Is het hun cultuur of de onze.

Als ik me zo inlees in de nasleep van de gebeurtenissen op oudejaarsavond die als het aan onze overheden had gelegen wel gebeurd  waren maar geclasseerd moesten worden onder "rustige nacht" zodat er geen ruchtbaarheid aan zou worden gegeven, dan voel ik langzamerhand een gevoel van boosheid in mij opkomen. Waarom moeten wij altijd wijken. Wat ligt er verborgen in ons volks karakter dat wij steeds een pas terug moeten doen en aanvaarden. Wat bezielt onze overheid om onze geestelijke belangen steeds op te geven voor die van nieuwkomers die zo langzamerhand onze maatschappij omvormen naar de hunne. Zal deze Sylvesternacht een omslag brengen. Vergeet het maar, zodra de dampen wat zijn opgetrokken is het weer business as usual. Niet voor een columnist van de New York Times, toch een democratisch bolwerk, zo sociaal liberaal als een Amerikaanse democraat maar kan zijn. Hij geeft keihard aan wat er ons te wachten staat. Wilders zou van het artikel smullen en terecht.

We kunnen nu een naam geven aan wat er op oudejaarsavond in Keulen en naar langzamerhand boven water komt nog vele andere Duitse en andere westerse steden is gebeurd.

Alle die groepsgewijze gevallen van sexueel lastigvallen, aanranden en zelfs verkrachten door groepen jonge mannen van niet Duitse origine  worden in de Arabische landen aangeduid als "taharrash gamea" en dat is daar, naar ik lees,  een veel voorkomend verschijnsel.

In ieder geval weten we dat dit niet een autochtoon Duits volksvermaak is maar gezien de correlatie in tijd met de illegale migranten die de Europese Unie overspoelen als bijproduct is meegekomen.

Om het zo te zeggen,  het is een element van multiculturalisme. Arabische jonge mannen en Duitse, Oostenrijkse en Finse vrouwen.

En als iets een naam heeft lijkt het altijd minder erg. Dan is het immers bekend.

Het excuus dat het al eerder in Europa is voorgekomen, ook door lieden van Arabische oorsprong,  is  natuurlijk wel iets anders dan deze door duizenden migranten naar sommigen zeggen goed voorbereide en georganiseerde orgie.

Alleen al het feit dat nu pas over die eerder voorgekomen gevallen wordt bericht toont aan dat er een goed georganiseerde neiging bij de politie, media en overheid bestaat om gebeurtenissen die de houding van de bevolking tegenover deze overstroming van migranten negatief zou kunnen beinvloeden de kop in te drukken.

Zelfs in dit extreme geval is getracht door politie, overheid en de zo onafhankelijke Duitse media te zwijgen over deze massale taharrush gamea.

Pas toen via andere media zoals internet alom bekend werd wat voor schandalige toestanden hadden plaatsgevonden moesten politie, de media en de overheid wel over de brug komen.

Als ik dat zo in overweging neem  begrijp ik niet hoe de Duitse pers kan fulmineren over het tranformeren van de Poolse publieke omroep tot een staatsomroep omdat dan de onafhankelijkheid in het gedrang komt.

Eerlijker dat dat officieel gebeurt zoals in Polen dan via een sluiproute zoals in Duitsland, waar de pers zelf kennelijk op politieke gronden besluit dit soort schandalen  te verzwijgen en zo censuur te plegen.

Als de bevolking niet meer kan vertrouwen op de openheid en betrouwbaarheid van politie, media en overheid is de bodem onder de basis van een gezonde maatschappij weggeslagen. Of is het dat we er zo al aan gewend zijn dat het ons niets meer doet.

Het is inderdaad zo dat overheden en staatsleiders nog steeds denken en er naar handelen dat deze strategie van domhouden of  veronderstellen dat de bevolking ombekwaam is om zich een redelijk oordeel te vormen doeltreffend is en dat het hun plicht is  censuur te plegen en ons alleen mede te delen wat zij geschikt achten en desnoods, zoals een Europees leider gezegd heeft, als het nodig is te liegen.

Of zoals een Nederlands politicus heeft gezegd dat de bevolking niet in staat is gecompliceerde politieke zaken te beoordelen en daar dus ook geen referendum over kan worden georganiseerd.

Dat deze politici daarbij mainstream media aan hun zijde weten te krijgen getuigt van een goede strategie en de neiging tot clientilisme werkt er aan mee.

Afwijkingen van de mainstream visie worden dat stereotiep afgedaan met de dooddoener populisme en het peupelen kan altijd  worden versterkt met kreten als fascist, neo nazi tokki, racist, discriminatist alsof dat synoniemen zijn.

Dank zij de alternatieve media wordt er nu een steeds doelmatiger en sterker tegenwicht geboden zodat een doodzwijgen zoals in Duitsland na de oude jaars schandalen nog werd geprobeerd niet meer mogelijk is.

Het is nu overduidelijk gebleken dat de politiek van tolerantie erop neerkomt de culturele uitingen van de nieuwkomers te accepteren terwijl wij daarentegen de plicht hebben al onze culturele verworvenheden die de nieuwkomers in hun cultuur zouden kunnen kwetsen op te geven en na te laten.

Natuurlijk wordt dat Politieke Correcte zo verpakt alsof hun cultuuruitingen ons niet zouden kunnen kwetsen.

Het is inderdaad zo dat de gebeurtenissen van oudejaarsavond ons met de neus op de feiten hebben gedrukt. Welke cultuur moet wijken als de twee strijdig zijn? Moeten wij onze vrouwen voortaan niet meer alleen over straat laten gaan zoals in de Arabische cultuur de norm is. Of moeten de nieuwkomers accepteren dat ze zich aan onze cultuur moeten aanpassen en hun handen ook in groepsverband thuishouden.

Dat dat niet met behulp van opbouwende sociologisch verantwoorde gesprekken kan is onderdehand wel gebleken.

Als ik de burgemeester van Keulen hoor heeft zij haar keuze al gemaakt door de vrouwen er verantwoordelijk te stellen dat zij de mannen op een armlengte afstand moeten houden. Natuurlijk is dat nu ineens uit zijn verband gerukt, zegt zij, maar het tekent de achterliggende mentaliteit. Wij moeten wijken.

Het is mondiaal geregeld, de essentiële mensenrechten, de opvang van  personen die onder vervolging leiden omtwille van deze basic human rights.

Wij weten precies wat vluchtelingen zijn, we weten precies wat migranten zijn. Maar waarom we van migranten vluchtelingen maken is niet duidelijk. Dat even terzijde.

Wie vluchtelingen zijn is dus duidelijk gedefinieerd. In verdragen is dat precies vastgelegd.

Welke rechten die vluchtelingen hebben is ook precies gedefinieerd.

Daarmee is de kous af.

Want  hoe groot is de rek in de uitleg van deze basic human rights.

Volgens de UNHFR vallen ook vluchtelingen uit oorlogsgebieden onder de human rights definitie,  hoewel daar basic human rights geen rol bij behoeven te spelen.

Wat zijn oorlogsgebieden precies. Zijn dat gebieden waar daadwerkelijk oorlogshandelingen plaatsvinden of landen waarbinnen zich gebieden bevinden waar oorlogshandelingen plaatsvinden.

Zo ook de eis van "vervolging" ten gevolge van geloof, politieke overtuiging, sexuele geaardheid, behoren tot een bevolkingsgroep.

Om een concreet geval te schetsen. Als men zich aan de wetten van een gebied houdt in een land waar een (burger)oorlog woedt maar niet in dat deel waar daadwerkelijk  oorlogs handelingen, gevechten dus, plaats vinden heeft men dan ook potentiëel de rechten van vluchteling al wordt men niet daadwerkelijk vervolgd.

Maar dat alles valt in het niet bij de rechten van de mensen in de landen die de vervolgden opvangen. Tot nu toe is de praktijk dat zij zich aan moeten passen aan de nieuwkomers.

Waar ook geen rekening mee wordt gehouden en wat men ook niet mag zeggen is dat de cultuur van vrouwen als onderdanig aan mannen, een cultuur die ook tot de aanrandingen en verkrachtingen in Keulen, andere Duitse steden en Oostenrijk geleid heeft, en in Finland voorkomen is niet beperkt blijft tot de plegers van deze zedenmisdrijven.

Van idealisme, geloof,  naar massapsychose, realiteit en tenslotte ontgoocheling

het  komt allemaal voor in onze EU

Natuurlijk zetten de gebeurtenissen bij de jaarwisseling  je aan het denken. Maar die weg van idealisme naar ontgoocheling zie ik in de ontwikkeling van de Europese Unie. En, zoals ik dat voel, heeft dat elke keer weer tot gevolg dat die roep om een closer union het panacee is dat alles ten goede zal doen keren. Hoe kan een referendum over een associatieverdrag een gevaar zijn voor de EU zoals Juncker stelt. Misschien wel omdat hij het ziet als een symptoom van die ontgoocheling. De ontgoocheling over de wijze waarop de EU zich steeds verder van de bevolkingen afwendt en zich verbergt in een starre bureaucratie.

Kijk naar de migrantencrisis. Oplossingen worden tegengehouden door de weerbarstigheid van EU principes uit een andere wereld dan de huidige.

idealisme is een groot goed als men het als tegenwicht voor egocentrisme ziet. Idealisme als enige drijfveer is fataal vooral als het tot een massapsychose leidt waarna door de werkelijkheid onder ogen te moeten zien de ontgoocheling volgt.

Idealisme, geloof, massa psychose, realiteit en ontgoocheling.

De uitbarsting in Keulen veroorzaakt door cultuurverschillen viel te voorspellen. Niet het tijdstip maar de confrontatie.

Cultuurverschillen zijn niet zoals links rijden in Engeland en rechts rijden in de rest van Europa. Dat overgaan van links naar rechts nauwelijks  problemen oplevert heeft Zweden aangetoond toen op  3 september 1967 het aan de linkerkant rijden wisselde voor het rechts houden. Het kostte een etmaal.

Maar cultuurverschillen zijn de verschillen in de menselijke verhoudingen.  Die leven niet alleen binnenshuis maar in het maatschappelijk verkeer.

Dat is wat de Silversternacht niet in geisoleerde gevallen maar massaal gebeurde. De confrontatie tussen twee culturen.

De plaats, houding, kleding en gedrag van vrouwen vormt een essentieel deel van de Arabische cultuur, wisselend in intensiteit per land en is hier en daar uiterst langzaam, onder westerse invloed van het internet en tv wat minder gestreng geworden.

Haal dan meer dan een miljoen, voor een zeer aanzienlijk deel jonge, mensen uit die cultuur naar Europa waar de gelijkheid tussen man en vrouw cultureel verankerd ligt en zich dus uit in andere kleding, gedrag, sociale plaats en vooral vrijheid van beweging en denk dan dat dat voor die miljoen hetzelfde is als overgaan van links naar rechts houden in het verkeer.

Want cultuurverschillen zitten diep gebed in de mens.

Dat al veel eerder gebleken is dat het onbegrip van mensen uit die Arabische cultuur en de sociale houding die ze daarom aannemen tegen de westerse cultuur leidt tot het een voor ons onaanvaardbaar gedrag tegenover onze gelijkberechterde vrouwen heeft de overheid altijd met behulp van de media uit het nieuws trachten te houden en hooguit als incidenten afgedaan. 

Dat is ook exact wat in Keulen is geprobeerd. Eerst ontkennen, rustige nacht, daarna verdraaien, geen "vluchtelingen" erbij betrokken, en tenslotte onder de druk van het publiek (en internet) damage control en de politiechef is de pineut. Zo wordt de zaak naar boven afgedekt, alsof hij degene is die schuldig is aan deze toestand terwijl hij alleen maar de gebruikelijke strategie uitvoerde. Daarna pas kwam de berichtgeving uit andere Duitse en ook Oostenrijkse en Finse steden.

Valt het de migranten te verwijten. Bij hen is de indruk gewekt dat zij niet ongewenste lieden waren maar van harte welkom. De eerste groepen werden ingehaald als welkome gasten. Bloemen en ontvangstcommittees. Een Merkel die hen welkom heette en verklaarde dat er geen bovengrens was.  De verklaringen dat het vluchtelingen waren in plaats van in feite illegale migranten die niet tegen te houden waren. Er onstond een soort massapsychose van goeddoeners. En de EU was ook door eigen wetgeving die niet berekend was op massale migratie maar individuele gevallen volslagen overrompeld ondanks de geluiden uit Brussel, dat toen maar deed of het normaal was.

De opvang van deze massas was en is nog steeds in massale opvangcentra die niet bepaald  luxueus zijn. Er is geen sprake van absorberen in onze samenleving maar van het scheppen van centra voor hun eigen cultuur. Lees de status van vrouwen in die centra. Net als bij hen thuis. Eigen cultuur. Maar ze kunnen zich wel vrij bewegen in onze cultuur die hen volkomen vreemd is.

Intussen wordt de bevolking voorgehouden dat er snelle integratie zal plaats vinden. Maar zij blijven zeker nog lange tijd  leven in hun eigen centra met hun eigen cultuur.

Er wordt volgehouden dat zij hard nodig zijn als werkers in onze economie. Het zijn hoog opgeleiden. Allemaal onzin. 70% van de vroegere migranten heeft geen werk. Waarom dat wel deze miljoen en meer wel.

Bovendien, om die mensen binnen te krijgen die voor onze economie nodig zijn bestaat er de UN resettlement waar ook de de EU aan deelneemt, zoals ik al gezegd heb, nu 40.000 migranten uit de veilige landen, individueel uitgekozen die zich blijvend mogen vestigen in de EU. Dat wil zeggen  ook beoordeeld op nut voor onze economie.

Maar dat geldt niet voor die meer dan een miljoen die via de zuidelijke landen binnen komt.

De grote fout die onze overheid maakt hoor je uit de mond van Rutte die het over  "walgelijk, weerzinwekkend en verschrikkelijk" heeft en hen griezels noemt.

Dat zou waar zijn als het Duitsers waren geweest. Nu waren het duizenden jonge mensen die door hun cultuur niet in staat waren vrouwen als gelijkwaardig te beschouwen en vinden dat vrouwen hier zich niet gedragen zoals het behoort en  op hun migranten culturele manier behandeld kunnen worden. Cultuurverschillen zijn niet zo simpel te benaderen als links of rechts rijden.

De enige manier om in te grijpen is met strenge straffen zodat zij gedwongen worden zich aan onze cultuur te schikken. Want onze cultuur overnemen zou heel veel generaties kosten als het tenminste mogelijk is. en zij willen medewerken.

En de gehele migranten invasie is natuurlijk een geschiedenis van overrompeling, pragmatisme, idealisme, wegkijken, verkeerd beoordelen en nu paniek.

De EU zou zich meer met realisme moeten bezighouden dan met associatieverdragen en kromme bananen.

Oekraine en Silvester Nacht

Daar haal ik alweer twee volkomen verschillende zaken door elkaar. Wat hebben nu de Oudejaars avond in Duitsland en het EU handelsverdrag met Oekraine met elkaar te maken. De ene handtastelijke en tasjesrovende kleine bendes van wie ik de oorsprong vanwege de PC (Politiek Correct) niet mag vermelden omdat die er niet toe zou doen en zeker niets te maken heeft met de migrantenkwestie, de andere een verdrag van de EU en de Oekraine dat volgens de een handel en volgens de ander ever closer union inhoudt. Toch hebben beide veel gemeen: de mainstream media contra het internet en de elite contra het volk.

Er wordt weer in een deel van de pers gewauweld over dat associatieverdrag, sorry, handelsverdrag tussen de EU en de Oekraine, dat voor een aantal titels (hoofdstukken) is goedgekeurd en voor die titels nu ook in werking treedt.

Dat verdrag waarover de Nederlandse regering tegen heug en meug een raadgevend referendum moet houden, dat zo minimaal mogelijk houdt, en dat eurofielen schuimbekkend en tandenknarsend moeten ondergaan, zoals uit hun reacties erop blijkt.

Wat is dat toch met dat associatieverdrag van de EU met de Oekraine. Waarom moet dat zo nodig onder de naam handelsaccoord verkocht worden.

Wie sluit nu een handelsaccoord waar je tussen de elf en de vijftien miljard euro als subsidie=weggeef erbij doet.

Want de EU schenkt = geeft weg aan de Oekraine in ruil voor het voldoen aan de bepalingen van dat verdrag zo tussen de elf en de vijftien miljard euro.

En als je die bepalingen eens doorleest begin je al snel te beseffen dat dat "handelverdrag" van de Oekraine een Europese Unie kloon wil maken.

Dat heeft alleen maar zin als je de Oekraine aan wilt kopen als nieuw lid van de EU.

Wie dat ontkent en dan nog begrijpelijk zou kunnen maken waarom wordt de politicus van de eeuw. Niet bepaald stabiel, niet bepaald voldoend aan de EU principes over grondrechten.

De Oekraine, failliet want het kan zijn schuld aan Rusland niet terugbetalen, met een inflatie van 48%, een begrotingstekort van 8%, maar toch (tegen alle regels in)  een lening van het IMF. Een land met niet alleen in het oosten maar overal een woud van conflicten.

Wie een land in die toestand dan nog voor een handelsverdrag meer dan tien miljard euro kado geeft zou het als onderneming op Wall Street niet lang volhouden.

Het is dus alleen te begrijpen als politiek verdrag, Oekraine losweken uit de Russische invloedsfeer, inbedden in de EU invloedsfeer.

Als de EU dat niet durft toe te geven moet je je  afvragen waarom niet.

Ook wat dat betreft kun je het internet dank zeggen. Want als je je had verlaten op de mainstream media dan was het allemaal in diepe stilte verlopen. Nu moet de mainstream media wel het achterste van de tong laten zien, gedwongen door de berichtgeving via het internet.

Wie hieraan twijfelt moet dan maar even kennis neemt van de berichtgeving in Duitsland over de aanrandingen en verkrachtingen (er is sprake van verkrachting wanneer er penetratie heeft plaatsgevonden met uitzondering van tongzoenen die per jurisprudentie dat niet zijn) in de Duitse pers.

Stilgehouden door de mainstream media, de pers en de overheid. Pas door de berichtgeving ervan op internet bleek dat niet meer mogelijk en kwamen de apen uit de mouwen en waren de rapen gaar.

Eerst in Keulen daarna ook in andere steden. Moest de politie toegeven dat die zoals zij officieel meldden "rustige nacht" voor meer dan honderd meisjes en vrouwen allerminst rustig was verlopen en ze zich zonder hulp van de politie in veiligheid hadden moeten zien te brengen.

Nu speelt zich stadium drie af, mediumstilte stadium één, tegen wil en dank toegeven stadium twee (zelfs met excuses van de zuidduitse tv dacht ik), zich vrijpleiten van verantwoordelijkheid en anderen de schuldenbok maken, stadium drie. Zondenbok, een uitdrukking die vrijwel niemand meer kent, maar ik mag geloof ik niet meer zeggen,  de zwarte piet toespelen, al komt dat uit een kaartspel. Dus zeg ik maar Zondenbok. Maar de betekenis is dezelfde. Geen verheffend schouwspel.

Maar wat was er gebeurd als er geen internet was geweest en we voor de berichtgeving uitsluitend waren aangewezen geweest op de mainstream media en de overheid.

En wat als overheid en mainstream media ook de zeggenschap over het internet zouden verkrijgen.  Want dat staat hoog op hun agenda.

Wat zou ons dan verteld worden. Of op de mouw gespeld.


PS ook interessant voor ons vertrouwen in de overheid: verklaringen van de betrokken agenten en die van de overheid die recht tegenover elkaar staan zoals de Duitse pers meldt . Wie van de twee liegt. Wat als je de overheid niet meer kunt geloven of de politie niet kunt geloven.  Feiten niet kennen is één ding maar feiten verdraaien is  onvergefelijk. Een van beiden liegt en als de staat dat accepteert is het einde echt zoek

Migranten en Vloeistoffen

Die migranten kwestie blijft door bijten. Juridisch gezien zijn het geen vluchtelingen maar illegale migranten maar om de een of andere onbegrijpelijke reden krijgen ze in de EU toch de vluchtelingen status die hen, integenstelling tot illegale migranten, door de vluchtelingen verdragen en EU verdragen, een speciale gunstige status verleent. Juridisch ten onrechte. 

Want zij komen vrijwel allemaal via veilige landen binnen waar zij asiel hebben aangevraagd of hadden moeten aanvragen. Dus zijn het illegale migranten in de EU, zonder die speciale rechten. De enige legale wijze waarop ze de EU vanuit een veilig land waar zij heengevlucht zijn kunnen binnenkomen is via de "resettlement" procedure die de EU met de UNHRF is overeengekomen voor eerst 20.000,later 40.000 migranten te verdelen over hiermee vrijwillig accoord gegane EU lidstaten.

Dus op welke gronden de EU al deze illegaal binnengekomen lieden als "vluchteling" aanmerkt en de daarop gebaseerde status verleent is niet betwistbaar maar simpelweg juridisch fout in mijn visie.

 Een vreemde combinatie, migranten en vloeistoffen,  zo op het oog maar nuttig voor een vergelijking.  Gooi water in een fles en het zakt naar de bodem. Blijf gieten en als de fles vol is loopt het water over de rand naar beneden tot het de grond bereikt en vloeit daar alle kanten uit. Geen punt, ruimte zat.
Neem de migranten en je ziet het tegenovergestelde. Zij trekken naar het noorden en als het meest noordelijke punt in Zweden in bereikt komt daar een ophoping tot het verzadigingspunt is bereikt en de grens dichtgaat. Vervolgens is Denemarken het meest noordelijke punt en volgt hetzelfde en de Deense grens gaat dicht. Dan wordt Duitsland het meest noordeljke punt en Duitsland kan in de woorden van Merkel das schaffen en de Duitse grens gaat dus niet dicht. Duitsland kent geen verzadigingspunt.
Maar de tussenliggende landen fungeren als flessenhalzen, ze stoppen de stroom niet af maar remmen, zij het met grote tegenzin en laten de migrantenstroom door naar het noorden. En het zuidelijkste punt wordt overlopen door  zo'n 4000 bootmigranten per dag die om hen van de verdrinkingsdood te reddden worden opgevangen en komen in Griekenland terecht samen met de groepen die via de vastelandverbinding van Turkije Griekenland overlopen. Maar daar is, integenstelling tot het water op de vloer, geen ruimte zat. Daar begint de stroom naar het noorden onder hoge druk want Griekenland is vol. Maar Griekenland kan de instroom evenmin stoppen. Onmenselijk en door de volksverhuizings grootte onmogelijk.
Eisen van Griekenland de grens te sluiten is ondoenlijk. Dat zou de dood van vele migranten eisen zowel ter land als op de zee. Goede grenscontrole van de zeegrens is onmogelijk. Zijn ze in Griekenland aan land dan zijn ze binnen de EU en beschermd door de EU wetgeving. Zijn ze de Turks Griekse grens over idem. Hebben ze een "ausweis" dan kunnen ze niet aan die grens geweigerd worden, dat kan Griekenland door de enorme toeloop so wie so niet. Alleen identificeren en controleren zou mogelijk zijn maar niet terugsturen en zelfs daarvoor is de instroom te groot. Ze moeten allen geprocessed worden, UNHRF migranten of economische migranten, een miniem verschil. Zo is de EU wetgeving.
Een betere bescherming van de buitengrenzen is dus niet mogelijk, hooguit een betere identificatie. Zolang de stroom migranten aanhoudt en de aanzuigende EU wetgeving zo blijft zal die stroom van zuid naar noord blijven doorgaan. En die stroom blijft doorgaan want er staan nog vele, vele  miljoenen in de startblokken uit Azië en Afrika.

Dus als onze EU leiders, niet de EU Commissie, die nu de onverenigbare taken heeft zowel politiek als uitvoerend te werken (scheiding van de machten), maar de EU Regeringsleiders Raad niet die in EU verdragen vastgelegde aanzuigende werking kan stilleggen is er geen oplossing mogelijk en zal de EU blijven volstromen tot er volslagen wanorde en wetteloosheid onstaat. Want stromend water zet tenslotte de vloer blank en stroomt dan weer verder weg maar dat geldt juist niet voor de migrantenstroom die de landen uit de voegen doet barsten.

Volhouden dat de Schengenzone zo kan blijven functioneren  terwijl lidstaten de grenzen toch geheel of gedeeltelijk afsluiten en er chaos heerst en van Griekenland eisen dat het de grenzen beter controleert en pretenderen dat dat een oplossing is is hetzelfde als de kop in het zand steken, wegkijken van de realiteit. Vanachter de bureaus in Brussel maatregelen afkondigen die in theorie  met de juiste terminologie perfect klinken en de problemen op zouden moeten lossen maar in de praktijk onuitvoerbaar zijn klinkt zelfs niet meer realistisch.

Er zal een keus moeten worden gemaakt. De Australische aanpak. Zoals ik al eerder zei, een groot Grieks eiland als opvangcentrum waar alle migranten heengaan en gecontroleerd worden. Pas dan na strenge selectie toelaten. De overigen worden uitgewezen. Werken de landen van afkomst niet mee, geen ontwikkelingshulp meer.

P.S. over het algemeen grinnik ik meestal over de infantiele uitspraken van politici. Maar die van de Keulense burgemeester die zegt dat dames een afstand van een armlengte van mannen moeten houden toont aan hoe politici in een omgekeerde wereld leven.
Want het is natuurlijk zo dat MANNEN een armlengte afstand van dames behoren te houden.
Maar het is weer die, waarschijnlijk onbewuste, neiging om slachtoffers tot uitlokking van wat dan ook te zien. Het tekent hoever onze maatschappij is afgetakeld tot een caricatuur van een rechtsstaat.

Polen, testcase voor wet en rechtvaardigheid.

Ik besteed te veel tijd aan Polen, zal men denken. Ik ben het daar niet mee eens want voor mij is Polen een testcase voor de democratie in de Europese Unie. Is democratie de wil van het volk of de wil van de EU. Moeten nationale regels wijken voor de  EU regels. Moet de wil van een bevolking wijken voor de wil van de EU Commissie.  Is democratie in een land dus beperkt tot wat de Europese Unie als democratie gedefinieëerd heeft. Ik probeer de feiten, voor zover mij bekend, op een rijtje te zetten. Voor zover mij bekend want wat er zich in achterkamertjes afspeelt blijkt pas veel, veel later.

De EU is niet verheugd over de nieuwe Poolse regering. De vorige pro Europese Unie regering is gevallen hetgeen voornamelijk te wijten was aan de onvrede in het oostelijk deel van Polen over de aanzienlijke armoede daar en achterstelling bij het westelijk deel, zo maak ik op uit de berichten erover.

De EU sceptische partij Wet en Gerechtigheid heeft de verkiezingen met een zo grote meerderheid gewonnen dat zij de absolute meerderheid in de Poolse tweede kamer en eerste kamer heeft verworven.
In democratische zin niets op aan te merken.

 Maar deze ommezwaai is in Brussel niet met vreugde ontvangen. Het is erger dan de uitslag van de verkiezingen in Spanje waar de pro Europese partij ook al de macht was kwijtgeraakt en een pro EU coalitie vrijwel uitgesloten lijkt.

Het is ook erger dan het tegenstribbelen van Tsipras in Griekenland want daar geeft het eurozone financiële wapen toch de doorslag.

Dat in een flink aantal EU landen het nationalisme de kop opsteekt is eveneens een gevaar maar zolang de pro EU partijen daar aan de macht blijven is dat geen reden tot zorg en Brussel gelooft niet echt in een uittreden van het Verenigd Koninkrijk.
 Maar Polen is een van de belangrijkste oost europese lidstaten. Bij die lidstaten ziet men al in de migranten crisis een blok ontstaan dat zich niet wil richten naar een verdeling van migranten over de lidstaten en dat zelf de keus zou willen maken over wie op te nemen en daarbij ook de wens van de migrant wenst te betrekken. Deze landen willen zich duidelijk niet neerleggen bij een suprematie van de EU kernlanden en vinden de rol van Duitsland te overheersend.

Dit alles zal ongetwijfeld voor de EU, zo denk ik logischerwijze, ertoe leiden  de eerste ontwikkelingen in Polen argwanend te volgen en waarschuwings signalen af te geven om de grenzen van Poolse eigenmachtigheid en de EU macht te bepalen.

De eerste wetten die de nieuwe Poolse regering heeft voorgelegd aan het parlement en die door beide kamers zijn aangenomen waren daar uitermate voor geschikt.

Als eerste heeft de nieuwe regering de werkwijze van het 15 koppige Constitutionele Hof gewijzigd. Bij de toetsing van nieuwe wetten aan de constitutie worden in plaats van negen rechters er dertien bij betrokken en het oordeel is niet langer een meerderheids besluit maar een twee derde meerderheids besluit.
Inderdaad een zwaardere eis dus maar geen beperking van de macht. De uitspraak is even bindend als voorheen alleen de procedures zijn gewijzigd.
Als we de jongste voorgeschiedenis bezien van dat gerechtshof dan wordt het een en ander duidelijker.

De termijn van vijf van de rechters van het Constitutionele Hof was juist afgelopen tijdens de verkiezings strijd. De oude regering, Civic Platform, nam haastig net voor de verkiezingen een wet aan dat dat het oude parlement de nieuwe rechters nog zou benoemen dus ook  na de verkiezingen, toen de machtswisseling al bekend was.

Nu kan men natuurlijk stellen dat rechters boven de partijen moeten staan maar dat  gelooft natuurlijk niemand. Het is duidelijk dat de snel door het weggestemde parlement benoemde rechters niet aanhangers van de Wet en Gerechtigheid partij waren en dat het Hof dus een duidelijke politieke voorkeur zou hebben.

In de USA speelt die politieke keuze van de rechters ook een rol en heeft dat in het verleden ook gedaan.

Uit de reactie van de EU Commissie op deze procedure wijziging zou men ook kunnen opmaken dat volgens de EU een Constitutioneel Hof dat de wetten aan de grondwet toetst een noodzaak is. Maar Nederland, ons eigen land,  heeft er geen. De situatie in Nederland is dus veel schrijnerder dan in Polen. Maar daar hoor ik niets over. Het is ook geen afschaffing van het Poolse Hof of beperking van de macht ervan, zoals wordt gesuggereerd, maar een verandering van procedures.

De tweede wet die tot felle kritiek leidde is de media wet, althans dat gedeelte dat gaat over de benoeming van de leidinggevenden bij de publieke tv.

Ik heb nog geen ontkenning gezien van de constatering dat onder de vroegere regering de publieke omroep de spreekbuis was van die regering en dat het benoemingsbeleid dat in stand hield. In tegendeel, dat wordt toegegeven.
Begrijpelijk dat een nieuwe, andersdenkende, regering daar maatregelen tegen neemt. Het is eerlijk daarbij openlijk te verklaren dat het een staatsomroep wordt.

Bij dit soort dingen probeer ik altijd de tegengestelde benadering. Dat wil zeggen,ik keer de zaken om.

Stel dus dat Polen een EU sceptische regering had, dat de leden van het Constitutioneel Hof benoemd waren door die regering en dat die regering werd weggestemd door een pro EU parlement en regering  maar daarna nog snel nieuwe leden van dat Constitutionele Hof hadden benoemd die dus EU sceptisch waren.

Hoe zou de EU dan gereageerd hebben. Niet moeilijk te bedenken.

Hetzelfde met de publieke omroepen. Stel dat die vol EU sceptische leidinggevenden zat en dat een pro EU regering aan de macht kwam en die EU sceptische leidinggevenden wilde vervangen door pro EU mensen.

Hoe zou de EU gereageerd hebben. Niet moeilijk te bedenken.

En, de publieke omroepen in Polen maken slechts 34% uit van alle zendgemachtigden. Zie de grafiek hieronder. En die andere 66% kunnen uitzenden wat zij willen.

 TVP = staatsomroep,  alle andere private omroep

En, als het gaat om de vrijheid van meningsuiting. Hoeveel Poolse journalisten zitten in de gevangenis wegens hun regerings onvriendelijke uitspraken?

Vergelijk dat eens met andere landen waarmee de EU onderhandelingen voert over lidmaatschap van de EU, waar honderden journalisten om die reden achter de tralies zitten, zonder proces. Liever journalist in Polen dan daar.

Wat ook weer zo boven komt drijven is de verhouding Polen Duitsland. Polen dat Duitsland verwijt tegen te houden dat er NAVO troepen in Polen een schild tegen Rusland komen vormen. Want Polen is doodsbenauwd voor Rusland. En het een Duitser die de zaak aanzwengelt, de Duitse EU media Commissaris, Günther Oettinger. En in het oosten leeft al de angst dat het Duitsland is dat achter de schermen Brussel aanstuurt. Terecht of niet maakt niet uit. Het is zo.

O tempora o mores.

A protester waves flags of Poland and the EU at the Polish Constitutional Court following a sentence regarding the appointment of judges, December 3 | JANEK SKARZYNSKI/AFP/Getty

Poland’s ‘overnight court’ breaks all the rules

Law and Justice party attempt political takeover of Constitutional Court.

POLITICO |

12 people who ruined France

Poland’s constitutional order is under a full-scale assault by the country’s newly elected right-wing government. Just two weeks after a general election, the ruling Law and Justice party abandoned its friendly, moderate campaign image to enter into battle with the Constitutional Court. Its actions in its first two weeks in power heighten the worries that Poland may follow the “illiberal democracy” path set by Hungary under its populist Prime Minister Viktor Orbán.

Let us first establish the facts. As in most European countries, the Polish Constitutional Court is a powerful institution. It has sole authority to declare laws unconstitutional. With both the country’s president(elected last May) and the parliament now in the hands of Law and Justice, the court remains the last obstacle on the path of the right-wing majority to pass any laws they wish.

What Law and Justice did next goes beyond anything that Poland has seen after 1989. In late November, the new parliament passed a resolution invalidating the election of all five judges, without waiting for the court’s decision.

The fact that this action was grotesquely illegal is obvious to any first-year law student in Poland. The parliament simply does not have the power to dismiss elected judges or to pre-empt the Constitutional Court in declaring laws unconstitutional. But that, apparently, did not matter.

The majority proceeded to speed-select new judges replacing the “invalidated” ones. MPs were not allowed to ask the hastily gathered candidates a single question; the legal community’s nearly unanimous cries of protest were ignored. The replacement judges were chosen the night before the court’s verdict on the validity of the election of the original five.

* * *

And then came the most disappointing part of the story. Poland’s President Andrzej Duda is a Law and Justice ally — but he is also a lawyer with a PhD from Poland’s famous Jagiellonian University. He knows that, in the Polish constitutional order, he serves a largely ceremonial role, which includes formally receiving judicial oaths. While the ceremony is a prerequisite for assuming the duties of an active judge, there is no doubt that the president has absolutely no discretion as to whether to swear in a judge or not.

Granted, given the litigation over the legality of the election by the previous parliament, Duda could have made an argument that the extraordinary situation required him to wait until that court’s verdict was announced. But what the president did was just the opposite of ensuring the protection of the Constitution.

After refusing, for over a month, to swear in the three November judges elected by the previous parliament, he stunned the nation by swearing in four of their replacements before the court’s Thursday decision — literally in the middle of the night. A fifth judge has not yet been sworn in.

Duda stunned the nation by swearing in four replacing judges before the court’s Thursday decision — literally in the middle of the night.

The replacement judges were then whisked away in governmental vehicles to the court building to participate in the decision itself. Fortunately, the court did not yield. Deciding in a pre-scheduled panel that did not include any of the newcomers, it affirmed the election of the three November judges and declared the election of the two December judges invalid.

The court thus rendered the appointment of at least three replacement judges illegal. But the president is not backing down either. Rather incredibly, he still maintains that all five replacement judges were legally elected.

As is often the case in such stories, the sequence of events is complex and full legal technicalities. But the basic point could not be clearer.

Law and Justice, together with the president, will stop at nothing to name five new judges — a move that only makes sense if the goal is indeed the complete political takeover of the court. Apart from the five openings this year, the nine-year terms of three more judges, including that of chief judge, end within the next 18 months.

Five plus three gives you a majority in the 15-person body. Most importantly, however, after 2017 every other judge stays until at least 2019. Unless Law and Justice gets the five judges now, they will not be able to gain a majority in the court in the current term of the parliament.

But if they do, they will easily marginalize the other judges. The court is notably a final arbiter in disciplinary procedures against its own judges, which can result in both the dismissal of insufficiently pliant judges and of their generous pensions.

Given the brazen illegality of this overnight court, it is telling that the opposition to it, while loud, has by and large been limited to predictable liberal political and legal circles. On Wednesday, at the election of the replacement judges, only around 300 people braved the cold and protested in front of the parliament. They were not alone. A counter-demonstration of staunch Law and Justice supporters felt just as strongly about the issue.

* * *

Opinion polls suggest that the majority of Poles recognize the threat to the rule of law. But, disturbingly, that does not seem to be enough to create a meaningful dent in Law and Justice’s support.

To understand this widespread popular indifference, we need to realize why the new government so desperately wants to control the court. Abortion or gay marriage are often the first issues that come to mind when we talk about constitutional courts. But the Polish court is already highly conservative in that respect. A much more plausible explanation is that the government needs the court’s acquiescence to pass the sweeping and costly economic reforms that Law and Justice promised during its political campaign.

Just the flagship pledge to offer each family approximately €100 a month for its second and third child could increase the budget deficit above the 3 percent level accepted by the EU. And there is more: Law and Justice has promised a higher threshold for the zero income tax rate, a lower retirement age (as early as 60 for women), subsidies for coal mines, and a vast increase in defense spending.

It is not coincidental that Kaczyński’srole model — Hungarian Prime Minister Viktor Orbán — relied heavily on aggressive taxes to keep the deficit low.

How could the Constitutional Court stand in the way of those objectives? To begin with, the Polish constitution provides for a debt ceiling of only 60 percent of the country’s GDP. Even before accounting for the new spending, Poland was on track to reach this ceiling by the end of the decade. But, in truth, it is rather unlikely that the new government plans to balloon the deficit.

Its economic team is made up of competent technocrats unlikely to sign off on Poland’s fiscal suicide. Even more importantly, the humiliation and the de facto sovereignty loss Greece suffered served as a powerful deterrent for nationalists like Law and Justice leader Jarosław Kaczyński.

It is not coincidental that Kaczyński’srole model — Hungarian Prime Minister Viktor Orbán — relied heavily on aggressive taxes to keep the deficit low. Indeed, Orbán made sure that Hungary made an early repayment on a loan that kept the country under the IMF’s watchful eye. If a similar strategy is adopted in Poland, the new spending will have to be covered by unorthodox taxes, perhaps announced on short notice or even retroactively.

The retroactive Hungarian-style golden parachute tax has already been passed. A Constitutional Court composed of pro-Western appointees would pose a serious threat. Kaczyński openly expressed concern that the court will put the brakes on the reforms his party intends to introduce. A Law and Justice point-person on the takeover added that he believed the court plans to block the decrease of the retirement age.

* * *

If we interpret the Polish voters’ October decision as the endorsement of far-reaching redistribution from the affluent elite and multinational corporations to the vast majority of the working poor, then the current showdown with the Constitutional Court may simply be a step toward delivering what the voters want.

A legalistically inflexible court protecting economically neoliberal laws may simply pose a threat to the core policy agenda of the new government. And that poses a troubling question: How have we let our model of democracy and the rule of law become so intertwined with economic dogmas that so many citizens now see it as intolerably unjust?

Last week, one of the most outspoken constitutional law professors argued against the governmental takeover of the court on the grounds that the dismissal of the elected judges may trigger their lawsuits against the state for “the very substantial lost compensation.” He estimated the potential claim at more than €2 million — an astronomical figure in a country where the average monthly wage is about €650 net. Derisive comments about arrogance and elitism of judges and the legal community quickly spread on the right-wing blogosphere.

Contrast this narrative with by far the most memorable moment of the parliamentary debate over the resolutions invalidating the November and December judges, when Kornel Morawiecki, an icon of the anti-communist opposition and a government ally, declared: “Law is important … But law is not sacred. The good of the nation is above it. If law infringes on that good, we should not be prevented from breaking it. Law should serve us. If it does not serve the nation, it is lawlessness.”

The liberal opposition had mostly boycotted the session in protest. The vast majority of the MPs present rose in a standing ovation.

Maciej Kisilowski is assistant professor of law and public management at Central European University in Budapest, Hungary.

© 2016 POLITICO SPRL

ik heb er nog dc laatste ontwikkelingen aan toergevoegd, de voorlopige Poolse reactie.

Polen en Griekenland,

wat hebben ze gemeen.

Wie tegen een Europese Gemeenschap is is niet goed wijs. Dat vind ik. Een unie bestaande uit een aantal Europese landen die, zoals in het verdrag van Lissabon staat, een aantal essentieel gezamenlijke taken hebben overgedragen aan de EU maar alle andere, soms met hulp van de EU zelf uitvoeren met als motto dat bij gedeelde taken de landen zelf, als dichtstbetrokkene, die bij voorkeur uitvoeren. Vrijheid van handel.

Eenheid waar afgestaan, verscheidenheid voor de rest. Maar de huidige EU lijkt niet meer op die ik zou willen, met de eurozone als absoluut dieptepunt.
Het liefst zou ik teruggaan naar de Europese Economische Gemeenschap, zonder die vestigingen in Brussel, Frankfurt, Luxemburg en Straatsburg. Zonder die tienduizenden EU ambtenaren. Maar dat is een illusie. En het zijn ook alleen maar mijn gedachten. En dan lees in ineens  weer iets over Griekenland en Polen.

Het nieuwe jaar is nog niet op gang gekomen met al die aaneengeregen vrije dagen of de perikelen in de EU schieten alweer als onkruid uit de grond.

Polen is het nieuwe zorgenkindje, of dwarsligger, of hoe je het ook wil noemen in de EU wereld.
Polen zit op hete kolen. Het is het niet eens met de afschaffing van kolen als energiebron want daar is Polen juist voor een groot deel van afhankelijk.
Maar belangrijker is dat bij de verkiezingen  op 25 oktober 2015 de Law and Justice partij, voorheen de belangrijkste oppositiepartij, de verkiezingen voor zowel de Sejm (tweede kamer) als de Senaat won en in beide de absolute meerderheid kreeg.
39,6% van de stemmen tegen de oude regerende partij Civic Platform (PO) 24,1% van de stemmen.
Niets op aan te merken, een democratisch gekozen parlement en senaat.

Maar, de Law and Justice Partij staat argwanened tegenover Duitsland, is eurosecptischer dan de vorige regering en nationalistisch en conservatief en wil hogere uitgaven voor welzijn, lagere pensioen leeftijd en hogere belastingen op vreemde banken.

Een van de eerste aangenomen wetten beperkte de macht van het gerechtshof om wetten aan de grondwet te toetsen. Beperken, niet afschaffen. Dat is een groot verschil.

In Nederland bijvoorbeeld kan geen enkele rechter de wetten aan de grondwet toetsen. Dat doen het parlement en de koning zelf.

Op dat gebied is Nederland dus geheel zonder toetsing door welke rechter dan ook. Niemand in de EU komt daar overigens tegen in verzet.
Ik durf te wedden dat de grote meerderheid van de Nederlanders dat niet eens weet. Niemand ligt er wakker van.

In Polen is er nog wel toetsing.  Maar de EU veroordeelt deze beperking ervan als een aanslag op de democratie.

Natuurlijk wordt er tegen gedemonstreerd.
Tenslotte stemde 24% tegen deze regering en laten deze 24% zien dat ze het niet met de nieuwe regering  eens zijn. Hun democratisch recht. Maar 39% is ervoor.
Dat is democratie nu eenmaal, de meerderheid beslist. Ook meestal in de EU.

Een tweede wet regelt de publieke omroep.

De staat benoemt voortaan de leidinggevenden bij de staats omroep, TVP. De regering is het niet eens met de wijze waarop de publieke omroep heeft gefunctioneerd onder de vorige regering.

De EU veroordeelt deze wet.  De Duitse commissaris voor de EU media overweegt zelfs het stemrecht van Polen in de EU af te nemen op grond van het feit dat hiermede de vrije meningsuiting wordt aangetast. Juncker heeft het op de agenda gezet.
Maar de publieke omroep in Polen,  de TVP heeft geen monopolie positie. Het heeft maar maar een derde van de TV in handen.
De andere niet publieke omroepen twee derde.
Het is dus beslist niet zo dat er censuur wordt opgelegd, maar dat de wettig gekozen regering wil dat de publieke omroepen  de stem van de staat zijn (en niet zoals in de oude opzet de stem van wat nu de oppositie is).
De andere 66% kunnen hun eigen geluid en meningen laten horen.
Ik mag daaraan toevoegen, tongue in cheek, dat bijvoorbeeld in het VK op de BBC en in Nederland op de publieke zenders ook een, misschien, schijn van vooringenomenheid rust. Althans dat kan men opmaken uit de erop geuite kritiek.

Ik kan bij mezelf niet het gevoel onderdrukken dat in feite de kern van het probleem is dat de EU niet (in)gesteld is op regeringen die de EU met scepsis of zelfs met tegenstand bejegenen en een eigen beleid willen voeren . Het is alle neuzen dezelfde kant op.

Dat brengt me vanzelf op Griekenland. De president van de Griekse Centrale Bank, Tournaras, een voorstander van het oude bewind, treedt in het politieke strijdtoneel, niet zijn terrein overigens, met de waarschuwing dat Griekenland tot overeenstemming moet  komen met de schuldeisers, lees ESM, ECB en IMF (de laatste nog steeds als waarnemer) want een herhaling van de 2015 chaos zou fataal zijn voor de Griekse economie.

Het gaat in dit geval vooral om de Griekse pensioenen waar Tsipras wel de vroeger overeengekomen bezuinigingen wil doorvoeren maar geen extra bezuinigingen= verlagingen  daar boven op wil toestaan zoals de eurozone eist.

Ik moet daarbij in aanmerking nemen dat niet alleen de Griekse gepensioneerden afhankelijk zijn van die pensioenen maar vaak ook hun kinderen en zelfs kleinkinderen die door de crisis en werkloosheid zonder uitkering door hun gepensioneerde (groot)ouders moeten worden onderhouden. Denk daarbij aan de meer dan 50% werkeloosheid onder de Griekse jongeren
Het laatste vangnet. Daarna het echte niets, aangewezen op liefdadigheid. En dat in de rijke EU.
Koel technisch achter de bureaustoel in een kantoor bezuinigingen calculeren is wel iets anders dan ze in de praktijk te moeten ondergaan. Theorie en werkelijkheid, de grote kloof in de EU.
Je kunt het niet geloven als je de principes van de EU leest.

Maar waarom Polen en Griekenland nu combineren,vraag ik mezelf af.

Tegen Polen kan alleen opgetreden worden door een paragraaf  in het verdrag van Lissabon en de Functioning ervan een concrete uitleg te geven die betwistbaar is. Want Polen legt geen censuur op aan de tv maar benoemt alleen de leidinggevenden van de publieke omroep met 33% van het totale bereik.  Alle andere zendgemachtigden  met hun 66% zijn vrij in hun geluid en beeld en personeelsbeleid.

Maar Polen heeft zijn eigen munt, zijn eigen monetaire en fiscale politiek.

Griekenland is daarentegen financieel geheel afhankelijk van de eurozone en dus de EU. Griekenland kan geen kant op en moet zijn eigen ideeën laten varen en de eurozone zijn financieel beleid laten opleggen. Griekenland is een mandaat staat van de EU.

Wie zijn financiële onafhankelijkheid opgeeft geeft zijn souvereiniteit erbij cadeau. Ik heb al meer gezegd dat dat mijn mening is (en niet alleen die van mij).

De EU wil geen eenheid in verscheidenheid zoals volgens mij het verdrag van Lissabon en de Functioning ervan aangeven.

Polen kan een lange neus trekken tegen de EU en zeggen dat de ultieme zeggenschap bij Polen ligt. En dat Polen zich wel aan de verdragen wil houden maar ook zijn eigen identiteit en souvereiniteit wil behouden. Eenheid in verscheidenheid.

Dan bedenk ik ineens dat als het gaat om aantasting van de vrijheid van meningsuiting, want daarop wordt het in Polen dan gegooid, dat de EU (of is het Duitsland) weer de afgebroken onderhandelingen met Turkije over EU lidmaatschap heeft hervat, indertijd afgebroken ook op grond van het gebrek aan vrijheid van meningsuiting in dat land.
Daar zitten nu honderden journalisten gevangen voor hun meningsuiting, meer dan bij het eerdere afbreken van de onderhandelingen.
Misschien kan Timmermans, die zich ook uitspreekt tegen Polens nieuwe mediawet,  haarfijn uitleggen hoe dat nu kan, die onderhandelingen ondanks al die journalisten in de cel. Want dat gaat dan echt mijn begrip te boven.

vervolg:

Het lijkt de EU ernst te zijn met de op het juiste spoor zetten van de zaak tegen Polen.

Op 13 januari wil de Commissie zich beraden of de rechtstaat in Polen bedreigd wordt en dus overgaan zou moeten worden tot de procedure van het ontnemen van het stemrecht.
Maar let op wat de Poolse minister van buitenlandse zaken zegt "Wij willen alleen onze staat van enkele kwalen  bevrijden opdat hij weer genezen kan"
Hij vervolgt dat bij de media een beslist links politiek concept gevolgd werd. Alsof de wereld naar Marxistisch voorbeeld maar in één richting bewegen moet, naar een mengeling van culturen en rassen, een wereld van fietsen en vegetariëren, die alleen op hernieuwbare energie inzet en tegen elke vorm van religie strijdt. Dat heeft niets van doen met de traditionele Poolse waarden.
Over de brandbrieven van de vice-voorzitter van de Copmmissie Timmermans zegt hij dat daar een EU ambtenaar die door politieke bemoeienissen aan zijn ambt is gekomen aan een democratisch gekozen regering schrijft. Waar baseert hij het recht daartoe op.

Als ik dat zo lees wordt het niet alleen een kwestie van "niet rechtsstaat" maar veel meer van principiële aard. Mag een regering de leiding van een publiek orgaan dat tegen de visie en principes van de regering handelt vervangen of niet.

Ofwel moet een rechtse regering die  bij verkiezingen een linkse regering uit het zadel wipt toestaan dat een publieke omroep een linkse koeers blijft varen of mag hij die vervangen.

2016 Here we come.....

Hoe graag had ik lovende woorden kunnen spreken over de toekomst van de Europese Unie en 2016 kunnen zien als het jaar waarin de in de verdragen beloofde welvaart, werkgelegenheid en gevoelens van eenheid en steeds nader tot elkaar komen (ever closer union) werkelijkheid zouden worden en we constructief hadden kunnen voortgaan als voorbeeld voor andere landen in politiek, economisch, moreel en ethisch opzicht. Maar zodra ik mijn gedachten erover liet gaan werd ik wat mismoediger. Hopelijk zie ik het verkeerd en is er vooruitgang. Maar waar en hoe.

Ik las in Bloomberg een opinie stuk over de EU dat stelde dat de EU door het doorstaan van elke crisis tot nu toe  bewezen heeft sterk te zijn.

De schrijver vermeldde er niet bij dat die crises grotendeels te wijten waren en zijn aan de gammele structuur van de EU waardoor steeds stopgap oplossingen,  het gat dichten, nodig waren die de geloofwaardigheid van de structuur ervan aangetast hebben.

Overleven ja, sterk, neen.

Zo gaat de Europese Unie het jaar 2016 in met minstens drie uiterst bedreigende ontwikkelingen.

De migrantencrisis die niet is voorzien, waar de Verdragen tot vergroting ervan bijdragen en waartegen dus geen kruid gewassen is.

Crisis top overleg verliest zelfs de pretentie oplossingsgereed te zijn.

Verbaal geweld tegen per dag nog steeds 4000 binnenkomers over zee ondanks de ingevallen winter. Nu ook uit Marokko en Algerije. Geen oorlogszones.

Onnozele kreten over werkgelegenheid voor hen, snelle integratie, compensatie voor de vergrijzing.

Ja, immigranten met technische kwalifikaties zijn hard nodig dank zij ons falend onderwijs

Maar geen miljoenen niet Europese talen (want zelfs één taal heeft de EU niet) sprekende migranten uit compleet van ons verschillende en niet compatibele culturen, of die nu beter zijn dan de onze of niet.

En de EU telt nog steeds meer dan 10% werklozen, de informatisering heeft tot vele tien duizenden ontslagen tot nu toe geleid, en deze ontslaggolven gaan nog steeds door, volgens prognoses (voor zover die nog enige geloofwaardigheid hebben) kunnen in de toekomst tot 50% van de huidige functies vervuld worden door robots.

Maar het zijn uit onmacht geboren kreten die speculeren op de goedgelovigheid van de bevolking.

Tot nu toe blijft, naar ik lees, tot 70% van de vroegere instroom migranten afhankelijk van de staat.

In de eurozone spitsen de tegenstellingen zich steeds meer toe. Het waandenkbeeld dat door de euro er op natuurlijke wijze een eenwording tot stand zou komen, dus dat alle lidstaten tot een gezamenlijk economisch niveau zouden geraken, is in de vijftien jaren van eurogebruik niet bereikt, wel het tegendeel, de verschillen zijn zo veel groter geworden dat volgens de ECB en de Commissie voortdurende, structurele kapitaalstromen van sterke naar zwakke lidstaten nodig zijn.

Bovendien voldoen, op een enkele na, de eurozone lidstaten zelfs niet meer aan de toelatingseisen voor de eurozone. Tenslotte is de totale staatssschuld van de eurozone flink boven de 90% gestegen zodat alleen door het geld bijdrukken van de ECB en het steeds verder verlagen van de rente en het introduceren van negatieve rente die schuld betaalbaar wordt gehouden. Op puur kunstmatige wijze dus.

Gebaseerd op de hoop dat de economische groei zo sterk zal oplopen dat de schuldenberg kan gaan slinken. Maar die groei is daar veel te laag voor, het begrotingstekort te hoog en de vooruitzichten voor de wereldeconomie steeds slechter.

En de inflatie is te laag om de reële waarde van de staatsschuld te verlagen door een geldontwaarding.

De eurozone (en ook de EU) is gesticht op het principe van austerity, zuinigheid en vlijt, door een beperking van het begrotingstekort tot 0,5% en een staatsschuld van 60%.

Vastgelegd in de Verdragen en verder versterkt in Stabiliteitspact met Xpacks enz.

Deze austerity is dus de essentie van de eurozone, het bestaansrecht ervan.

Maar in werkelijkheid onhaalbaar voor alle euro lidstaten gezien de stand van zaken nu. Niet te ontkennen.

Een splitsing tussen sterke en zwakke lidstaten is het logische gevolg.

Staten die door hun economische ontwikkeling binnen de gestelde austerity eisen kunnen blijven en er zelfs door kunnen groeien en staten die dat niet kunnen.

Staten die dus uit pure noodzaak van die austerity af willen en meer geld willen kunnen uitgeven om hun economie te stimuleren en daarvoor nog grotere schulden willen maken.

De onvermijdelijke strijd tussen austerity en flexibiliteit, een belachelijke naam ervoor want er is geen grotere flexibiliteit in de verdragen en het S&G Pact dan die 0,5 en 60%.

Want die 3% begrotingstekort die men zo graag hanteert is de strafgrens. Houdt men zich daar niet aan, dan zou Brussel moeten ingrijpen.

En voor het bereiken van die 0,5 en 60% heeft elke lidstaat 20 jaar de tijd. De eurozone en elke lidstaat hebben daar een individueel schema voor ontworpen.

Er zijn lidstaten die zich daaraan kunnen houden maar ook vele die dat niet  kunnen. Niet uit onwil maar uit zwakte.

Hoe die chronische crisis zich verder ontwikkelt, nog afgezien van het speciale geval Griekenland, laat zich raden. Maar dat hij niet kan blijven voorwoekeren is een zekerheid.

Die strijd tussen austerity en flexibiliteit heeft ook andere gevolgen.

Italië heeft een begroting voorgesteld die wel binnen de 3% blijft maar boven die volgens het 20jaars plan is. Renzi wil namelijk een begrotingstekort van 2,4% in plaats van de 1,8% met Brussel overeengekomen voor het 20 jaars plan. Brussel ligt dus dwars, straf dreigt.

Renzi, de Italiaanse premier,  komt in verzet maar ook over andere zaken.

Hij stelt dat in Italië een aantal regionale banken failliet is gegaan en dat de spaarders, die dat spaargeld in de vorm van obligaties hadden, naar hun geld konden fluiten, terwijl in Duitsland bij de HSN Nordbank de belastingbetalers 6 miljard euros op zich namen en de bank gered werd.

Vervolgens dat de Zuid Pijplijn door de Rusland sancties werd afgeblazen maar dat de Noord Pijplijn ondanks die sancties wel doorgaat.

Meten met twee maten noemt hij het.

Volgens hem is het Duitsland dat achter de schermen aan de touwtjes trekt en dat Brussel dan volgt.

Tijdens de laatste EU top is door hem daarover een felle discussie gevoerd.

De EU is er voor 28 staten en niet voor één.

Dat is de derde crisis die zich aankondigt, een politieke onmin tussen de lidstaten veroorzaakt door economische afspraken.

De houding van de nieuwere Oost Europese lidstaten die zich niet willen onderwerpen aan een hen opgelegde verdeling van 160.000 illegale migranten onder de lidstaten (overigens tot nu toe beperkt tot een paar honderd die echt herplaatst zijn en een fractie zijn van de meer dan een miljoen die binnengestroomd zijn) is er ook een teken van.

Tel daarbij op de snelle groei van nationalistisch gezinde partijen door de gehele EU die met lede ogen de machtsuitbreiding ervan zien en de neiging van de EU om alleen de meerderheid in acht te nemen door een niet gekozen maar benoemde Commissie die juist steeds sterker (naar eigen zeggen) de politieke naast  de uitvoerende taak naar zich toetrekt en de groeiende minderheid af lijkt te doen als populistsch en zo minimaal de schijn wekt de "dictatuur van de meerderheid" te gaan vormen,

De door een referendum dreigende Brexit is ook een exponent hiervan.

Maar, hoe ironisch ook, juist de tegenstellingen tussen de lidstaten houdt de EU zoals hij nu is in stand.

Want, tenzij de verdragen zover verder verdraaid worden uitgelegd en de EU dus zou kunnen veranderen zonder veranderd verdrag, zijn echte veranderingen uitgesloten omdat men voor een nieuw verdrag nooit unanimiteit onder de lidstaten zou kunnen krijgen.

Maar in een razendsnel veranderende wereld kan de EU niet statisch blijven en alleen maar met nieuwe armlastige en politiek instabiele landen blijven uitdijen en daardoor intern steeds kwetsbaarder worden.