wil de oostelijke staten tot satellieten omvormen.

Zij moeten zich vormen naar de kern.

Dat de volksaard en hun tradities anders zijn wordt veronachtzaamd. Zij moeten zich aanpassen.

Dat de Britten op democratische wijze willen uitmaken via een referendum welke weg zij willen kiezen, de eigen weg of die van Brussel is legitiem, hoewel Rutte gezien zijn uitlating het daar niet mee eens zal zijn.

Je ziet die twee universums  ook in het aanpassingsverdrag met de Oekraine.  Ik heb het snel doorgelezen al is het doodvervelende lectuur.

Vrijwel alle bepalingen in dat handelsverdrag zijn erop gericht de Oekraine om te vormen tot een kloon van de Brusselse EU.

Dat heeft niets met de werkelijkheid van de handel te maken.

Alleen met het universum waarin de EU elite leeft.

Want wij kunnen ook handel drijven met Rusland en China en Iran.

Ook daar maak je handelsafspraken mee.

We kunnen een vluchtelingen verdrag met Turkije sluiten en vallen dan een buil omdat Turkije anders is.

Maar we eisen niet van die andere landen dat zij zich aan ons aanpassen of identiek aan ons moeten worden.

Ik hoor dat Rutte het Nederlandse referendum over dat Oekraine dat een ramp vindt en dat één land dat niet zou mogen tegenhouden. Gelukkig is dat juist één van de verworvenheden van het Verdrag van Lissabon. Eén land kan dat. Dat was een eis om het verdrag goed te keuren. Rutte leeft in dat andere universum.

Wat die overeenkomst met Turkije  betreft is het wel interessant, hoewel in feite diep tragisch, dat het nu de vraag is of de verminderde toestroom van illegale migranten het gevolg is van de wankelende overeenkomst met Turkije of de afsluiting van de Macedonische grens (en andere grenzen).

Want nu door de moderne communicatie technieken de illegale migranten via smartphones voortdurend in contact kunnen staan met het eigen land is het opmerkelijk dat de erbarmelijke toestanden waaronder de migranten in Griekenland leven (en daarvan kun je Griekenland de schuld niet geven) afschrikwekkend werken en daar er geen oplossing in zicht is, er zelfs een neiging bestaat om via mensen smokkelaars weer terug te keren naar het eigen land.

Heeft nu dus Mw Merkel gelijk met de Turkse deal of Hongarije met de grens naar het noorden afsluiten. 

Voor het resultaat van minder belang maar strategisch wel.

Want wat gaat Oostenrijk doen met de Brennerpas nu Italië weer zo in zwang komt als ontvangstland.

En het einde is nog lang niet in zicht. In tegendeel. Dat is de werkelijkheid.

Gewoontegtrouw, dus met een ondertoon van cynisme, vraag ik het me af. Kun je in de EU nog wel van crises spreken. Het heeft meer weg van epidemieën die endemisch worden. Al decennia lang onder ons en steeds weer een nieuwe.

En als ik de economische outlook 2016 van de OECD lees dan zijn de analyses heel goed want ze kennen de feiten. Maar hoe ze aan de prognoses komen moet ik waarschijnlijk aan de rekenmodellen vragen. Want soms kan ik er geen brood van bakken.

Maar ja, ik ben alleen maar een oude cynicus die er bovendien niet voor heeft geleerd..

In naarhethemleek.blogspot.fr een blog  "de EU over twaalf dagen"

Wat is het nou,

inflatie of groei of tekorten of schuld

en

wat houdt de "single market" tegen

 Terwijl in navolging van de USA voorverkiezingen de Remain elite en de Leave elite elkaar met modder overgieten en rampen voorspellen en zo een sfeer scheppen die vreedzaam samenleven na 23 juni wat moeizaam zal doen verlopen wat de uitslag ook moge zijn en de samenleving toch aan het twijfelen zullen brengen over hun bestuurlijk vermogen zien we de voorboden van een veranderende aanpak van de tot nu toe falende strategieën om de wereldeconomie en voor ons de eurozone en EU economie tot echte groei te brengen, die de schulden houdbaar zullen maken en de noodzakelijke innovatie door de digitale revolutie betaalbaar te maken

Maar...

de ECB voert met zijn Quantitative Easing en zijn Lage Rente politiek een verbeten strijd tegen het gebrek aan inflatie. Maar inflatie wordt wel beïnvloed door de olieprijs en goedkope import en niet door de ECB bijgedrukte 80 miljard extra geld per maand en de negatieve rente.

De ECB vindt alle  andere gevolgen van die maandelijkse 80 miljarden dan die, tot nu toe denkbeeldige invloed op de inflatie, op verhoging van de consumenten prijzen dus, en zelfs de negatieve rente, gevolgen  die wel goed zichtbaar zijn, bijverschijnselen en negeert ze. Maar iedereen weet dat bij een hogere rentestand de staatsschulden van veel eurolanden onbetaalbaar zouden zijn. Dat alleen door de lage rente door de ECB kunstmatig geschapen deze landen voor een bankroet behoed worden. Zou de ECB dat niet beseffen.

Duitsland wordt ervan beschuldigd dat het volgens EU normen een te groot positief heeft op de betalingsbalans. Door de lagere koers van de euro tengevolge van die lage rente en geldovervloed wordt de Duitse export extra gesteund en de import afgeremd. Moet Duitsland dan ophouden met exporteren en de fabrieken stilleggen. Zou dat geen waanzin zijn.

Duitsland heeft een gebalanceerd budget, maakt dus geen verdere schulden, kan al snel zelfs schulden afbetalen zonder nieuwe te maken. De EU (en IMF en OECD) vinden dat Duitsland daarom meer moet investeren en daarvoor nieuwe schulden moet maken. Dat kan juist zijn als die investeringen innovatie en productie ondersteunen. En dan zou hun handelsbalans overschot nog groter worden. En dus.....

Duitsland en Frankrijk waren beide in 2003 niet in staat zich aan het maximaal 3% begrotingstekort te houden. Duitsland heeft toen structurele hervormingen uitgevoerd, loonmatiging en minder stringente arbeidswetten. Frankrijk heeft dat niet gedaan. Zie het resultaat nu. Frankrijks schuld bedraagt al tegen de 100%, het begrotingstekort blijft al jaren hoger dan 3%. Het  nieuwe, uiterst matige,  arbeidsvoorstel van de Franse regering, per decreet ingesteld want in het parlement was geen meerderheid te vinden, leidt tot verbeten tegenstand van de vakbonden en veroorzaakt dagelijkse stakingen en demonstraties.  Nog geen 20% van de Fransen vindt het nieuwe, al flink verwaterde, voorstel aanvaardbaar. De Fransen zijn trouw aan de traditie, zij houden niet van veranderingen. Maar dat heeft zijn prijs.

Zowel OECD als IMF hameren nu op het belang van structurele hervormingen. Beide zien nu in dat monetaire ingrepen zoals de geldpers aanzetten en lage rente er niet in geslaagd zijn de wereld economie goed op gang te brengen. Beide zien nu ook de schaduwzijde, lage rente en geldpers maken lenen te goedkoop en te gemakkelijk, leiden tot bovenmatige schuldopbouw en overriskant beleggen om toch rendement te maken.  Natuurlijk wordt dat verpakt door te stellen dat monetary interventions op zich alleen niet doelmatig kunnen zijn en dat structurele hervormingen (en dan komt men altijd ook terecht op de arbeidswetgeving) noodzakelijk zijn.

Wat ik me dan afvraag is waarom de koe niet bij de horens wordt opgevat. Structureel wordt teveel uitgegeven door de sociale regelgeving. De eurolanden (en vele andere) geven stelselmatig meer uit aan consumptieve doelstellingen dan zij zich kunnen veroorloven. Kort gezegd ze leven boven hun stand en moeten dus terug naar een evenwicht tussen uitgeven en ontvangen. Uit de tabellen die ik al tijden geleden heb opgesteld blijkt dat zonneklaar. Staatsschuld opbouwen om te investeren in projecten die in de toekomst winst zullen opleveren is verantwoord. Denk erom: die winst zullen gaan opleveren, zo niet dan zijn zij een blok aan het been van ons nageslacht. Schuld opbouwen door consumptieve bestedingen is puur verlies en komt voor de rekening van onze nakomelingen. En de eurolanden hebben torenhoge schulden opgebouwd, 95% van het BBP, van alle inkomsten dus. Er zit dus geen ruimte meer door die torenhoge schuld om nog meer geld vrij te maken voor publieke investeringen. Voor een groot deel te wijten aan dat goedkope geld, die te lage rente die dat lenen zo goedkoop maken. Dat zit verborgen in de dwingende noodzaak van structurele hervormingen die nu zo essentieel worden gepresenteerd. Gepaard aan innovatie waarvoor investeringen en dus geld nodig zijn en, en dat wordt te gemakkelijk vergeten, voldoende vraag. Want vraag stimuleert aanbod en investeringen om aan die vraag te voldoen en vervolgens meer werkgelegenheid die weer tot grotere vraag leidt. En de loonsverhogingen zijn achtergebleven bij de prijsstijgingen, de inflatie, zodat de koopkracht is gedaald en de vraag dus teruggelopen.

Door de weinige vraag voelt het eurozone bedrijfsleven weinig aansporingen voor investering ondanks de lage rente en de enorme hoeveelheid geld die voor hen door de ECB beschikbaar wordt gesteld. De investeringsbehoefte in de eurozone staat al jaren en jaren op een laag pitje.

Vandaar de vraag die ik al regelmatig stel. Waarheen verdwijnen dan die nu al meer dan 800 miljard euro die de ECB sinds maart vorig jaar heeft bijgedrukt. Want al dat geld was bedoeld voor het eurozone bedrijfsleven dat het niet afneemt.

Vandaar nu het discussiëren over helicopter geld, extra gedrukt, ongedekt geld dat direct aan de consumenten, de burgers, wordt verstrekt opdat zij het zullen besteden aan aankopen om zo die cirkelgang van vraag naar groter productie, werkgelegenheid, meer koopkracht en dus aantrekkende vraag inleidt.

Een Duitse krant kopte al dat het ECB project "gescheiterd" was. Daarover meer en over de gebrekkige single market.